Our Lady of Assumption — the Holy Family Shrine, Vadakkankulam, called Little RomeOur Ladyof Assumption

ஐப்பசி மாதத்து ஒரு வெள்ளிக்கிழமை முற்பகல்; ஒரு தலைமுறைக் காலமாக இயேசு சபை அருட்தந்தை எவரும் இல்லாதிருந்த ஊர். இங்கே குடியேறியிருந்த ஐரோப்பியக் குடும்பத்தைச் சந்திக்கத் திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்திருந்த சவரிமுத்து பிள்ளை என்பவர், முதலில் செபிப்பதற்காக ஆலயத்திற்குள் நுழைந்தார். பீடத்திற்கு மேலே, இரட்டைக் கதவு கொண்ட ஒரு மாடத்தில் அன்னை நின்றார்; அன்று காலை அதன் இரு கதவுகளுமே திறந்திருந்தன. அவர் முழந்தாளிட்டார்.

பின்னர் அவர் சொன்னது இதுவே: மெல்லிய ஒளி ஊடுருவும் மேகம் ஒன்று அன்னைக்குப் பின்னால் திரண்டு அவரைச் சுற்றிப் போர்த்தியது; அவருடைய கண்கள் உயர்ந்து நிறைந்தன, கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தோடியது; கூப்பியிருந்த கைகள் பிரிந்து, மாடத்தின் சுவர்களைத் தொடும் அளவுக்கு நீண்டன. தன் கண்களே தன்னை ஏமாற்றுகின்றன என்று எண்ணிய அவர், வெளியே சென்று மறைக்கல்வியாளர் யாகப்பர் பிள்ளையையும், அவ்வீட்டு மகள் ஹென்ரியட்டையும் அழைத்துவந்தார். தாங்களும் அதைக் கண்டதாக அவர்கள் சொன்னார்கள். ஒரு மறைக்கல்வியாளர் பீடத்தில் ஏறி அன்னையின் முகத்தைத் துடைத்தார்; கண்ணீர் மீண்டும் வந்தது, நிற்கவே இல்லை.

பின்னர் அவர்கள் மணியை அடித்தார்கள். அது ஒருபோதும் மணி அடிக்கப்படும் நேரமே அல்ல; செய்துகொண்டிருந்த வேலையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, ஏன் என்று அறிய ஊரே வயல்களிலிருந்து ஓடிவந்தது. ஆலயம் நிறைந்தது, மெழுகுதிரிகள் ஏற்றப்பட்டன, அனைவரும் முழந்தாளிட்டார்கள்; அஞ்சி நடுங்கும் ஒரு மக்கள் கூட்டம் பாடுவதையே பாடினார்கள் — “Parce Domine, parce populo tuo”; ஆண்டவரே, பொறுத்தருளும்; உம் மக்களைப் பொறுத்தருளும். அவர்கள் மன்றாடிக்கொண்டிருக்கும்போதே, பீடத்திற்கு மேலிருந்த அந்த முகம் மீண்டும் ஒரு சாதாரணச் செதுக்கு முகமாயிற்று. ஆயருக்கோ அறிஞருக்கோ அல்ல, உடலில் வயலின் புழுதியோடு நின்ற உழவர்களுக்கே அந்த அடையாளம் தரப்பட்டது என்கிறார்கள் — அன்று முதல் இருநூற்று இருபத்து மூன்று ஆண்டுகளாக ஒவ்வோர் ஐப்பசியிலும் ஊர் அதற்குத் திரும்பிவருகிறது.