ஆலயத்தில் எந்த வேலையும் இல்லாத ஒருவர், ஒரு வெள்ளிக்கிழமை முற்பகல் செபிக்க உள்ளே சென்றார்; பலிபீடத்தின்மேல் நின்ற சுரூபம் கண்ணீர் சிந்தியதையும், செதுக்கப்பட்ட தன் கரங்களை விரித்ததையும் தான் கண்டதாகச் சொல்லிக்கொண்டு வெளியே வந்தார். அந்தக் காலைப்பொழுதைப் பற்றி அறியப்பட்டவை அனைத்தும் இங்கே: யார் இருந்தார்கள், ஒவ்வொருவரும் என்ன சொன்னார்கள், யார் எப்போது எழுதிவைத்தார்கள் — எது ஒருபோதும் நிரூபிக்கப்படவில்லை என்பதும் சேர்த்து.
அந்தக் காலைப்பொழுது, சுருக்கமாக
நாள்
1803 அக்டோபர் 21, வெள்ளிக்கிழமை — அன்று உண்மையிலேயே வெள்ளிக்கிழமைதான்
தமிழ் நாட்காட்டியில்
தமிழ் வருடம் 979, ஐப்பசி 7 — எல்லா ஆதாரங்களும் ஒத்துக்கொள்ளும் ஒரே தேதி
நேரம்
முற்பகல் பதினொரு மணிக்குச் சற்றுப் பின்
இடம்
1752-ல் கட்டப்பட்ட செங்கல் ஆலயத்தின் பெரும்பீடத்தின்முன்; இரட்டைக் கதவுகளுள்ள மாடத்தில் சுரூபம் நின்றது
முதலில் கண்டவர்
சத்தியவாசகம் பிள்ளையின் மகன் சவரிமுத்துப் பிள்ளை — திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்திருந்த விருந்தினர்
அவர் கண்டதாகச் சொன்னது
ஒரு மேகம், கண்ணீர், ஒரே மரத்துண்டில் செதுக்கப்பட்ட இரு கரங்கள் விரிந்தது
பின் கண்டவர்கள்
உபதேசியார் யாகப்பர் பிள்ளை, பின் ஹென்ரியெட்டா பில்டர்பெக் அம்மாள், பின் ஊரே
முதன்முதலில் எழுதப்பட்டது
அன்றே — ஊர்ப் பள்ளி ஆசிரியர் இயற்றிய ஐந்து பாடல்களாக
முதன்முதலில் அச்சானது
1905-ல், இம்மறைப்பணியின் இயேசு சபை அருட்தந்தை ஒருவரால்; மீண்டும் 1914-ல்; மீண்டும் 1930-ல், மலையாளத்தில்
அருட்தந்தை தோமஸினியின் மறைவுக்கும், 1838-ல் புதிய இயேசு சபையினர் வருகைக்கும் இடையிலான அறுபத்துமூன்று ஆண்டுகளில் பல சுவையான நிகழ்வுகள் நடந்தன; ஆனால் அவை நமக்கு எட்டவில்லை, அல்லது மரபால் குறைந்தோ மிகுந்தோ சிதைந்துவிட்டன. ஒன்று மட்டும், அதன் உண்மைத்தன்மைக்கான எல்லா உத்தரவாதங்களையும் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது.
மதுரை மறைப்பணியின் வரலாற்றாசிரியர் லெயோன் பெஸ், இ.ச., இந்தக் காலைப்பொழுதைப் பற்றிய தம் பதிவைத் தொடங்கும் வரிகள் — பங்கு தன்னிடமே வைத்திருக்கும் அவரது வரலாற்றின் ஆங்கில நகல், பக்கம் 842. அந்த அறுபத்துமூன்று ஆண்டுகளின் மற்ற எல்லாவற்றையும் அவர் ஐயத்துடன் எழுதுகிறார்; இதை மட்டும் அல்ல
நடந்தது
ஐப்பசி மாதத்து ஒரு காலைப்பொழுது
கீழே வருவது நூல்களிலிருந்து, வரிசைப்படி, எதுவும் சேர்க்கப்படாமல் சொல்லப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பகுதியின் கீழும் அது எதன்மேல் நிற்கிறது, அந்த ஆதாரம் எவ்வளவு வலிமையானது என்பது குறிக்கப்பட்டுள்ளது — இரு பதிவுகள் முரண்படும் இடங்களில் இரண்டுமே அச்சிடப்படுகின்றன; ஒன்று அமைதியாக நீக்கப்படுவதில்லை.
01
இயேசு சபையார் வராத ஆண்டுகள்
1773-ல் திருத்தந்தை பதினான்காம் கிளமெண்ட் இயேசு சபையை உலகின் எல்லா நாடுகளிலும் ஒழித்தார். இங்கிருந்த பழைய இயேசு சபை அருட்தந்தையரில் கடைசியானவர் கிளமெண்ட் தோமஸினி; அவர் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின் மறைந்தார். அதற்குப் பிறகு அறுபத்துமூன்று ஆண்டுகள் இந்தப் பங்கில் இயேசு சபை அருட்தந்தை எவரும் பணியாற்றவில்லை.
ஆனால் பங்கு கைவிடப்படவில்லை. கொச்சி ஆயரின்கீழ் கோவாவிலிருந்து அருட்தந்தையர் வந்தார்கள்; அவர்களின் பட்டியல் இடைவெளியின்றி நீள்கிறது — தேவ வரதனார், இஞ்ஞாசியார், ஜான் லூயிஸ் கர்டோசா, அவர்களுக்குப் பின் வந்தவர்கள். திருவிழா நடந்தது, குழந்தைகள் திருமுழுக்குப் பெற்றார்கள், இறந்தோர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்கள். ஊர் வெறுமனே பிடித்து நிற்கவில்லை: இப்பங்கைப் புகழ்வதில் எந்த ஆர்வமும் இல்லாத ஓர் அரசு ஆவணத்தின் சொற்களில், 1780 வாக்கில் இது “உள்நாட்டு மறைப்பணியின் ஒரே மையம்” ஆயிற்று; அதன்கீழ் நான்கு கோட்ட மையங்கள் வைக்கப்பட்டன.
எனவே: மாவட்டத்தில் இயேசு சபை அருட்தந்தை எவரும் இல்லை, கொச்சி ஆயர் பீடம் காலியாக இருந்தது, இவ்வூரை நிர்வகித்த அருட்தந்தை வந்துபோய்க்கொண்டிருந்தார். இந்நிலையில்தான், இவ்வூரில் இதுவரை நடந்தவற்றுள் மிக அசாதாரணமானது நடந்தது.
அவர் மரத்தில் செதுக்கப்பட்டவர்; பெரியவரும் அல்ல. மகுடம் சூடி நிற்கிறார். கரங்கள் மார்பில் சேர்த்துக் கூப்பப்பட்டிருக்கின்றன; கைகள் உடலோடு ஒட்டியே செதுக்கப்பட்டுள்ளன — பொருத்தப்பட்டவை அல்ல, கீல் இல்லை, இணைப்பு இல்லை: ஒரே மரத்துண்டிலிருந்து வெட்டப்பட்டவை.
இது பக்தி சார்ந்த வர்ணனை அல்ல. இது ஓர் அளவீடு; அவரை உற்று ஆய்ந்த ஒரே மனிதர் 1905-ல் எடுத்து அச்சிட்டது: “கைகள் உடலோடு உறுதியாக ஒட்டியுள்ளன; கூப்பிய கரங்களில் துளையிடப்பட்டது எதுவும் இல்லை.” இந்த நூற்றாண்டில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படமும் அதையேதான் காட்டுகிறது.
அந்தக் காலைப்பொழுதில் அவர் பலிபீடத்தின்மேல், விருப்பப்படித் திறக்கவும் மூடவும் கூடிய இரட்டைக் கதவுள்ள ஒரு மாடத்துக்குள் நின்றார்; அன்று அதன் இரு கதவுகளும் திறந்திருந்தன. அந்தக் கரங்களையும் அந்தக் கதவுகளையும் மனத்தில் வையுங்கள். இனி வருவது எல்லாம் அவற்றைச் சுற்றியே சுழல்கிறது.
குறிப்புஇன்றைய புகைப்படங்களில் அவருடன் காணப்படும் குழந்தை இயேசு தனியான ஒரு சிறு உருவம்; திருவிழாக்களுக்கு அன்னைக்கு ஆடை அணிவிக்கும்போது வைக்கப்படுவது. செதுக்கப்பட்ட சுரூபத்தின் கரங்கள் வெறுமையாகவே கூப்பியிருக்கின்றன — நூற்று இருபது ஆண்டுகள் இடைவெளியில் 1905-ன் வர்ணனையும் புகைப்படக் கருவியும் ஒத்துப்போவது அதனால்தான்.
பங்கின் சொந்தக் கதை இதுதான். 1742-லோ 1743-லோ, திருவிதாங்கூர் கடற்கரையில் கூட்டப்புளிக் கடற்கரைக்கு ஒரு மரப்பெட்டி ஒதுங்கியது; மீனவர்கள் அதைக் கண்டெடுத்தார்கள். வெளியே “வடக்கன்குளத்திற்கு, போர்ச்சுகலிலிருந்து” என்று பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. உள்ளே அன்னையின் மூன்று சுரூபங்கள். பெட்டி இவ்வூரின் இயேசு சபை அருட்தந்தை ஜான் பாப்டிஸ்ட் புத்தாரியிடம் — ஆலயத்தைக் கட்டி, புனித தேவசகாயம் பிள்ளைக்குத் திருமுழுக்கு அளித்த அதே அருட்தந்தையிடம் — கொண்டுவரப்பட்டது. அவர் ஒரு சுரூபத்தைக் காமநாயக்கன்பட்டிக்குக் கொடுத்தார், ஒன்றை ஆயருக்கு அனுப்பினார், ஒன்றை இங்கே வைத்தார்.
இது ஓர் அழகான கதை; இப்பங்கு இதை நெடுங்காலமாகச் சொல்லிவருகிறது. இது பங்கின் சொந்தக் கதை என்பதைத் தெளிவாகச் சொல்லிவிடுவது நேர்மை.
குறிப்புபங்கின் இக்கால வரலாற்றுக்கு முந்தைய எந்த அச்சு மூலமும் இப்பெட்டியையோ, கடலையோ, சகோதரச் சுரூபங்களையோ சொல்லவில்லை — பெஸ் இல்லை, கூபே இல்லை, தெசாலும் இல்லை. இச்சுரூபத்தைப் பற்றி எப்போதும் அச்சான மிக விரிவான வர்ணனை தெசாலினுடையது; அவர் இதை “நாட்டு மரத்தில் வேலைசெய்த ஒரு நாட்டுக் கைவினைஞர்” செய்ததாகவே எழுதுகிறார். மூன்றில் ஒன்றை வைத்திருப்பதாகச் சொல்லப்படும் காமநாயக்கன்பட்டி, தன் சுரூபத்தைப் பற்றி முற்றிலும் வேறொரு கதையைச் சொல்கிறது. மரபு இங்கே அச்சிடப்படுகிறது, ஏனெனில் அது பங்குடையது; மிகப் பழைய வர்ணனையும் அதனருகே அச்சிடப்படுகிறது, ஏனெனில் அதுவே மிகப் பழையது.
எல்லா மொழிகளிலும் எல்லாப் பதிவுகளும் அந்நாளை ஒரே விதமாகவே நிலைநிறுத்துகின்றன: தமிழ் வருடம் 979, ஐப்பசி மாதம் ஏழாம் நாள், வெள்ளிக்கிழமை. 1803 அக்டோபர் இருபத்தொன்று வெள்ளிக்கிழமையாகவே இருந்தது.
சத்தியவாசகம் பிள்ளையின் மகன் சவரிமுத்துப் பிள்ளை, இவ்வூரில் குடியிருந்த ஐரோப்பியரான பில்டர்பெக் ஐயாவைக் காண்பதற்காகத் திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்திருந்தார். அவர் ஒரு விருந்தினர். இங்கே அவருக்கு எந்தப் பொறுப்பும் இல்லை, பங்கில் எந்தப் பங்கும் இல்லை, ஆலயத்திற்குச் செல்ல எந்தக் காரணமும் இல்லை.
முற்பகல் பதினொரு மணிக்குச் சற்றுப் பின் அவர் செபிக்க உள்ளே சென்றார். மாடத்தின் கதவுகள் திறந்திருந்தன, “அன்னையின் சுரூபத்தை மறைப்பது எதுவும் இல்லை.” அவர் மண்டியிட்டுத் தொடங்கினார்.
“திடீரென்று அன்னைக்குப் பின்னால் ஒரு தெளிவான மேகம் எழுந்து அவரைச் சூழ்ந்தது; கன்னியின் கண்கள் மேல்நோக்கி உயர்ந்து கண்ணீரால் நிரம்பின; அவர் முகம் முழுவதும் துயரத்தைக் காட்டியது; கூப்பியிருந்த கரங்கள் பிரிந்து, மாடத்தின் சுவர்களைத் தொடும் அளவுக்கு விரிந்தன.” கண்ணீர் எங்கே சென்றது என்பதைத் தமிழ்ப் பதிவு சேர்க்கிறது: பவளம் போன்ற கன்னங்களின்மேல் அது வழிந்தோடியது. பதிவு அன்னையோடு நிற்கவில்லை — “அதே நேரத்தில் பலிபீடத்தின்மேல் இருந்த மற்ற எல்லாச் சுரூபங்களும் இரக்கத்தையும் துக்கத்தையும் காட்டின.”
எனவே மூன்று அடையாளங்கள். முகம் மேகத்தால் மங்கியது. கண்கள் நிரம்பிக் கண்ணீர் வழிந்தது. கூப்பியிருந்த இரு கரங்கள் பிரிந்து, மாடத்தின் ஓரங்களைத் தொடும்வரை விரிந்தன.
இப்பதிவு பின்னர் எங்கெல்லாம் பயணித்ததோ — 1905-ல் பிரெஞ்சு மொழிக்கு, ஆங்கிலத்திற்கு, 1930-ல் மலையாளத்திற்கு — அங்கெல்லாம் இந்த மூன்று அடையாளங்களும் சேர்ந்தே, இதே வரிசையிலேயே பயணித்தன. நான்காவது ஒன்றை எந்தச் சொல்லுநரும் சேர்த்ததில்லை.
அடுத்து அவர் செய்தது இப்பதிவு முழுவதிலும் மிக மனிதத்தனமான செயல்; இப்பதிவு தப்பிப் பிழைத்ததற்கான காரணமும் அதுவாகவே இருக்கக்கூடும்.
அவர் தெருவுக்கு ஓடவில்லை. தான் தவறாகப் பார்த்திருக்க வேண்டும் என்றே எண்ணினார். “ஒரு மாயையின் பலியாகிவிடுவோமோ என்று அஞ்சி” — இது அவரது வரலாற்றாசிரியரின் சொற்கள் — வேறொரு ஜோடி கண்கள் தன்னைத் தவறு என்று சொல்லட்டும் என்பதற்காக, ஆலயத்தைவிட்டு வெளியே சென்று இன்னொருவரை அழைத்துவரப் போனார்.
அந்த வாக்கியத்தில், பங்கு வைத்திருக்கும் அந்த ஆங்கில நகலில், எப்போதோ ஒரு வாசகர் “virtue” என்ற சொல்லை அடித்துவிட்டு அதற்கு மேலே மையால் “victim” என்று எழுதியிருக்கிறார். அந்தத் திருத்தம் இன்னும் அப்பக்கத்தில் இருக்கிறது.
அவர் அழைக்கச் சென்றது உபதேசியார் யாகப்பர் பிள்ளையை — தலைமுறை தலைமுறையாக இப்பணியில் இவ்வாலயத்திற்குச் சேவைசெய்த ஒரு குடும்பத்தினரை; அக்குடும்பத்தில் ஒருவர் அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னும் அப்பணியில் இருந்து, அதற்காகத் திருத்தந்தையின் பதக்கம் பெற்றார்.
உபதேசியார் உள்ளே வந்து அவரும் கண்டார்; ஆனால் வேறுவிதமாக விவரித்தார். சவரிமுத்து “தெளிவான மேகம்” என்று சொல்லியிருந்த இடத்தில், யாகப்பர் பிள்ளை தான் கண்டது புகையாலும் இருளாலும் சூழப்பட்ட இறைவனின் அன்னையை என்றார் — முகம் வெறுமையுற்று, கரங்கள் விரிந்து, கண்கள் மேல்நோக்கி உயர்ந்து கண்ணீர் வழிய.
இரு மனிதர்கள், பத்து நிமிட இடைவெளியில், ஒரே ஆலயத்தில், ஒரே பொருளைப் பார்த்து — அவர்கள் சொற்கள் ஒத்துப்போகவில்லை. இதை முதன்முதலில் நூலாக்கியவர் இரு வர்ணனைகளையும் அருகருகே அச்சிட்டார். இப்பக்கமும் இரண்டையும் வைத்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு சாட்சியும் ஒரே சொற்களைச் சொல்லும் கதை, யாரோ ஒருவர் ஒழுங்குபடுத்திய கதை.
பின்னர், சவரிமுத்து காணவந்திருந்த அந்த வீட்டுக்கு அவசரமாக ஆள் அனுப்பப்பட்டது; அவ்வீட்டு மகள் ஆலயத்திற்கு ஓடிவந்தாள்.
ஹென்ரியெட்டா பில்டர்பெக் இளையவள், திருமணமாகாதவள் — மிகப் பழைய இரு அச்சுப் பதிவுகளுமே அவளைக் கவனமாக “Miss” என்றே குறிக்கின்றன — அவள் ஐரோப்பியள், எழுத்தறிவு பெற்றவள். பக்தி மட்டுமே அவளுக்குத் தரக்கூடிய இடத்தைவிட அதிகமான இடத்தை இப்பதிவில் அவள் பெறுவது அதனால்தான். அவள் வெறுமனே பார்க்கவில்லை. அருகில் சென்று சுரூபத்தை உற்று ஆய்ந்தாள்; பின்னர் அந்த மூன்று அடையாளங்களும் உண்மையானவை என்று உறுதிப்படுத்தினாள்.
அவள் விவரித்ததே அன்று யாரும் சொன்னவற்றுள் மிகக் குறைவாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வர்ணனை. கண்கள் “விண்மீன்களைப் போல” இருந்ததாகவும், கண்ணீர் அவ்வளவு பெருகி வழிந்ததால் “அது தரையில் ஓடி நிலத்தை நனைத்தது” என்றும், புனிதர்களின் சுரூபங்கள் அனைத்தும் சேர்ந்து தலைவணங்கியதாகவும் அவள் சொன்னாள்.
குறிப்புஅந்தக் காலைப்பொழுதின் சாட்சிகளுள், இவ்வூரின் சொந்தக் கதைக்கு வெளியே கண்டுபிடிக்கக்கூடிய ஒரே சாட்சி இவளே. 1930-ல் மலையாளத்தில் அச்சான புனித தேவசகாயம் பிள்ளையின் வாழ்க்கை வரலாறு ஒன்று — முற்றிலும் வேறொரு பக்தி மரபைச் சேர்ந்தது — “ஹென்ட்ரிக்கம்மாள் என்ற ஐரோப்பியப் பெண் ஒருத்தி வடக்கன்குளத்தில் தங்கியிருந்தாள்… அவள் வந்தாள், மேற்சொன்ன மூன்று வகை அடையாளங்களையும் சுரூபத்தில் கண்டாள்” என்று பதிவுசெய்கிறது. இப்பங்கு தன்னைப்பற்றி வைத்திருக்கும் நினைவை அறிய அந்நூலுக்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை.
உபதேசியார் மதுரேந்திர அண்ணாவியார் ஒரு துணியை எடுத்து, பலிபீடத்தின்மேல் ஏறி, அவர் முகத்தைத் துடைத்தார்.
கண்ணீர் மீண்டும் வந்தது. மீண்டும் துடைத்தார், மீண்டும் வந்தது; அது நிற்கவும் இல்லை, குறையவும் இல்லை. யாரோ மெழுகுதிரிகளை ஏற்றினார்கள், பின் அத்தனையையும்.
அந்தக் காலைப்பொழுதைப் பற்றிச் சொல்லப்படும் அனைத்திலும், யாரும் எப்போதும் விட்டுவிடாத ஒரே விவரம் இதுதான் — பங்கும் இல்லை, இயேசு சபையாரும் இல்லை, தமிழ்ப் பதிவுகளும் பிரெஞ்சுப் பதிவுகளும் இல்லை. ஒரு மனிதர் ஏணிமேல் ஏறி ஒரு முகத்தை உலர்த்த முயன்று, தோற்பது. பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர்களை உடைத்தது புதுமையல்ல; இதுவே என்றுதான் தெரிகிறது.
இன்று இங்கே ஒலிக்கும் மணிகள் அல்ல — அவை 1861-ல் பிரான்சின் வலான்ஸில் வார்க்கப்பட்டு, 1872 வரை இக்கோபுரங்களில் தொங்கவிடப்படவே இல்லை. இது அருட்தந்தை புத்தாரியின் ஆலய மணி; எழுபது ஆண்டுகளுக்கு முன் காட்டில் உணவுக்குமுன் கை கழுவ நின்ற ஒரு சிவ வழிபாட்டாளர், மரங்களுக்கு ஊடே கேட்டு, வழிமாறி வந்து சேர்ந்த அதே மணி.
மணி ஒருபோதும் அடிக்கப்படாத ஒரு நேரத்தில் அது ஒலித்தது — அது ஒலிக்கும் நேரங்களை, கேட்கும் தூரத்திலிருந்த ஒவ்வொருவரும் அறிந்திருந்த ஓர் ஊரில். என்ன நடந்தது என்று அறிய வயல்களிலிருந்தும் வீடுகளிலிருந்தும் மக்கள் வந்தார்கள்; ஆலயம் நிரம்பியது.
ஒரு மக்கள்கூட்டம் அச்சம் கொள்ளும்போது பாடப்படும் பழைய பரிகாரப் பாடலை அவர்கள் பாடினார்கள் என்று பங்கின் சொந்தத் தமிழ்ப் பதிவு சொல்கிறது — “Parce Domine, parce populo tuo”: பொறுத்தருளும் ஆண்டவரே, உமது மக்களைப் பொறுத்தருளும் — மேலும் “என் பாவமே, என் பெரும் பாவமே.”
மிகப் பழைய அச்சுப் பதிவு வேறொன்றைச் சொல்கிறது; அந்தக் காலைப்பொழுதைப் பற்றித் தன்னிடம் சொன்ன ஒவ்வொருவருமே இதைச் சேர்த்தார்கள் என்றும் சொல்கிறது: அவர்கள் மார்பில் அடித்துக்கொண்டார்கள், “ஆண்டவரே, எங்கள்மேல் இரக்கமாயிரும்” என்றார்கள், Salve Regina ஓதினார்கள்.
அஞ்சிய ஒரு சபை இவை அனைத்தையும் செய்திருக்கக் கூடாது என்பதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை. இப்பக்கம் இரண்டையும் அச்சிடுகிறது; அவற்றை ஒரு வரிசையில் வைக்கவில்லை.
“அவர்கள் அழுது செபித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, கன்னியின் சுரூபமும் மற்ற புனிதர்களின் சுரூபங்களும் தங்கள் வழக்கமான தோற்றத்தை மீண்டும் கொண்டன.” பிரெஞ்சுப் பதிவும் அதையேதான் சொல்கிறது: அவர் தம் முந்தைய நிலைக்குத் திரும்பினார், மற்ற எல்லாப் புனிதர்களின் உருவங்களும் தங்கள் வழக்கமான தோற்றத்தை அடைந்தன.
பலிபீடத்தின்மேல் இருந்த முகம் சாதாரணமாகச் செதுக்கப்பட்ட ஒரு முகமாக இருந்தது.
எவ்வளவு நேரம் நீடித்தது என்பதை யாரும் எழுதிவைக்கவில்லை. ஆனால் ஒருவர் தன்னையே ஐயுற்று உபதேசியாரைத் தேடிச் செல்ல, உபதேசியார் வந்து பார்க்க, ஊரிலுள்ள ஒரு வீட்டுக்கு ஆள் அனுப்பப்பட, ஓர் ஐரோப்பியக் குடும்பம் எழுப்பப்பட்டு அதன் மகள் வந்து சுரூபத்தை ஆய, ஒருவர் ஏணியும் துணியும் கொண்டுவந்து ஏறி ஒரு முகத்தை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை துடைக்க, மெழுகுதிரிகள் ஏற்றப்பட, ஒரு மணி ஓர் ஊர் முழுவதையும் வயல்களிலிருந்து வரவழைக்க — அவ்வளவு நேரம் அது நீடித்தது.
அந்தக் காலைப்பொழுதின் முதல் பதிவை எழுதியவர் ஓர் அருட்தந்தை அல்ல; அது உரைநடையிலும் எழுதப்படவில்லை.
அது ஒரு பாடல். ஊர்ப் பள்ளி ஆசிரியர் உடனடியாக அதை இயற்றினார் — ஐந்து பாடல்கள் — அவர் ஆலயத்தில் இருந்தார், அத்தனையையும் தன் கண்ணாலேயே கண்டார். அவர் சிவ வழிபாட்டாளர்.
அதற்குப் பின் அச்சான அனைத்தும் அவர் அன்று இயற்றியதன்மேலேயே கட்டப்பட்டுள்ளன: நண்பகலுக்கு முந்திய நேரம், மாடத்தின் திறந்த கதவுகள், அவருக்குப் பின் திரண்ட மேகம், கண்ணீர், சுவர்களைத் தொடும்வரை நீண்ட கரங்கள். ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பின் ஓர் இயேசு சபை அருட்தந்தை இப்பதிவை இறுதியாக அச்சில் ஏற்றியபோது, தாம் தருவது “அப்பாடலின் சாரமும் அதன் விளக்கமும், கவிதையையும் சந்தத்தையும் ஒதுக்கிவிட்டு” என்று எழுதினார்.
கதை தப்பிப் பிழைத்தது. அதன் பாடல் பிழைக்கவில்லை.
குறிப்புபாடலுக்குப் பின் உரைநடையில் இரண்டாவது பதிவு ஒன்று வந்தது; இரண்டையும் படித்தவரின் சொற்களில், அது “முதலாவதைச் சரியாகவே மீட்டுத் தருகிறது, விரித்துரைக்கிறது, நிறைவுசெய்கிறது.” அதை எழுதியவர் கோ. சேபஸ்தியான் பிள்ளை; தான் அங்கு இருந்ததாக அவர் ஒருபோதும் உரிமை கோரவில்லை. பாடலே முதலில் வந்தது; அதன் ஒரு பிரதியும் எங்கும் இருப்பதாக அறியப்படவில்லை.
பில்டர்பெக் குடும்பத்தினர் ரத்தமும் சதையுமானவர்கள்; அவர்களைப் பெயர் சொல்லி அழைக்க முடியும்.
1758 வாக்கில் பிறந்த கிறிஸ்டோஃபர் பில்டர்பெக், பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் வடக்கன்குளத்தில் குடியேறிய ஐரோப்பிய வம்சாவளி வணிகர்; 1817-ல் இங்கேயே மறைந்தார். அவர்கள் செல்வாக்குள்ளவர்கள்: நாங்குநேரியின் வரிவசூல் உரிமையை அக்குடும்பம் வைத்திருந்தது — அதாவது ஒரு நிலப்பரப்பு முழுவதின் வரிகளை அவர்களே வசூலித்தார்கள். அன்று சுரூபத்தை ஆய்ந்த ஹென்ரியெட்டா அவரது மகள்.
புதுமைக் காட்சிக்கு ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பின், 1809-ல், அக்குடும்பத்தில் ஜான் என்ற மகன் பிறந்தார். 1880-ல் ஜான் இறந்தபோது, ஓர் ஆங்கிலப் புராட்டஸ்தாந்து மறைப்பணி இதழ் அவரைப்பற்றி “இந்தியாவில் பிறந்தவர்… ஒரு ரோமன் கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர், அச்சபையின் குருத்துவத்திற்குப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்” என்று பதிவுசெய்தது; ஒரு மெதடிஸ்ட் ஆவணப் பட்டியல் அவர் பிறந்த ஆண்டைத் தருகிறது.
எனவே அந்த வெள்ளிக்கிழமை இவ்வாலயத்தில் நின்ற குடும்பம் தனக்கென ஓர் ஆவணச் சுவட்டை விட்டுச்சென்றது — புராட்டஸ்தாந்தர் கைகளில், ஒரு கத்தோலிக்கத் திருத்தலத்தைப் புகழ எந்தக் காரணமும் இல்லாதவர்களால் காக்கப்பட்டது.
இப்பகுதி ஊருக்குச் சொந்தமானது; ஊர் சொல்வதுபோலவே இங்கே சொல்லப்படுகிறது.
கிறிஸ்டோஃபர் பில்டர்பெக்கும் அவர் மனைவியும் இருபத்தேழு ஆண்டுகள் மணவாழ்வில் இருந்தும் குழந்தையின்றி இருந்தார்கள். அப்போது அவருக்கு ஐம்பது வயதைத் தாண்டியிருந்தது — ஒரு மனிதன் கேட்பதை நிறுத்திவிடும் வயது. அவர்கள் கேட்டார்கள்: இவ்வாலயத்து அன்னையிடம் வேண்டினார்கள்; அந்த ஆண்டு முடிவதற்குள் அவர்களுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தார்.
பின்னர் அவர்கள் கொடுத்ததை நன்றியறிதலாகவே கொடுத்தார்கள்.
குறிப்புஇப்பங்குக்கு வெளியே எந்த மூலமும் இந்த வேண்டுதலையோ பொருத்தனையையோ பதிவுசெய்யவில்லை; கொடுக்கப்பட்டதற்கு எந்தத் தொகையையும் எங்கும் எந்த மூலமும் தரவில்லை. ஊர் எப்போதும் சொல்லிவரும் ஒன்று என்பதால் இது இப்பக்கத்தில் வைக்கப்படுகிறது; அதே காரணத்தால் இது “மரபு” எனக் குறிக்கப்படுகிறது.
1838-ல் இயேசு சபை இம்மறைப்பணிக்குத் திரும்பி வந்தபோது முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் கடந்திருந்தன. அன்று ஆலயத்தில் இருந்த பலர் உயிரோடு இருந்தார்கள்; அவர்களைக் கேட்க முடிந்தது.
வடக்கன்குளத்தை முதலில் வந்தடைந்த அருட்தந்தையர், அவர்களுள் ஒருவரே பின்னர் எழுதியதுபோல், “அந்த மரபின் வலிமையான சூழலில் சுற்றப்பட்டு, ஊறியிருப்பதுபோல்” தங்களைக் கண்டார்கள். ஊர் விருப்பத்துடன் சொன்னதைக் கேட்டால் போதும் என்றிருந்தது; கேட்டதன் மூலம் அவர்களே தங்கள் முறையில் சாட்சிகளாயினர்.
ஊர் எப்போதும் சேர்த்துச் சொன்ன ஒன்று இருந்தது; கதையைச் சொன்ன யாரும் அதை விட்டதில்லை: ஆலயம் நிரம்பியதையும், பலிபீடத்தின் பல மெழுகுதிரிகள் ஏற்றப்பட்டதையும், அனைவரும் மண்டியிட்டிருந்ததையும், ஒருவர் ஏறிச்சென்று கண்ணீரைத் துடைத்தும் அதை நிறுத்தவோ குறைக்கவோ முடியாமற் போனதையும்.
1903-ல் பங்கு நூற்றாண்டு விழாவைக் கொண்டாடியது. அதற்கெனத் தனி நாள் ஒதுக்கப்படாமல், ஆகஸ்ட் மாதப் பெருந்திருவிழாவுடன் சேர்த்துக் கொண்டாடப்பட்டது; ஆகஸ்ட் பதினைந்தாம் நாள், விண்ணேற்புத் திருநாள் — இச்சுரூபம் இங்கே எப்போதும் வணங்கப்பட்டுவரும் பட்டமும் அதுவே.
திருச்சிராப்பள்ளி ஆயர் அதற்கு அனுமதி அளித்தார். ஆறு அருட்தந்தையர் கலந்துகொண்டார்கள். புதிய மணிக்கோபுரம் ஒன்று சற்று முன்பே எழுப்பப்பட்டிருந்தது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின் இப்பதிவை அச்சிட்டவரின் சொற்களில், அன்னை ஊர்த் தெருக்களில் “மணியோசையோடும் தம்பட்ட ஒலியோடும்” எழுந்தருளிச் சென்றார்.
நூறு ஆண்டுகள்; ஒவ்வொன்றையும் எண்ணிவைத்திருந்த ஓர் ஊர்.
அந்த நூற்றாண்டு விழாவின் அருகில் எப்போதோ, இம்மறைப்பணியின் இயேசு சபை அருட்தந்தை ஒருவர் தானே பார்க்க வந்தார்; சுரூபத்தைச் சோதிக்கத் தன் கையால் தொட்ட ஒரே மனிதர் இவரே.
ஊர் ஒரு செயல்படும் நகலைச் செய்துவைத்திருந்தது: உள்ளே கம்பிகளும் கோல்களும் கொண்ட ஒரு வெற்று உருவம்; ஒரு முறை இழுத்தால் தலை உயரும், கண்கள் வானம் நோக்கும், கரங்கள் பிரியும், கைகள் விரியும்; இரண்டாவது இழுப்பில் எல்லாம் பழையபடி. “எங்களுக்காக அவர்கள் அன்புடன் அப்புதுமையை மீண்டும் செய்துகாட்டினார்கள்” என்று அவர் எழுதினார் — உலர்ந்த நகைச்சுவையுடன், ஏனெனில் அது சரியாக நடக்கவில்லை; கயிறுகளை இயக்கியவர் அவற்றை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை சிக்கவைத்தார்.
பின்னர் நற்கருணைப் பேழைக்கு மேலே தன் மதிப்பிடத்தில் தனித்து நின்ற சுரூபத்திடமே சென்று, தன் கைகளை அதன்மேல் வைத்தார். தலையை நேராக்க முயன்றார். இமைகளைத் தூக்கிக் கண்களை உருட்ட முயன்றார். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, ஒரே மரத்துண்டில் செதுக்கப்பட்ட அந்த இரு கரங்களைப் பிரிக்கவும், விறைத்த கைகளை விரிக்கவும் முயன்றார்.
வீண் உழைப்பு என்று அவர் எழுதினார். அது மூலப்பொருளின், உலர்ந்த மரக்கட்டையின், உயிரற்ற எதிர்ப்பு. பின் தான் “பறித்துக்கொண்ட விசுவாச விசாரணை அதிகாரம்” என்று அழைத்ததை விட்டுவிட்டார் — மகிழ்ச்சியுடனேயே விட்டதாகச் சொல்கிறார் — மண்டியிட்டார்.
குறிப்புஅவர் இம்மறைப்பணியின் இயேசு சபை அருட்தந்தை; வெளிப்படையாகவே பக்தி கொண்டவர். அவரை நடுநிலை ஆய்வாளராகக் காட்டாமல் இப்பக்கம் அதைச் சொல்லிவிடுகிறது. அவரது பதிவு நிறுவுவது புதுமையை அல்ல: 1905 வாக்கில் பெயர் தெரிந்த ஒரு மனிதர் தன் கைகளால் என்ன செய்தார், என்ன கண்டார் என்பதை மட்டுமே.
அந்த வெள்ளிக்கிழமையைப் பற்றி அறியப்பட்ட அனைத்தும் ஒரே வழியில் வந்தவை என்று நெடுங்காலம் கருதப்பட்டது — 1914-ல் திருச்சிராப்பள்ளியில் அச்சான லெயோன் பெஸ்ஸின் La Mission du Maduré; அதன் நான்கு பிரதிகளே இருப்பதாக அறியப்படுகிறது, அவற்றுள் ஒன்றும் திறக்கப்படவில்லை.
அது உண்மையல்ல. பெஸ்ஸுக்கு ஒன்பது ஆண்டுகள் முன்பே, இம்மறைப்பணியின் இயேசு சபை அருட்தந்தை ஒருவர் 1905-ல் முழுப் பதிவையும் பிரெஞ்சு மொழியில் அச்சிட்டுவிட்டார்; அந்நூல் இப்பங்கின் சொந்த அலமாரியில் இருக்கிறது, அதன் பக்கங்கள் படிக்கப்பட்டுவிட்டன. பங்கு வைத்திருக்கும் ஆங்கில நகலில் பெஸ்ஸின் சொந்தப் பதிவும் இப்போது படிக்கப்பட்டுவிட்டது. மேலும், 1930-ல் மலையாளத்தில் எழுதப்பட்ட, முற்றிலும் வேறொரு மரபைச் சேர்ந்த புனித தேவசகாயம் பிள்ளையின் வாழ்க்கை வரலாறு ஒன்று, அதே ஐரோப்பியப் பெண் அதே மூன்று அடையாளங்களை ஆய்ந்ததைப் பதிவுசெய்தது.
மூன்று கைகள்; ஒன்று மற்றொன்றை நகலெடுக்கவில்லை.
ஒன்று இன்னும் விடுபட்டிருக்கிறது; அதை மறைப்பதைவிடச் சொல்லிவிடுவதே இப்பக்கத்திற்கு உகந்தது. இப்புதுமையைப் பற்றிய தம் சொந்தப் பக்கத்தின் அடிக்குறிப்பில், தாம் சுருக்கியே எழுதுவதாகவும், முழு விவாதத்தை மறைப்பணியின் இதழான La Gerbe du Maduré-ன் 1911 ஜூலை–ஆகஸ்ட் இதழில் காணலாம் என்றும் பெஸ் எழுதுகிறார். அந்த இதழ் பிரான்சிலுள்ள ஓர் இயேசு சபை ஆவணக் கிடங்கில் இருக்கிறது. அது இதுவரை மின்னாக்கம் செய்யப்படவில்லை; இப்பங்கின் வரலாற்றில் உழைப்பவர்களுள் யாரும் அதைப் படித்ததில்லை. இந்தக் காலைப்பொழுதைப் பற்றிய மிக விரிவான பதிவு நூற்றுப் பதினைந்து ஆண்டுகளாகப் படிக்கப்படாமலே இருக்கிறது.
ஒரு புதுமையை உறுதியாக அறிவிக்கும் திருத்தலம் தன் வாதத்தையே இழந்துவிடுகிறது. எனவே அதே கதை இங்கே மீண்டும் — ஒவ்வொரு பகுதிக்குமான ஆதாரம் உண்மையில் எவ்வளவு வலிமையானது என்பதன்படி வரிசைப்படுத்தப்பட்டு; இப்பங்கின் சொந்த மூலங்களே ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் இடங்களும் சேர்த்து.
ஆவணச் சான்று
அன்று, அவர்களால், இது சொல்லப்பட்டது
இதுவே வலிமையான பகுதி; எங்கும் உள்ள பெரும்பாலான பங்குப் புதுமைகளைவிட வலிமையானது. சாட்சிகள் பெயருடன், தந்தையர் பெயருடன், ஒருவர் பயணித்து வந்த ஊருடன், அவர் காணவந்த வீட்டுடன் குறிக்கப்பட்டுள்ளனர். முதல் பதிவு அன்றே, கிறிஸ்தவர் அல்லாத ஒரு நேரடிச் சாட்சியால் செய்யப்பட்டது. தொடர்பற்ற மூன்று அச்சு மூலங்கள் இதைச் சுமக்கின்றன — 1905-ன் ஒரு பிரெஞ்சு நூல், பெஸ்ஸின் வரலாற்றின் ஆங்கில நகல், 1930-ன் ஒரு மலையாள நூல் — ஒன்று மற்றொன்றை நகலெடுக்காமலேயே சாட்சி, வீடு, உபதேசியார், நாள், நேரம், நூற்றாண்டு விழா ஆகியவற்றில் அவை ஒத்துப்போகின்றன.
ஆவணச் சான்று
நாள்
எல்லா மொழிகளிலும் எல்லா மூலங்களும் ஒரே தமிழ்த் தேதியையே தருகின்றன: தமிழ் வருடம் 979, ஐப்பசி ஏழாம் நாள், வெள்ளிக்கிழமை. 1803 அக்டோபர் இருபத்தொன்று வெள்ளிக்கிழமை; இருபத்துமூன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. மறைமாவட்டம் நினைவுநாளை இருபத்துமூன்றாம் தேதி கொண்டாடுகிறது; பங்கின் 150-ஆம் ஆண்டு மலர் ஒருமுறை 1805 என்று அச்சிட்டது — அது 1803-ன் நகல் பிழை; இங்கே அது மறைக்கப்படாமல் திருத்தப்படுகிறது. ஆண்டில் ஐயமில்லை: பங்கின் சொந்த அருட்தந்தையர் பட்டியல் அருட்தந்தை ஜான் லூயிஸ் கர்டோசாவைச் சரியாக 1803-ல் பணியில் வைக்கிறது; நூற்றாண்டு விழா 1903-ல் கொண்டாடப்பட்டது.
பக்தி மரபு
கண்ணீர், அதுவே
யாரும் அதைப் புகைப்படம் எடுக்கவில்லை. எந்த ஆணையமும் அதை ஆயவில்லை. சுரூபத்தைச் சோதித்த ஒரே மனிதர் அதைச் சுமார் நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே செய்தார்; அவர் நிறுவியது அதன் கரங்கள் அசைவதில்லை என்பதையே தவிர, ஒருகாலத்தில் அசைந்தன என்பதை அல்ல. இருப்பது என்னவென்றால்: சாட்சிகள் சொன்னது, அன்றே எழுதிவைக்கப்பட்டது, ஆலயத்தில் இருந்தவர்களால் திரும்பிவந்த இயேசு சபையாரிடம் திரும்பச் சொல்லப்பட்டது, மூன்று மொழிகளில் மூன்று முறை அச்சானது, இருநூற்று இருபத்துமூன்று ஆண்டுகளாகத் திருவிழாவாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுவது. இது வழக்கத்திற்கு மாறாக நல்ல ஆவணச் சுவடு கொண்ட ஒரு பக்தி. இது நிரூபணம் அல்ல; இப்பக்கம் அதை நிரூபணமாகத் தரவும் இல்லை.
ஆவணச் சான்று
ஒருபோதும் செய்யப்படாதவை
இது ரோமுக்குக் கொண்டுசெல்லப்படவே இல்லை. திருச்சபைச் சட்டப்படியான விசாரணையும் இல்லை, ஆணையும் இல்லை; அன்னையின் காட்சிகள் குறித்த நிலையான பட்டியல்கள் எதிலும் இது இடம்பெறவில்லை. இது இப்பகுதிக்கும் மறைமாவட்டத்திற்கும் உரிய ஒரு பக்தி; இதற்கு மேல் எதையும் பங்கு ஒருபோதும் உரிமை கோரியதில்லை. அந்நாளைப் பற்றியே பதிவுக்குள் ஒரு நேரடி முரண்பாடு இருக்கிறது; இரு பகுதிகளுமே இங்கே இடம்பெற வேண்டும். அவ்வாண்டின் பங்குத் தந்தை அருட்தந்தை ஜான் லூயிஸ் கர்டோசா சுரூபத்தை ஆய்ந்து, அப்புதுமையை உண்மையானது என்று அன்றே அறிவித்தார் என்பது பங்கின் நினைவு. மிகப் பழைய அச்சுப் பதிவு அதற்கு நேர்மாறாகச் சொல்கிறது — இவ்வூரை நிர்வகித்த கோவா அருட்தந்தை நடந்தபோது அங்கே இல்லை, வழக்கமாக இங்கே வசிப்பதும் இல்லை, கொச்சி ஆயர் பீடம் காலியாக இருந்தது, ஏற்புத் தரும் எந்தத் திருச்சபை ஆவணமும் இல்லை. இரு பதிவுகளும் அச்சிடப்படுகின்றன. ஒன்றும் நீக்கப்படவில்லை. முரண்படும் மூலங்களுக்கான இப்பங்கின் விதி இதுவே; அது கடைப்பிடிக்கப்படுவதை நீங்கள் பார்க்கக்கூடிய பக்கம் இதுவே.
பங்கு மரபு
சுரூபம் எங்கிருந்து வந்தது
“வடக்கன்குளத்திற்கு, போர்ச்சுகலிலிருந்து” என்று பொறிக்கப்பட்ட பெட்டி பங்கின் சொந்த நினைவு; பங்கின் இக்கால வரலாற்றுக்கு முந்தைய எந்த அச்சு மூலத்திலும் அது இல்லை. சுரூபத்தைக் கையால் தொட்ட ஒருவரால் 1905-ல் எழுதப்பட்ட, எப்போதும் அச்சான மிக விரிவான வர்ணனை, அது நாட்டு மரத்தில் ஒரு நாட்டுக் கைவினைஞர் செய்த வேலை என்கிறது. இரண்டும் இப்பக்கத்தில் உள்ளன. சுரூபத்தைப் பற்றி உறுதியானது அது எங்கிருந்து வந்தது என்பதல்ல, அது என்ன என்பதே: கரங்கள் கூப்பப்பட்டு, ஒரே மரத்துண்டில் செதுக்கப்பட்ட ஓர் உருவம் — 1803-ன் சாட்சிகள் பிரிந்ததாகச் சொன்னது சரியாக அதையேதான்.
இவை எதுவும் நிரூபணமாகத் தரப்படவில்லை. ஒரு பதிவாகவே தரப்படுகிறது — மக்கள் என்ன சொன்னார்கள், அவர்கள் யார், எப்போது எழுதிவைக்கப்பட்டது, எது ஒருபோதும் நிறுவப்படவில்லை. அதை வைத்து நீங்கள் எதை வேண்டுமானாலும் முடிவுசெய்யலாம்; 1803 முதல் இவ்வூர் செய்துவருவதும் அதுவேதான்.
அந்தக் காலைப்பொழுதுக்குப் பின்
இன்று பங்கு இதை என்ன செய்கிறது
சுரூபம் இன்னும் இங்கேதான் இருக்கிறது — பெரிய ஆலயத்தையொட்டி அவருக்கெனத் தனித் திருத்தலத்தில்; ஊர் ஓர் ஆண்டு நினைவையும் தவறவிட்டதில்லை.
அவர் இருக்கும் இடம்
இரட்டை மண்டப ஆலயத்தையொட்டிக் கட்டப்பட்ட மாதாவின் புதுமைக் காட்சி ஆலயத்தில் சுரூபம் நிற்கிறது. திருவிழாக்களுக்கு அவருக்கு ஆடையணிவித்து மகுடம் சூட்டப்படுகிறது. நீங்கள் அவரருகே சென்று நிற்கலாம்.
அக்டோபர் நினைவுத் திருவிழா
புதுமைக் காட்சியின் ஆண்டு நினைவை ஒவ்வோர் அக்டோபரிலும் பங்கு கொண்டாடுகிறது; மாலையில் சிறப்பு ஆராதனையுடன். இது இங்கே ஆண்டின் இரு பெரும் கொண்டாட்டங்களுள் ஒன்று; மற்றது ஆகஸ்ட் 6–15 பத்துநாள் விண்ணேற்பு மாதா திருவிழா — அன்று அவரது தேரின் பின்னால் ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் பேர் நடக்கிறார்கள்.
முதல் சனிக்கிழமை
ஒவ்வொரு மாதத்தின் முதல் சனிக்கிழமையும் அன்னைக்கு நவநாள் செபமும் நற்கருணை ஆராதனையும் நடைபெறுகின்றன. இத்திருத்தலத்தைக் காண இதுவே மிக அமைதியான வழி; ஊர் மக்களே இதைக் கடைப்பிடிக்கும் வழியும் இதுவே.
1905-ல் Lettres de Gemert-இல் அச்சான ழ.-ப. தெசால், இ.ச., எழுதிய “Vadakencoulam: son histoire, sa merveille, son jubilé” — அறியப்பட்ட மிகப் பழைய அச்சுப் பதிவு; 1803-ன் தலைமுறையின் பேரக்குழந்தைகள் உயிரோடிருக்கும்போதே இம்மறைப்பணியின் இயேசு சபை அருட்தந்தை ஒருவரால் எழுதப்பட்டது. லெயோன் பெஸ்ஸின் La Mission du Maduré (1914), பங்கு தன்னிடமே வைத்திருக்கும் ஆங்கில நகலில், பக்கம் 842. 1930-ல் அச்சான புனித தேவசகாயம் பிள்ளையின் மலையாள வாழ்க்கை வரலாறு. பில்டர்பெக் குடும்பம் குறித்த புராட்டஸ்தாந்து ஆவணங்கள். பங்கின், மறைமாவட்டத்தின் சொந்தப் பதிவுகள். மேலுள்ள ஒவ்வொரு பகுதியும் தான் நிற்கும் சான்றுகளைப் பெயர் சொல்லிக் காட்டுகிறது; அவை அனைத்தும் ஆதாரங்கள் பக்கத்தில் முழுமையாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.
