தலைமுறைகள் சுமந்து வந்த கதை

02 / 07

1606

உள்நாட்டை நோக்கித் திரும்பிய பணிக்களம்

அதன் பிறகும் அறுபது ஆண்டுகளுக்கு விசுவாசம் கடற்கரையோடேயே நின்றது. கிறிஸ்தவம் “இந்தியாவின் மதில்களுக்கு வெளியேயே முகாமிட்டுக் கிடந்தது” என்று ஒரு வரலாற்றாசிரியர் எழுதினார். பின்னர், 1606-ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 10-ஆம் நாள், தூத்துக்குடியிலிருந்து மதுரையை நோக்கி ஒரு சிறு குழு புறப்பட்டது; அவர்களுள் உரோமை உயர்குடி ஒன்றின் மகனான ரொபேர்ட்டோ தெ நொபிலியும் ஒருவர். ஐரோப்பிய உடையைக் களைந்து, “அனைத்தையும் துறந்தவன்” எனப் பொருள்படும் சந்நியாசியின் வாழ்வை ஏற்கும் வரை அவர் முன் எல்லாக் கதவுகளும் அடைத்தே கிடந்தன. தமிழையும் வடமொழியையும் கற்றார், நாளொன்றுக்கு ஒரு வேளையே உண்டார் — கதவுகள் திறந்தன. அவர் திறந்துவிட்ட அந்த உள்நாட்டுப் பணிக்களம் ஒருவர் கையிலிருந்து இன்னொருவர் கைக்குக் கடத்தப்பட்டு, 1683-ஆம் ஆண்டில் லிஸ்பன் அரச மாளிகையைச் சேர்ந்த போர்த்துகீசிய இயேசு சபை அருட்தந்தை ஒருவரின் கைக்கு வந்தது: ஜான் தெ பிரிட்டோ. மதுரையிலிருந்து அவர் தெற்கே வந்தார்.

03 / 07

சுமார் 1680

சாந்தாயி அம்மையாரும் அவரது சிலுவையும்

சுமார் 1680-ஆம் ஆண்டில், சாந்தாயி அம்மையார் என்னும் கிறிஸ்தவப் பெண்மணி தம் குடும்பத்துடன் தோப்புவிளையிலிருந்து புறப்பட்டு, அப்போது காடாக மட்டுமே இருந்த ஓரிடத்தில் வந்து தங்கினார் — புதரும் மரமும் குழியும்; வடக்குப் பக்கத்தில் ஒரு குளம், அந்தக் குளமே இவ்விடத்திற்குப் பெயரையும் தந்தது. அங்கே தம் வீட்டைக் கட்டினார். விசுவாசத்தில் உறுதியாய் இருந்ததால், வீட்டு வாசலுக்கு எதிரே இருந்த வெட்டவெளியில் ஒரு சிறிய குருசடியை (சாலையோரச் சிலுவைத் தலத்தை) எழுப்பி, வழிப்போவோர் அனைவரும் காணும்படியே அதன் முன் நின்று செபித்து வந்தார். பிறரும் வந்து அவருக்கு அருகிலேயே வீடுகட்டிக் கொண்டனர். ஒரு பெண்மணியின் சிலுவையைச் சுற்றி ஓர் ஊர் திரண்டது. அதுவே வடக்கன்குளம் ஆகிற்று.

04 / 07

சுமார் 1684

காட்டுப் பாதையில் ஒரு அருட்தந்தை

இவ்வூர் பழைய காட்டுப் பாதையின் மேல் அமைந்திருந்தது — “திருவிதாங்கூருக்கும் பாண்டிய நாட்டுக்கும் இடையிலான ஒரு தங்குமிடம்” — இருபுறமும் போவோரும் வருவோரும் பயணத்தை முறித்து இளைப்பாறும் இடம். ஒரு காலைப் பொழுதில் சாந்தாயி வயலில் பருத்தி பறித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ஓர் அருட்தந்தை குதிரையில் அவ்வழியே வந்தார். அவரை நோக்கி ஓடிச் சென்று, தம் வீட்டையும் வாசலருகே தாம் எழுப்பியிருந்த சிறு சிலுவையையும் ஆசீர்வதிக்கும்படி வேண்டினார்; அவர் குதிரையை நிறுத்தி ஆசீர்வதித்தார். அவர் பெயர் ஜான் தெ பிரிட்டோ; தமிழர்களோ அவரை அருளானந்தர் என்றே அழைத்தார்கள் — அருளின் ஆனந்தம். தெற்கே இவ்வூர் வரைதான் அவர் குதிரையேறி வந்தார்; அதற்கு அப்பால் அவர் செல்லவில்லை. அது கடினமான நாடு; அதற்கு ஒரே ஆண்டுக்கு முன்பு, இது “கடலின் அலைகளைப் போல் நிலையற்றது, பாலைவன மணலைப் போல் இடம் மாறுவது” என்று அவரே எழுதியிருந்தார். ஆயினும் அன்று காலை அவர் ஆசீர்வதித்த அந்தச் சிறு சிலுவை அவை அனைத்தையும் தாண்டி நின்றது; இவ்வூர் பிற்காலத்தில் ஆகப்போன அனைத்தும் அங்கேயே தொடங்கின.

05 / 07

1685

ஓலை வேய்ந்த ஒரு சிற்றாலயம்

மேலும் மேலும் குடும்பங்கள் வந்து சேர்ந்தன; விசுவாசம் பரவி, சாந்தாயியின் வாசலில் நின்ற சிலுவையால் அத்தனை பேரையும் தாங்க முடியாமல் போயிற்று. 1685-ஆம் ஆண்டளவில் அவர்களே தங்களுக்கென ஓர் ஆலயத்தைக் கட்டிக்கொண்டார்கள் — ஓலை வேய்ந்த ஒரு சிறிய கட்டிடம். அந்த ஆண்டுகளில் மதுரைப் பணிக்களம் முழுவதுமே அருளானந்தரின் பொறுப்பில் இருந்தது. அதன் பிறகு இங்கே எழுந்த ஒவ்வோர் ஆலயமும் அதற்கு முந்தையதை விடப் பெரியதாகவே இருந்தது.

06 / 07

1685–86

முதல் அறுவடை

அந்த ஆண்டுகளில் அருளானந்தர் தென்னகம் எங்கும் ஆயிரக்கணக்கானோருக்குத் திருமுழுக்கு அளித்துக்கொண்டிருந்தார். இரண்டே மாத இடைவெளியில் மட்டும் “இரண்டாயிரத்து எழுநூறு” பேர் என்று அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றாசிரியர் கணக்கிட்டார். வடக்கன்குளத்தில் அவர் ஏறத்தாழ இருநூறு பேருக்குத் திருமுழுக்கு அளித்தார் என்று நம்பப்படுகிறது. இவ்வூர் கண்ட முதல் கிறிஸ்தவர்கள் இவர்களே — ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளுமாய் ஒருசேரத் திருமுழுக்கு நீரண்டை கொண்டுவரப்பட்டவர்கள். அதுவே இவ்வூரின் அடித்தள அறுவடை; பிற்காலத்தில் இவ்விடம் எதற்காக அறியப்படுமோ அந்த மாபெரும் கிறிஸ்தவ சமூகம், அதிலிருந்தே வளர்ந்தது.

குறிப்புஇந்த ஆண்டைக் குறித்து இப்பங்கின் சொந்தப் பதிவுகளே ஒன்றுபடவில்லை. இப்பங்கின் 2026-ஆம் ஆண்டு வரலாறும் நினைவு மலரும் சிற்றாலயத்தையும் இம்முதல் அறுவடையையும் 1685-ல் வைக்கின்றன; 2022-ஆம் ஆண்டு ஆயரின் நினைவுச் செய்தி 1686 என்கிறது; பங்கின் பழைய ஆங்கில வரலாறோ முதல் ஆலயத்தை அதற்கும் பிந்தைய 1695-ல் வைக்கிறது. பங்கிற்கு வெளியிலிருந்து சான்று பகரும் ஒரே ஆவணமான 1917-ஆம் ஆண்டு மாவட்டக் குறிப்பேடு, எந்தச் சிற்றாலயத்திற்கும் ஆண்டு தரவில்லை; திருமுழுக்குகளின் எண்ணிக்கையையும் தரவில்லை. எனவே இத்தலைப்பு, மிகப் பழைய இரு கூற்றுகளுள் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், இரண்டையும் சேர்த்தே தாங்கி நிற்கிறது.

07 / 07

1693

வைக்கோலே எழுதுகோலாய்

வடக்கன்குளத்தில் ஓலைக் கூரை எழுந்த எட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின், அவர் விலங்கிடப்பட்டிருந்தார். மரணத்தின் முதல்நாள், ஓரியூர்ச் சிறையிலிருந்து தம் சபைச் சகோதரர்களுக்கு எழுதினார். எழுதுகோலாக அவருக்கு உதவியது ஒரு வைக்கோல்; மையோ, தம் எச்சிலில் குழைத்த கரி. “இயேசு கிறிஸ்துவின் திருச்சட்டத்தைக் கற்பித்தேன் என்பது ஒன்றே எனக்கு எதிராகச் சுமத்தப்பட்டுள்ள குற்றம்… இக்குற்றமே ஒரு புண்ணியமாய் இருப்பதால், இதற்குரிய தண்டனை எனக்கு மாண்பாகவே அன்றி வேறாக இருக்க இயலாது.” மறுநாள் காலை, நாற்பத்தைந்து வயதில், அவர் தலை துண்டிக்கப்பட்டார்; இரண்டரை நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் உரோமை அவரைப் புனிதர் என அறிவித்தது. பரந்த திருச்சபைக்கு அவர் தென்கோடியின் இரத்தசாட்சி. வடக்கன்குளத்திற்கோ அவர் என்றென்றும் அருளானந்தர்தான் — தன் நிறுவனராக இவ்வூர் நினைவுகூரும் அருட்தந்தை, ஒவ்வொரு பிப்ரவரியிலும் இவ்வூர் திருவிழா கொண்டாடும் புனிதர்.

02 / 06

1700

அருட்தந்தையும் அரசியும்

தெ சா இம்மக்களிடையே வந்து நெடுநாள் ஆகியிருக்கவில்லை, அதற்குள் துன்புறுத்தல் இறங்கியது. அருட்தந்தை பணத்தை மறைத்து வைத்திருக்கிறார் என்று உறுதியாக நம்பியவர்கள், அவருக்குக் காய்ச்சல் கண்டிருந்த ஓர் இரவில் வந்து, படுக்கையிலிருந்து இழுத்து, அடித்து, கயிற்றால் கட்டி, ஆளுநர் முன் கொண்டு சென்றார்கள்; ஆளுநர் அவரைச் சிறிது காலம் தன் காவலில் வைத்திருந்து, பின் மாவட்டத்தைவிட்டே விரட்டினார். மாதங்கள் கழிந்த பின்னும் அந்தக் காயங்களிலிருந்து அவர் மீளாதிருந்தபோது அவரைக் கண்ட சக இயேசு சபை அருட்தந்தை பியேர் மார்ட்டின், தாம் கண்டதை எழுதிவைத்தார்: “அடிகளின் தழும்புகள்; அவரது பற்கள் அனைத்தும் உடைத்தெறியப்பட்டிருந்த நிலை.” அவரை மீண்டும் இங்கே கொண்டுவந்ததோ ஓர் அரியணையிலிருந்து வந்த வார்த்தை. அருட்தந்தை லெய்னெஸ் அவரது வழக்கை, அப்போது மதுரையை ஆண்ட மங்கம்மாள் அரசியிடம் கொண்டு சென்றார்; வடக்கன்குளத்திற்குத் திரும்பிச் செல்ல அவர் அனுமதி அளித்தார்.

03 / 06

1709

இயேசு சபைக் கடிதம் ஒன்றில் ஒரு பெயர்

1709-ஆம் ஆண்டளவில், இயேசு சபையினர் உரோமைக்கு அனுப்பிய கடிதங்களில் இவ்விடத்தின் பெயர் இடம்பெற்றுவிட்டது. அவ்வாண்டின் ஆண்டறிக்கைக் கடிதம், அருட்தந்தை மரிய சவேரி போர்கேசே அவர்களை வடக்கன்குளம் மாவட்டத்தின் தலைவராக நிறுத்தி, அவரைப் பற்றி இவ்வாறு சொல்கிறது: “வியத்தகு வைராக்கியத்துடன் அவர் மனமாற்றப் பணியில் உழைக்கிறார்; உடலின் வலிமைக் குறைவை உள்ளத்தின் வேகம் ஈடுகட்டுகிறது.” அது ஓர் அறிக்கையின் ஒற்றை வரிதான்; ஆலயத்தைப் பற்றியோ ஊரைப் பற்றியோ அது நமக்கு எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆயினும் இங்கிருந்து பதிவு இனி ஒருபோதும் அறுபடவில்லை. இவ்வாண்டு முதல், பணிக்களத்தின் எழுதப்பட்ட வரலாற்றில் இப்பங்கு தன் இடத்தைத் தொடர்ந்து வைத்திருக்கிறது.

04 / 06

1712–1713

இரண்டே ஆண்டுகளில் எண்ணூறு பேர்

அதைத் தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகள் பணிக்களத்தின் வசந்தகாலம். சுமார் கி.பி 1712, 1713 ஆகிய இரண்டே ஆண்டுகளில், வடக்கன்குளத்தில் வயது வந்தோர் ஏறத்தாழ எண்ணூறு பேருக்கு (அவர்களின் குழந்தைகளைத் தவிர) திருமுழுக்கு அளிக்கப்பட்டது. அவ்வாண்டில் இங்குள்ள ஆலயம் குறைந்தது நான்காயிரத்து நூற்று இருபத்தெட்டு வயது வந்தோரைத் தன் கணக்கில் கொண்டிருந்தது. அந்த அக்டோபரில் மேலும் எண்பத்தைந்து பேர் திருமுழுக்குக்குத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தனர். ஓலைக் கூரையின் கீழ் இருநூறு பேருடன் தொடங்கியது, இப்போது தென்னக எல்லைப்புறத்தின் மாபெரும் கிறிஸ்தவச் சமூகங்களுள் ஒன்றாய் நின்றது.

05 / 06

1714

அருட்தந்தை ஒருவர் வாழ்ந்த இல்லம்

1714-ஆம் ஆண்டளவில், இயேசு சபை வடக்கன்குளத்தைத் தனக்கே உரிய ஒரு நிலையமாக்கியிருந்தது; இனி அது சுற்றுப் பயணத்தில் வந்து போகும் ஒரு கிராமம் அல்ல, அருட்தந்தை ஒருவர் வாழ்ந்த இல்லம். அந்த ஆண்டுகளைப் பற்றிய பணிக்களத்தின் சொந்தப் பதிவில், மறைப்பணியாளர் ஒருவர் தன்னைப் பற்றியே எழுதுகிறார்: போலிக் குரு ஒருவன் “அப்போது நான் இருந்த வடக்கன்குளம் ஆலயத்திற்குள்” நுழைந்தான்; அவருடன் உடன் நடந்துவந்த மறைக்கல்வியாளரால் அவன் அம்பலப்படுத்தப்பட்டான். இங்கேயே தங்கியிருக்கும் ஒரு குரு, இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஓர் ஆலயம், அவருக்குப் பக்கத்தில் ஒரு மறைக்கல்வியாளர் — ஓலைக் கூரை எழுந்த முப்பது ஆண்டுகளுக்குள், பங்கு வந்து சேர்ந்துவிட்டது.

06 / 06

1714 அக்.

வீரமாமுனிவரின் வார்த்தைப்பாடு

அவ்வாண்டு உரோமையிலிருந்து ஓர் அனுமதி வந்தது; அதை நிறைவேற்ற வேண்டியவர் யார் என்பதையும் மாகாண அதிபர் குறித்திருந்தார் — இவ்வாலயத்தின் தந்தையையே. தமிழ் உலகம் பின்னாளில் வீரமாமுனிவர் என்று போற்றவிருந்த இத்தாலிய இயேசு சபை அருட்தந்தை கான்ஸ்தந்தீன் பெஸ்கி அவர்கள் — தேம்பாவணி என்னும் காப்பியத்தைத் தமிழுக்குத் தந்தவர் — தமது நான்கு வார்த்தைப்பாடுகளைச் செய்யவிருந்தார்; இயேசு சபையினர் ஒருவர் தம் வாழ்நாள் முழுவதிலும் ஏற்கும் இறுதியான, மிக ஆழமான உறுதிமொழி அது. அவ்வுறுதிமொழியை ஏற்கும் பேறு அருட்தந்தை அந்தோனியுஸ் பிராந்தொலினி அவர்களுக்கு வந்தது — “வடக்கன்குளம் மாவட்டத்தில் இருந்த அவரது அண்டையார்” என்றே பணிக்களப் பதிவு அவரைக் குறிக்கிறது. புனிதர்கள் சீமோன், யூதா ஆகியோரின் திருநாளாகிய 1714 அக்டோபர் 28 அன்று, அப்புலவர் தமது வார்த்தைப்பாடுகளை உரைத்தார்; வடக்கன்குளத்தின் அருட்தந்தை அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டார். அது இங்கேயே நிகழ்ந்தது என்றும், அன்றைய நாளுக்குத் தம் மறைக்கல்வியாளரையும் பெஸ்கி உடன் அழைத்து வந்தார் என்றும் இவ்வூர் அன்று முதல் இன்றுவரை சொல்லிவருகிறது. அப்போது அவர் பணிக்களத்தில் புதியவர்; தமிழ் இன்று நினைவுகூரும் அப்புலவராக அவர் இன்னும் உருவாகியிருக்கவில்லை. சில மாதங்கள் கழித்து எழுதப்பட்ட ஆண்டறிக்கை அவரைப் பற்றி இவ்வாறு சொல்கிறது: தமிழ்க் கவிதைப் பயிற்சியில் அவர் தம்மை முற்றிலுமாக ஒப்படைத்துவிட்டார்; பணிக்களம் தொடங்கிய நாள் முதல் வந்த எந்த மறைப்பணியாளரும் எட்டாத தூரத்தை, சில மாதங்களுக்குள்ளேயே அவர் கடந்துவிட்டார் — ஏனெனில், இந்நாட்டில் அதைவிடப் பெரிதாக மதிக்கப்படுவது வேறெதுவும் இல்லை.

02 / 07

1745

தாமதிக்க எந்தக் காரணமும் இல்லை

திருமுழுக்குத் தொட்டியை நோக்கி வந்தபோதே நீலகண்ட பிள்ளை மதிப்புமிக்க ஒருவராய் இருந்தார்: திருவிதாங்கூர் அரசரின் அரசவை அதிகாரி, நற்குடிப் பிறந்தவர், முப்பத்திரண்டு வயதுடையவர். அரசரின் சொந்தப் படையின் அதிகாரியாய் இருந்த யூஸ்தாகியுஸ் தெ லானோய் அவர்களே முதலில் அவரிடம் கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தைப் பற்றிப் பேசி, வடக்கன்குளத்தின் அருட்தந்தை புத்தாரியிடம் அவரை அனுப்பிவைத்தார். இத்தகைய ஒரு மனமாற்றம் எத்தகைய துன்புறுத்தலை இழுத்துவரும் என்பதைப் புத்தாரி அறிந்திருந்தார்; அவர் அவசரப்படவில்லை. “அவர் அவ்வளவு ஆவலோடு விரும்பிய அருளை ஒத்திவைப்பது அவசியம் எனக் கருதி, நெடிது சோதித்தபின்னரே, மறுபிறப்பின் அருட்சாதனத்திற்கு அவரை ஏற்றுக்கொண்டார்.” தயங்கி நின்ற அந்த அருட்தந்தையிடம், காத்திருந்த அந்த மனிதர் சொன்னதைத் திருவிதாங்கூரின் ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் வரலாற்றாசிரியர் பதிவு செய்கிறார்: “தாமதிக்க எந்தக் காரணமும் இல்லை. இது கட்டாயத் திருமுழுக்கு அல்ல. வலுக்கட்டாயத்தால் அல்ல, என் சொந்த விருப்பத்தாலும் ஆர்வத்தாலுமே அருட்சாதனங்களைப் பெற நான் இங்கு வந்தேன். எந்த உண்மையின் ஒளியை நான் பெற்றேனோ, எதன்மேல் நான் உறுதி கொண்டேனோ, அந்த உண்மையைக் காப்பாற்ற என் உயிரையும்கூடத் தருவேன்.” அவர் தந்தார். மறைக்கல்வி ஒன்பது மாதங்கள் நீடித்தது. 1745-ஆம் ஆண்டு மே 14-ஆம் நாள், இவ்வூர் ஆலயத்தில், மறைக்கல்வியாளர் ஞானப்பிரகாசம் பிள்ளை ஞானத்தந்தையாக நிற்க, அவர் மேல் நீர் வார்க்கப்பட்டது; அந்த அதிகாரி லாசர் என்றும், தமிழில் தேவசகாயம் — கடவுளே என் துணை — என்றும் பெயர் பெற்றார்.

03 / 07

1749

ஓலையிலிருந்து செங்கலுக்கு

1749-ஆம் ஆண்டளவில் அருளானந்தரின் ஓலைக் கூரையால் இச்சபையாரைத் தாங்க முடியாமல் போகவே, அதற்குப் பதிலாக நிலைத்து நிற்கும் ஓர் ஆலயத்தை எழுப்பும் பணியில் அருட்தந்தை புத்தாரி இறங்கினார். அவர் “அதன் அடித்தளங்களை இட்டார்”; அதனை நிறைவுக்குக் கொண்டு சென்றவர் அருட்தந்தை தோமஸினி. இப்பங்கின் சொந்தப் பதிவின்படி அது அகன்ற செங்கற்களால் எழுந்தது; அதன் அடிக்கல் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதை இப்பங்கு கங்கோல் விழாவாகக் கொண்டாடி, அந்த ஆண்டை 1749 எனக் குறிக்கிறது.

04 / 07

சுமார் 1749

மரம் தேடிச் சென்ற பணி

அருட்தந்தை புத்தாரி “தம் ஆலயத்தைக் கட்டுவதில் மூழ்கியிருந்தார்”; அதற்கு மரம் தேவைப்பட்டது. தம் குருவுக்கு உதவும் நோக்கில், அரசவையில் இருந்த பழைய நண்பர் ஒருவரிடம் தேவசகாயம் சென்று, அரச காடுகளில் மரம் வெட்ட அனுமதி கோரினார். மரத்தைப் பற்றிப் பேசுமளவுக்கு அவர்களால் போகவே முடியவில்லை. அதற்குப் பதிலாகச் சமயம் குறித்த வாக்குவாதத்தில் இருவரும் சிக்கிக்கொண்டனர்; அந்த மனிதர் தேவசகாயத்தின் உயிருக்கு அச்சுறுத்தல் விடுத்தபடியே அங்கிருந்து சென்றார். விரைவில் கைது ஆணை வந்தது; அது வந்தபோது, தேவசகாயம் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல் தம்மைக் கையளித்தார்.

05 / 07

1752

சிலுவை வடிவில் ஓர் ஆலயம்

1752-ஆம் ஆண்டளவில் அந்த ஆலயம் நிறைவுபெற்று நின்றது — சிலுவை வடிவில் எழுப்பப்பட்டு, உதயச் சூரியனை நோக்கிக் கிழக்கு முகமாகப் பீடம் அமைந்திருந்தது. அதற்கு முந்திய அருளானந்தரின் சிற்றாலயத்தைப் போலவே, இதுவும் “திருக்குடும்பத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது.” இதன் மாபெரும் திருவிழா புனித சவேரியாருடையது; ஒவ்வொரு டிசம்பரிலும் ஆடம்பரமான நவநாளுடன் அது கொண்டாடப்பட்டது. ஆலயச் சுவர்களுக்குள் ஒருகாலத்தில் பதிக்கப்பட்டிருந்த இரண்டு கல்வெட்டுகளைக் கொண்டே இப்பங்கு இந்த ஆண்டை உறுதி செய்கிறது.

06 / 07

1752

இயேசு, மரியா என்னும் இனிய திருப்பெயர்கள்

மூன்று ஆண்டுகள் அது நீடித்தது: எருமையின் மேல் ஏற்றப்பட்டு ஊர் ஊராய் ஊர்வலமாக இழுத்துச் செல்லப்பட்டார், சாட்டையால் அடிக்கப்பட்டார், காட்டில் ஒரு மரத்தோடு பல மாதங்கள் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டார். 1752-ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 14-ஆம் நாள், ஆரல்வாய்மொழிக் கணவாயில் இருந்த திருவிதாங்கூர் எல்லைக் காவல் வரிசைக்கு அவரைக் கொண்டு சென்று சுட்டார்கள்; “இயேசு, மரியா என்னும் இனிய திருப்பெயர்களைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லியபடியே அந்த இரத்தசாட்சி உயிர்நீத்தார்.” அவரது உடல் கோட்டாற்றில் உள்ள புனித சவேரியார் ஆலயத்தில் சேர்க்கப்பட்டது; அங்கே கொச்சி ஆயர் “Te Deum” பாடச் செய்து, அந்த இரத்தசாட்சியின் புகழுரையையும் தாமே ஆற்றினார். அவரிடமிருந்து தன்னால் இயன்றதை வடக்கன்குளம் தன்னிடமே வைத்துக்கொண்டது: அவரது ஆடையின் ஒரு பகுதி, அவர் கட்டப்பட்டிருந்த சங்கிலிகள். ஞானப்பூ தெரேசா எனத் திருமுழுக்குப் பெற்ற அவரது மனைவி இப்பங்கின் கல்லறைத் தோட்டத்தில் உறங்குகிறார்; அவர் மறைந்த ஆண்டு 1766 என்று அவரது கல் சொல்கிறது.

07 / 07

1773–1775

பழைய அருட்தந்தையருள் கடைசியானவர்

1773-ஆம் ஆண்டில், திருத்தந்தை பதினான்காம் கிளமெண்ட் உலகின் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இயேசு சபையை ஒடுக்கினார். திருநெல்வேலியில் எஞ்சியிருந்த இயேசு சபையினர் — இங்கும், தளையிலும், மணப்பாட்டிலும் — ஒருவர் பின் ஒருவராக இறந்தனர்; அவர்களது இடங்களைக் கோவாவிலிருந்து வந்த அருட்தந்தையர் நிரப்பினர். இங்கிருந்த பழைய அருட்தந்தையருள் கடைசியானவர் கிளமெண்ட் தோமஸினி. தம் முடிவு நெருங்குவதை உணர்ந்த அவர், “தளையில் இருந்த அருட்தந்தை அந்தோணி துவார்த்தேயிடம் தம்மைத் தூக்கிச் செல்லச் செய்தார்”; எழுபத்தைந்து வயதில், 1775-ஆம் ஆண்டில் அங்கேயே இறந்தார். அவருடன், வடக்கன்குளத்தின் முதல் இயேசு சபை நூற்றாண்டு முடிவுக்கு வந்தது.

02 / 10

1775-க்குப் பின்

ஊரார் விட்டுவிடாத அருட்தந்தை

தோமஸினியை அவர்கள் ஒருபோதும் விட்டுவிடவில்லை. தம் வாழ்நாளில் அவர் தம் மென்மையால் அவர்களை வென்றிருந்தார், அவர்களுடைய ஆலயத்தை நிறைவுசெய்திருந்தார்; அறுபத்து மூன்று ஆண்டுகளுக்கு அவர்களுக்குக் கிடைக்கவிருந்த கடைசி இயேசு சபைத் தந்தையும் அவரே. அவர் ஊரைவிட்டு வெளியே இறந்தார், வேறோர் இடத்தில் அடக்கமும் செய்யப்பட்டார்; ஆயினும் அவருடைய மக்கள் “தங்கள் நடுவே ஒரு நினைவுச் சின்னத்தை எழுப்பி,” அவரது நினைவை ஒரு புனிதரின் நினைவாகவே காத்தார்கள். அவர் இறந்து தொண்ணூறு ஆண்டுகள் கழித்தும், இப்பகுதியைப் பற்றி எழுதிய ஓர் இயேசு சபை அருட்தந்தை நிகழ்காலத்தையே பயன்படுத்தினார்: “கிறிஸ்தவர்கள் அவரைப் புனிதராகப் போற்றுகிறார்கள், தம் பிள்ளைகளுக்கு அவரது பெயரைச் சூட்டுகிறார்கள், மிகுந்த பக்தியுடன் அவரது கல்லறையைத் தரிசிக்கிறார்கள்.” கிறிஸ்தவர் அல்லாதவர்களும்கூடத் தம் துன்பங்களில் அவரையே அழைத்தார்கள்; அவரது பரிந்துரையால்தான் தம் பயிர்களின் மேல் மழை பொழிகிறது என்று அவர்கள் நம்பினார்கள் என்றும் அவர் சேர்த்து எழுதுகிறார்.

03 / 10

1803

ஐப்பசியில் ஒரு வெள்ளிக்கிழமை முற்பகல்

1803-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 21, வெள்ளிக்கிழமை முற்பகலில் — தமிழ் ஆண்டு 979, ஐப்பசி மாதம் — இவ்வூரில் குடியேறியிருந்த ஐரோப்பியரான திரு. பில்டர்பெக்கைச் சந்திக்கத் திருநெல்வேலியிலிருந்து வந்திருந்த சவரிமுத்து பிள்ளை என்பவர், செபிப்பதற்காக ஆலயத்திற்குள் நுழைந்தார். பீடத்திற்கு மேலே, இரட்டைக் கதவு கொண்ட ஒரு மாடத்தில் விண்ணேற்பு மாதாவின் திருவுருவம் நின்றது; அன்று காலை அதன் இரு கதவுகளுமே திறந்திருந்தன. அவர் முழந்தாளிட்டிருக்கையில், மெல்லிய ஒளி ஊடுருவும் மேகம் ஒன்று அன்னைக்குப் பின்னால் திரண்டு அவரைச் சுற்றிப் போர்த்தியது. அவருடைய கண்கள் விண்ணை நோக்கி உயர்ந்து நிறைந்தன, கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தோடியது; முகம் துயரம் கொண்டது; கூப்பியிருந்த கைகள் பிரிந்து, மாடத்தின் சுவர்களைத் தொடும் அளவுக்கு வெளிநோக்கி நீண்டன. பீடத்தில் இருந்த மற்ற ஒவ்வொரு திருவுருவமும் “இரக்கத்தையும் துயரத்தையும் வெளிப்படுத்தின” என்று பதிவு சொல்கிறது. “நான் ஒரு மயக்கத்திற்கு ஆளாகிவிட்டேன்” என்று அவர் நினைத்தார். மீண்டும், இன்னும் கூர்ந்து பார்த்தார் — அது நின்றுவிடவில்லை.

குறிப்புமிகப் பழைய இரு அச்சுப் பதிவுகளும் இந்த வெள்ளிக்கிழமையை அக்டோபர் 21 என்றே தருகின்றன; 1803 அக்டோபர் 21 ஒரு வெள்ளிக்கிழமையே. திருவிழாவோ 22, 23 ஆகிய நாட்களில் கொண்டாடப்படுகிறது.

04 / 10

1803

நேரமல்லாத நேரத்தில் ஒரு மணியோசை

மறைக்கல்வியாளர் மதுரேந்திர அண்ணாவியார் பீடத்தில் ஏறி அன்னையின் முகத்தைத் துடைத்தார்; கண்ணீர் மீண்டும் வந்தது, நிற்கவே இல்லை. பின்னர் அவர்கள் மணியை அடித்தார்கள். அது ஒருபோதும் மணி அடிக்கப்படும் நேரமே அல்ல; ஏன் என்று அறிய ஊரே வயல்களிலிருந்தும் வீடுகளிலிருந்தும் ஓடி வந்தது. நின்று பார்த்தார்கள்; பின் கண்ணீர் விட்டு மன்றாடினார்கள்; ஒரு மக்கள் கூட்டம் அஞ்சி நடுங்கும்போது பாடப்படும் அந்தப் பழைய மனந்திரும்புதல் பாடலைப் பாடினார்கள்: “Parce Domine, parce populo tuo.” ஆண்டவரே, பொறுத்தருளும்; உம் மக்களைப் பொறுத்தருளும். அவர்கள் மன்றாடிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அத்திருவுருவமும் மற்ற எல்லாத் திருவுருவங்களும் “தம் வழக்கமான தோற்றத்திற்குத் திரும்பின”; பீடத்திற்கு மேலிருந்த அந்த முகம் மீண்டும் ஒரு சாதாரணச் செதுக்கு முகமாயிற்று.

05 / 10

1803

விண்மீன்கள் போன்ற திருவிழிகள்

அதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள, சவரிமுத்து மறைக்கல்வியாளர் யாகப்பர் பிள்ளையை அழைத்துவரச் சென்றார். ஆலயத்திற்குள் வந்த அந்த மறைக்கல்வியாளர், புகையும் இருளும் சூழ நின்ற இறைவனின் அன்னையைக் கண்டார் — முகம் வெறுமையும் துயரமும் கொண்டிருந்தது, கரங்கள் விரிந்திருந்தன, கண்கள் விண்ணை நோக்கி உயர்ந்து கண்ணீர் சொரிந்துகொண்டிருந்தன. உடனே திரு. பில்டர்பெக்கின் மகள் ஹென்ரியட்டை விரைந்து அழைத்துவரச் சொல்லி ஆள் அனுப்பினார்கள்; அப்பெண் ஆலயத்திற்கு ஓடிவந்து தன் முறையில் அதைக் கண்டாள். அன்னையின் முகத்தை உற்றுநோக்கியபோது, அவரது கண்கள் “விண்மீன்களைப் போல” இருந்ததையும், அவற்றிலிருந்து உடைந்து வழிந்த கண்ணீர் “தரையில் விழுந்து அதை நனைக்கும்” அளவுக்கு மிகுதியாய் இருந்ததையும், புனிதர்களின் திருவுருவங்கள் அனைத்தும் ஒருசேரத் துயரத்தில் தலை தாழ்த்தி நின்றதையும் அவள் கண்டாள்.

06 / 10

1803

பள்ளி ஆசிரியரின் பாடல்

அந்தக் காலைப் பொழுதின் முதல் பதிவை எழுதியவர் ஓர் அருட்தந்தை அல்ல; அது உரைநடையிலும் எழுதப்படவில்லை. அது ஒரு பாடல். நிகழ்ந்த உடனேயே ஊரின் பள்ளி ஆசிரியர் அதை ஐந்து பாக்களாகப் பாடினார்; அவர் ஆலயத்திற்குள் இருந்து அனைத்தையும் தம் கண்களால் கண்டவர். அவர் சிவ வழிபாட்டைச் சேர்ந்தவர். அன்று அவர் இயற்றியதன் மேலேயே, அதன்பின் அச்சான அனைத்தும் கட்டப்பட்டன: நண்பகலுக்கு முந்திய அந்த நேரம், மாடத்தின் திறந்த கதவுகள், அன்னைக்குப் பின்னால் திரண்ட மேகம், கண்ணீர், சுவர்களைத் தொடும் அளவுக்கு நீண்ட கைகள். ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பின் இப்பதிவை அச்சில் ஏற்றிய இயேசு சபை அருட்தந்தை, “கவிதையையும் ஓசையையும் விடுத்து, அப்பாடலின் சாரத்தையும் அதன் விளக்கத்தையும்” தருவதையே தேர்ந்தெடுத்தார். கதை எஞ்சியது. அதன் பாடலோ எஞ்சவில்லை.

07 / 10

1803–1817

அன்று காலை ஆலயத்தில் இருந்த குடும்பம்

பில்டர்பெக் குடும்பத்தினர் ரத்தமும் சதையுமான மனிதர்கள்; அவர்களைப் பெயரிட்டுச் சொல்ல முடியும். கிறிஸ்டோபர் பில்டர்பெக், ஏறத்தாழ 1758-ல் பிறந்தவர், ஐரோப்பிய வம்சாவளி வணிகர்; பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் வடக்கன்குளத்தில் குடியேறி, 1817-ல் இங்கேயே இறந்தார். நங்குநேரியின் வரிவசூல் உரிமையை வைத்திருந்த மதிப்புமிக்க குடும்பம் அது; அன்று காலை அத்திருவுருவத்தை ஆராய்ந்த ஹென்ரியட், அவரது மகள். மாதா கண்ணீர் சிந்தி ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பின், 1809-ல், ஜான் என்னும் மகன் பிறந்தார்; 1880-ல் ஜான் இறந்தபோது, ஓர் ஆங்கில மறைப்பணி இதழ் அவரைப் பற்றி இவ்வாறு பதிவு செய்தது: அவர் “இந்தியாவில்… ஒரு ரோமன் கத்தோலிக்கக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர், அத்திருச்சபையின் குருத்துவத்திற்காகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்.” அன்று காலை இவ்வாலயத்தில் நின்ற அந்தக் குடும்பம், தனக்கென ஓர் ஆவணச் சுவட்டை விட்டுச் சென்றது — புராட்டஸ்டன்ட் கைகளில், ஒரு கத்தோலிக்கத் திருத்தலத்தை உயர்த்திப் பேச எந்தக் காரணமும் இல்லாதவர்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட சுவடு.

08 / 10

1838

அப்போதும் கேட்கக் கிடைத்தவர்கள்

1838-ல் இயேசு சபையினர் திரும்பி வந்தபோது, அந்தக் காலைப் பொழுது இன்னும் உயிருள்ள நினைவுக்குள்ளேயே இருந்தது. வந்து சேர்ந்த தந்தையருக்கும் அந்நாளுக்கும் இடையே முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளே இருந்தன; அன்று ஆலயத்தில் இருந்த பலர் கேட்டறியப்படுவதற்கு அப்போதும் உயிரோடு இருந்தார்கள். வடக்கன்குளத்தை முதலில் வந்தடைந்தவர்கள், இப்பணிக்களத்தின் ஓர் இயேசு சபை அருட்தந்தை பின்னாளில் எழுதியதுபோல, “அம்மரபின் வலிமைமிக்க சூழலால் போர்த்தப்பட்டு, அதில் ஊறியவர்கள் போல” தங்களைக் கண்டார்கள்; ஊர் மனமுவந்து சொன்னதைக் கேட்டால் மட்டுமே அனைத்தையும் அறிய முடிந்தது, அவர்களும் தம் முறையில் அதன் சாட்சிகளாயினர். இக்கதையைச் சொன்ன ஒருவர்கூட விட்டுவிடாத, ஊர் எப்போதும் சேர்த்துச் சொன்ன ஒரு செய்தி உண்டு: ஆலயம் நிறைந்திருந்தது, பீடத்தின் ஏராளமான மெழுகுதிரிகள் ஏற்றப்பட்டிருந்தன, அனைவரும் முழந்தாளிட்டிருந்தார்கள்; ஒருவர் ஏறிச் சென்று கண்ணீரைத் துடைத்தார் — அதை நிறுத்தவும் முடியவில்லை, குறைக்கவும் முடியவில்லை. அந்த இயலாத இரக்கமே மக்களை உடைத்தது. மார்பில் அறைந்துகொண்டார்கள், “ஆண்டவரே, எங்கள்மேல் இரக்கமாயிரும்” என்றார்கள், “சல்வே ரெஜீனா” பாடலைப் பாடினார்கள்.

09 / 10

1905

அன்னையின் திருக்கரங்களை அசைத்துப் பார்த்தார்

அந்தக் காலைப் பொழுதுக்கு நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின், இப்பணிக்களத்தின் ஓர் இயேசு சபை அருட்தந்தை தாமே பார்த்தறிய வந்தார். ஊரார் அத்திருவுருவத்தின் இயங்கும் ஒரு நகலைச் செய்து வைத்திருந்தார்கள்: உள்ளே குழிவான போலி உருவம், அதற்குள் கம்பிகளும் கோல்களும்; ஒரு முறை இழுத்தால் தலை உயரும், கண்கள் விண்ணை நோக்கும், கைகள் பிரியும், கரங்கள் விரியும்; இரண்டாம் முறை இழுத்தால் அனைத்தும் பழையபடி அமையும். “எங்களுக்காக அப்புதுமையை மீண்டும் செய்துகாட்ட அவர்கள் அன்புடன் இசைந்தார்கள்” என்று அவர் எழுதினார். அது சுமுகமாக நடக்கவில்லை; இயக்கியவர் தம் சரடுகளை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை குழப்பிக்கொண்டார். பின்னர் அவர் திருவுருவத்தையே நோக்கிச் சென்றார் — நற்கருணைப் பேழைக்கு மேலே தன் மாண்புமிக்க இடத்தில் தனித்து நின்ற அத்திருவுருவத்தின் மேல் தம் சொந்தக் கைகளை வைத்தார். தலையை நேராக்கவும், இமைகளை உயர்த்தவும், கண்களை உருட்டவும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஒரே மரத்துண்டில் செதுக்கப்பட்ட அந்த இரு கைகளைப் பிரிக்கவும், விறைத்த கரங்களை விரிக்கவும் முயன்றார். வீண் உழைப்பு. அது மூலப்பொருளின் — காய்ந்த மரக்கட்டையின் — உயிரற்ற எதிர்ப்பு. விசுவாசத்தின் விசாரணையாளர் என்று தாமே அபகரித்துக்கொண்ட அந்தப் பொறுப்பை அவர் கைவிட்டார்; மகிழ்ச்சியோடு கைவிட்டு, முழந்தாளிட்டார்.

10 / 10

1914

மூன்று சாட்சிகள், மூன்று வெவ்வேறு கைகளில்

அந்தக் காலைப் பொழுது முழுவதும் ஒரே ஒரு வழியில்தான் நம்மை வந்தடைந்தது என்று நெடுங்காலம் கருதப்பட்டது: லெயோன் பெஸ்ஸின் “லா மிஸியோன் து மதுரே”, 1914-ல் திருச்சிராப்பள்ளியில் அச்சிடப்பட்டது; மதுரைப் பணிக்களத்தின் ஆவணங்களைத் திரட்டி, 1803-ஆம் ஆண்டைப் பற்றிய இப்பங்கின் பதிவை அச்சில் ஏற்றியது அந்நூலே. ஆனால் அப்படியல்ல. பெஸ்ஸுக்கு ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, இப்பணிக்களத்தின் ஓர் இயேசு சபை அருட்தந்தையான தெசால், அப்பதிவை முழுமையாக அச்சிட்டிருந்தார்; 1930-ல், மலையாளத்தில், முற்றிலும் வேறொரு மரபில் எழுதப்பட்ட தேவசகாயத்தின் வாழ்க்கை வரலாறு ஒன்று, அதே ஐரோப்பியப் பெண்மணி அதே மூன்று அடையாளங்களை ஆராய்ந்ததைப் பதிவு செய்தது. மூன்று சாட்சிகள், மூன்று வெவ்வேறு கைகளில்; ஒருவர் இன்னொருவரை நகலெடுக்கவில்லை. இது ஒருபோதும் உரோமைக்குக் கொண்டு செல்லப்படவில்லை; எந்த ஆய்வுக்குழுவும் இதை எடைபோட்டதில்லை. ஆயினும் இவ்வூர் எப்போதும் இதைச் சுமந்து வந்த வழியிலேயே இது நம்மை வந்தடைகிறது: நாள் குறிக்கப்பட்ட ஒரு காலைப் பொழுது, பெயர் சொல்லப்பட்ட சாட்சிகள், இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளாக விடாமல் கொண்டாடப்படும் ஒரு திருவிழா.

குறிப்புஇந்தக் கண்ணீர் நிகழ்வு ஒருபோதும் உரோமைக்குச் சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை; வத்திக்கானின் எந்த ஆய்வுக்குழுவும் இதை ஆராய்ந்ததில்லை. ஒன்றையொன்று சாராத மூன்று அச்சுப் பதிவுகள் வழியாகவே இது நம்மை வந்தடைகிறது — அவற்றுள் மிகப் பழையது 1905-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தது. நாள் குறிக்கப்பட்ட ஒரு காலைப் பொழுது, பெயர் சொல்லப்பட்ட சாட்சிகள், அறுபடாமல் தொடரும் ஒரு திருவிழா — இதற்கு மேல் இது எதையும் உரிமை கோரவில்லை.

02 / 12

1839

இரண்டரை மணிக்குக் குதிரையில்

1839-ஆம் ஆண்டில், மதுரைப் பணிக்களம் முழுவதற்கும் தலைவராயிருந்தவர், தம் ஆயர் தனியாகக் கடற்கரைப் பகுதிக்குச் செல்ல, இவ்வூரின் மாபெரும் நவநாளையும் புனித சவேரியாரின் சிறப்புத் திருவிழாவையும் கொண்டாடுவதற்காக இங்கேயே தங்கிவிட்டார். இறுதிக் கட்டப் பயணத்தை அருட்தந்தை ஜோசப் பெர்த்ராண்ட் இருளிலேயே கடந்தார். “23-ஆம் நாள். இரண்டரை மணிக்குக் குதிரையில்; எட்டு மணிக்கு வடக்கன்குளம் வந்து சேர்ந்தது; திருப்பலி, நவநாளின் தொடக்கம், அருட்சாதனப் பணியின் தொடக்கம்.” அத்திருப்பலி ஒன்பது நாள் திருவிழாவைத் தொடங்கிவைத்தது; அத்துடன், ஊர் மக்கள் அனைவருக்குமான அவ்வாண்டின் பாவசங்கீர்த்தனமும் நற்கருணையும் தொடங்கின.

03 / 12

1848

ஆயர் கேட்டுக்கொண்டது

1848-ஆம் ஆண்டில் மலபார் கரையிலிருந்து தம் பணிக்களத்திற்குத் திரும்பிய ஆயர் அலெக்சிஸ் கனோஸ், இவ்வூர் வழியாகவே உள்ளே நுழைந்தார். அவ்வாண்டைப் பற்றிய தமது சொந்தப் பதிவில் இவ்விடத்தை அவர் இப்படிக் குறித்து வைத்தார்: “வடக்கன்குளம் — பெரியதும் நல்லதுமான ஒரு கிறிஸ்தவ சமூகம்; அதற்கு நான் மேய்ப்பு வருகை செய்தேன்.” ஜூன் 21-ஆம் நாள் அவர் வந்தார்; புறப்படுவதற்கு முன், புதிய பெரிய ஆலயம் ஒன்றுக்காக மக்கள் பணம் சேர்க்கத் தொடங்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார். அது செல்வம் மிக்க ஊர் அல்ல. ஏழு ஆண்டுகள் பிடித்தன. பின்னர் அவரே திரும்பி வந்து அடிக்கல்லை ஆசீர்வதித்தார்.

குறிப்புஅந்த வருகை ஆயர் கனோஸ் அவர்களின் சொந்தக் கையெழுத்திலேயே உள்ளது; ஆனால் ஆலயத்தைப் பற்றியோ பணத்தைப் பற்றியோ அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஜூன் 21 என்னும் அந்த நாளும், புதிய பெரிய ஆலயத்திற்காக மக்கள் சேமிக்கத் தொடங்க வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளும், இப்பங்கின் சொந்த வரலாற்றின் வழியாக மட்டுமே நம்மை வந்தடைகின்றன.

04 / 12

1855-க்குள்

ஓர் ஆயர், ஓர் ஊர், குழந்தையில்லாத ஒரு வீடு

பணம் மூன்று இடங்களிலிருந்து வந்தது. எல்லாரையும்விட நீண்ட காலம் அதைச் சுமந்தவர் ஆயரே: பதினெட்டு ஆண்டுகளாக, ஆண்டுதோறும் குறைந்தது இரண்டாயிரம் ஃபிராங்குகளைக் கட்டுமானத்திற்காகக் கனோஸ் அனுப்பிவந்தார். ஊரோ தன் பங்கைத் தன் சொந்தப் பையிலிருந்து, சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்து, ஏழு ஆண்டுகளாகத் திரட்டியது. மூன்றாவதாக, ஒரு குடும்பம் நன்றியுணர்வோடு கொடுத்தது. கிறிஸ்டோபர் பில்டர்பெக் இவ்வூரின் ஐரோப்பிய வணிகர்; அவருக்கும் அவரது மனைவிக்கும் திருமணமாகி இருபத்தேழு ஆண்டுகளாகியும் குழந்தை இல்லை; அப்போது அவருக்கு ஐம்பது வயதும் கடந்திருந்தது — கேட்பதையே மனிதன் நிறுத்திவிடும் வயது. அவர்களோ கேட்டார்கள். இவ்வாலயத்தின் அன்னையிடம் மன்றாடினார்கள்; அந்த ஆண்டு முடிவதற்குள் அவர்களுக்கு ஓர் ஆண் மகன் பிறந்தான். இவை அனைத்திற்கும் மேலாக நின்றவர் பங்குத் தந்தையே: “இந்த அழகிய கிறிஸ்தவ சமூகம் தன் மாபெரும் ஆலயத்தைப் பெற்றது” அருட்தந்தை ஜோசப் கிரகோயரின் “விடாமுயற்சி மிக்க ஆற்றலால்தான்” என்று பணிக்களத்தின் சொந்த வரலாற்றாசிரியர் எழுதுகிறார்.

05 / 12

1855

Templum sit duplex, ara sed una

1854-ஆம் ஆண்டில் அருட்தந்தை கிரகோயர் அத்திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் பெற்றார்; அது எளிதாகக் கிடைத்ததல்ல. 1855-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 9-ஆம் நாள் ஆயரே வந்து, இன்று நிற்கும் ஆலயத்தின் அடிக்கல்லை ஆசீர்வதித்தார். அருட்தந்தையருள் ஒருவர் அவ்வடிவமைப்பிற்கென ஒரு குறிக்கோள் வாசகத்தை இயற்றினார்; நான்கே சொற்களில் அது கட்டிடம் முழுவதையும் சொல்லிவிடுகிறது: “Templum sit duplex, ara sed una.” ஆலயம் இரட்டையாக இருக்கட்டும், ஆனால் பீடம் ஒன்றாக — அந்த ஒரே பீடம் அனைவருக்கும். இரு மண்டபங்கள் தம் வாசல்களில் விலகி நின்று, நீளம் முழுவதும் ஒன்றையொன்று நோக்கிச் சாய்ந்து, இறுதியில் சந்திக்கும்; அவை சந்திக்கும் இடத்தில் ஒரே கருவறையும் ஒரே பீடமும் இருக்கும் — இரு வாசல்களில் எதன் வழியாக உள்ளே வந்தவர்களுக்கும் அதுவே பொதுவானது.

06 / 12

1855–1872

இரும்பே இல்லாத இருபத்து நான்கு வளைவுகள்

பதினேழு ஆண்டுகள் பிடித்தன. இப்பணியை முன்னின்று நடத்தியவர் அருட்தந்தை ஜோசப் கிரகோயர்; அவரை “வடக்கன்குளத்தின் திருத்தூதர்” என்றே அவருடைய வரலாற்றாசிரியர் அழைக்கிறார். கட்டிடத்தைப் பொறியியல் நுட்பத்தோடு எழுப்பியவர் இயேசு சபையின் பொதுநிலைச் சகோதரர் ஜோசப் பெர்கந்தால்; 1872-ஆம் ஆண்டு இயேசு சபையின் உரோமைப் பதிவேடு அவரது பணியை இரண்டே சொற்களில் குறிக்கிறது: Ædif. eccl. — ஆலயம் கட்டியவர். சிமெண்ட் இல்லாமல், இரும்பு இல்லாமல், தாங்கிப் பிடிக்க ஒரு மரக்கட்டைகூட இல்லாமல், சுண்ணாம்பும் பனைக்கள்ளும் கலந்த சாந்தில், தம் சொந்தச் சுமையைத் தாமே தாங்கி நிற்கும் இருபத்து நான்கு வளைவுகளை இருவரும் சேர்ந்து எழுப்பினார்கள். பாதி வழியில், 1861-ஆம் ஆண்டில், ஆயர் மீண்டும் வந்தார்; மூவாயிரம் கிறிஸ்தவர்கள் வழியில் அவருக்காகக் காத்து நின்றார்கள்.

07 / 12

1861

பிரான்சிலிருந்து இரண்டு மணிகள்

இம்மணிகள் 1861-ஆம் ஆண்டில் பிரான்சின் வலான்ஸ் நகரில், விதவை கிரகோயர் அவர்களின் வார்ப்பகத்தில் வார்க்கப்பட்டன; அவற்றுக்குப் பணம் கொடுத்தவர் தம் பெயரை வெண்கலத்திலேயே பொறித்துவைத்தார்: காசிமிர் கிரகோயர். அவை வார்க்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது இங்கே ஆலயத்தைக் கட்டிக்கொண்டிருந்த அருட்தந்தை ஜோசப் கிரகோயரும் வலான்ஸ் நகரில் பிறந்தவரே — கொடையாளி, வார்ப்பவர், அருட்தந்தை; ஒரே பெயர், ஒரே ஊர். ஆயினும் மேலும் பதினொரு ஆண்டுகளுக்கு அவை இங்கே ஒலிக்கவில்லை. பெட்டிகள் கடல்வழியாக வந்து திருநெல்வேலி மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் வரை சேர்ந்து, அங்கேயே தங்கிவிட்டன. இறுதியில் அவற்றை நகர்த்தியது அந்த உலோகமே: மணிகளில் வார்க்கப்பட்டிருந்த சிலுவையையும், குழந்தையைத் தம் கைகளில் ஏந்திய அன்னையையும் ஒருவர் பார்த்து, இவை ஒரு கத்தோலிக்க ஆலயத்திற்கே உரியவை என்று உணர்ந்து, மாவட்ட ஆட்சியரிடம் அதைச் சொன்னார். 1872-ஆம் ஆண்டில், இறுதியாக, இரு கோபுரங்களிலும் தலா ஒன்றாக அவை தொங்கவிடப்பட்டன. அவை இரண்டும் சேர்ந்து ஒலிக்கும்போது, இந்த நாட்டில் வேறெங்கும் கேட்க முடியாத ஓர் இனிமை அவ்வொலியில் உண்டு என்று இவ்வூர் மக்கள் இன்றும் சொல்கிறார்கள்.

08 / 12

1863

கல்லில் எழுதப்பட்ட விலை

அந்தப் பதினேழு ஆண்டுகள் என்ன விலை கேட்டன என்பது ஆலயத்தின் அருகிலேயே எழுதப்பட்டுள்ளது. “வடக்கன்குளத்துக் கிறிஸ்தவர்களின் பக்தி, தங்கள் ஆலயத்தின் அருகே, 1863 ஜனவரி 25-ல் இறந்த அருட்தந்தை ஊஜென் ரொசினியோலுக்கு ஓர் எளிய கல்லறையை எழுப்பியது.” கள்ளிகுளத்துக் கிறிஸ்தவர்களைக் காலரா நோயில் பணிவிடை செய்யும்போதே அந்நோய் அவரையும் பிடித்தது. அங்கே அடக்கம் செய்யப்பட்ட கடைசி மனிதர் அவர் அல்ல. அருட்தந்தை விக்தோர் தெல்பெஷ் இறுதிக் காலத்தில் மீண்டும் இவ்வூருக்கே வந்தார்; காய்ச்சல் அவரைக் கொண்டு சென்றது; அருட்தந்தை பூஜே அவர்களின் கைகளிலேயே அவர் இறந்தார். அவரது கல் அந்த நாளையும் தருகிறது — 1887 ஜனவரி 16 — அவர் பிறந்த ஆண்டையும்: 1835. அவருக்குப் பின், 1899-ஆம் ஆண்டில், எழுபத்தெட்டு வயதில், அருட்தந்தை ரெமீஜியுஸ் பெர்னாண்டஸ். அக்கற்கள் இன்றும் படிக்கும்படியே உள்ளன; தெல்பெஷின் கல்லின் அடியில் உள்ள இலத்தீன் வரி, அவற்றை அங்கே நிறுவியவர் யார் என்பதைச் சொல்கிறது: அவரது சபைச் சகோதரர்களே இக்கல்லறையையும் அதைச் சுற்றியுள்ளவற்றையும் எழுப்பினார்கள்.

09 / 12

சுமார் 1864

ஓர் அரசு எழுத்தர் அவர்களைக் குறித்து வைத்தார்

சுமார் 1864-ஆம் ஆண்டைய பணிக்கள விவரங்களில், திருநெல்வேலி இயேசு சபைப் பணிக்களம் முழுவதிலும் மூன்று மடங்களை ஒரு பிரிட்டிஷ் மாவட்டக் கையேடு கணக்கிடுகிறது: ஒன்று தூத்துக்குடியில், ஒன்று அடைக்கலபுரத்தில், மற்றொன்று “வடக்கன்குளத்தில் நாட்டு அருட்சகோதரிகளுக்கான ஒரு மடம்.” முத்துக்குளிக் கடற்கரையிலிருந்து விலகி நின்ற ஒரே மடம் அதுவே. பணிக்களம் முழுவதிலும் இந்திய அருட்சகோதரிகள் பதினேழு பேர், ஐரோப்பிய அருட்சகோதரிகள் பன்னிரண்டு பேர்; மாபெரும் ஆலயம் இன்னும் கட்டுமானத் தளமாகவே இருந்தபோது, அவ்விந்திய அருட்சகோதரிகளின் இல்லம் ஒன்று இங்கே, உள்நாட்டில், நின்றது. அப்போது அவர்கள் இன்னும் ஒரு சபையாகவே ஆக்கப்படவில்லை: 1859 முதல் இந்தியப் பெண்களைத் துறவற வாழ்வில் இணைத்து வந்த பணிக்களம், 1876-ஆம் ஆண்டுதான் அவர்களை ஒரு சபையாக நிலைநாட்டியது; எனவே இவ்வூரில் இருந்த அச்சகோதரிகள், அறிக்கையிட ஒரு விதிமுறையே உருவாகும் முன்பிருந்த அந்தப் பொறுமையான ஆண்டுகளைச் சேர்ந்தவர்கள். எந்தப் பங்கு ஆவணமும் அவர்களை நினைவில் வைக்கவில்லை. ஓர் அரசு எழுத்தர் வைத்திருந்தார்.

10 / 12

1872

விரிந்த ஒரு கவராயம், ஒரே பீடத்தில் கூடுகிறது

1872-ஆம் ஆண்டில் அது கட்டி முடிந்தது. மாவட்ட அரசிதழ் அக்கட்டிடத்தை எந்த அலங்காரமும் இன்றிக் குறித்து வைக்கிறது: “ஒரே பொதுவான பீடப்பகுதியில் சந்திக்கும், ஒன்றை ஒன்று நோக்கி நெருங்கும் இரு மண்டபங்கள்.” அகுஸ்த் ஜான் இதை விரிந்த ஒரு கவராயமாகக் கண்டார்: வாசல்களில் அகன்று விரிந்த இரு கைகள், கட்டிடத்தின் நீளம் முழுவதும் நெருங்கி வந்து, இறுதியில் ஒரே பொதுக் கருவறையில் கூடுகின்றன. ஒரு ஜெர்மன் பயணி இதை இன்னும் எளிமையாகச் சொன்னார்: ஒரே பொதுவான உயர்பீடத்தைக் கொண்ட இரட்டை ஆலயம் — தன் வகையில் கட்டிடக் கலையின் தலைசிறந்த படைப்பு என்றும், “எங்கள் சகோதரர் பெர்கந்தாலின்” திறமைக்கு ஒளிமிக்க சான்று என்றும் அவர் எண்ணினார். அதன்மேல் தொண்ணூற்றிரண்டு அடி உயரமுள்ள இரு எண்கோணக் கோபுரங்கள் நிற்கின்றன; உள்ளே, மேற்கூரை வளைவுகள் செடிகளிலிருந்தும் மரங்களிலிருந்தும் எடுக்கப்பட்ட சாயங்களால் வரையப்பட்டன.

11 / 12

1872

ஜூன் மாதத்தின் அந்த இரு நாட்கள்

ஜூன் 27-ஆம் நாள் ஆயர் வந்து சேர்ந்தார்; புனித அலோசியஸ் சிற்றாலயத்தில் ஊர் அவரை வரவேற்றது. சகோதரர் பெர்கந்தாலும் அங்கே இருந்தார்: திட்டத்தை வரைந்து, பணி முழுவதும் அதன்மேல் நின்று கண்காணித்தவர், அது ஆசீர்வதிக்கப்படுவதைக் காண வந்திருந்தார். அன்று மாலை ஐந்து மணிக்கு ஆசீர்வாதம் நிகழ்ந்தது. பின்னர் ஆயரின் சொந்த வெள்ளி விழாவையும் கொண்டாடினார்கள் — அவரது ஆயர் அபிஷேகத்திற்குப் பின் இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் நிறைவடைந்திருந்தன. 29-ஆம் நாள், புனித திருத்தூதர்களின் திருவிழாவில், கனோஸ் புதிய ஆலயத்தில் ஆயர் திருப்பலி நிறைவேற்றி, அதைத் திருக்குடும்பத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டதாக அறிவித்தார்.

12 / 12

1873

செங்கடல்

“இந்தத் திருத்தலத்தைக் கட்டுவது அவருக்கு எத்தனை கவலைகளையும் களைப்புகளையும் தந்தது என்பதைக் கடவுள் ஒருவரே அறிவார்” என்று அவருடைய வரலாற்றாசிரியர் எழுதினார் — அதற்குப் பின் இன்னும் கூரிய ஒரு வேதனை வந்து சேர்ந்தது. மக்கள் தங்கள் புதிய ஆலயத்தைப் பொறுப்பேற்ற அதே நாளில், சபை பிளவுபட்டது. அந்தத் தகராறு நீதிமன்றம் வரை சென்றது; பதினேழு ஆண்டுகளைக் கட்டுமானத்திற்குக் கொடுத்திருந்த அருட்தந்தை கிரகோயர், தம் சொந்த மந்தையின் ஒரு பகுதிக்கு எதிராக நீதிமன்றத்தில் நின்று சாட்சி சொல்ல வேண்டியதாயிற்று. அது அவரது உணவையும் உறக்கத்தையும் பறித்தது. அவரது வலிமை மீளவே இல்லை; அது மீளுமா என்று பார்ப்பதற்காக அவரை நாடு திரும்ப அனுப்பினார்கள். அருட்தந்தை விக்தோர் தெல்பெஷ் அவருடன் சென்றார். கப்பல் செங்கடலுக்குள் நுழைந்த நேரத்திலேயே மயக்க நிலை வெளிப்பட்டது; மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கு அவர் கண்களைத் திறந்தார், பேச முடியவில்லை. தெல்பெஷ் அவருக்கு நோயில் பூசுதல் அளித்தார்; பிற்பகல் இரண்டு மணியளவில், முப்பது ஆண்டுகள் மறைப்பணியாளராய் வாழ்ந்த பின், அவர் தம் ஆன்மாவைக் கடவுளிடம் ஒப்படைத்தார். அவற்றுள் பதினேழு ஆண்டுகள் இந்த ஆலயத்திற்குள்ளேயே சென்றன. அது இப்போது ஒன்றரை நூற்றாண்டு நின்றிருக்கிறது.

குறிப்புசில மாதங்கள் சொந்த நாட்டில் தங்கும்படி மேலதிகாரிகள் அளித்த அழைப்பை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார் என்று அகுஸ்த் ஜான் சொல்கிறார்; மருத்துவர்களின் அறிவுரையின்பேரிலேயே அவர் கப்பலேறினார் என்று தெசால் சொல்கிறார்.

02 / 08

1891

மலைகளைக் கடந்து, அன்னையின் பின்னே

ஆண்டுதோறும் ஆகஸ்ட் மாதத்தில் இவ்வூர் அன்னையைத் தேரில் ஏற்றித் தன் தெருக்கள் வழியே எழுந்தருளச் செய்கிறது; ஆண்டுதோறும் மலைகளைக் கடந்து கேரளத்திலிருந்து மக்கள் அன்னையின் பின்னே நடந்து வருகிறார்கள். இன்று வாழ்பவர் எவரும் நினைவுகூர முடியாத அளவுக்கு நெடுங்காலமாகவே இது நடந்து வருகிறது. திருவிதாங்கூரின் ஒரு திருச்சபை வரலாற்றாசிரியர், தலைமுறைகளுக்கு முன் இங்கே கொண்டாடப்பட்ட ஒரு விழாவைப் பற்றி 1903-ல் எழுதும்போது, அதை ஒரு சாதாரண, நிலைபெற்ற வழக்கமாகவே பதிவு செய்தார்: இவ்வாலயத்தின் விண்ணேற்பு மாதா திருவிழா, “மலையாள நாட்டுக் குடிமக்கள் பலர் ஆண்டுதோறும் செல்வது வழக்கம்” என்று. அவர் கத்தோலிக்கர் அல்லர்; இவ்விடத்தைப் புகழ்வதற்கு அவருக்கு எந்தக் காரணமும் இருக்கவில்லை. 1891-ஆம் ஆண்டில் இவ்வூர் தேரையே கட்டியது — முப்பத்தைந்து அடி உயரமுள்ள ஒரு தேர்; பலா, தேக்கு, வேம்பு மரங்களில் உள்ளூர்ச் சிற்பிகளால் செதுக்கப்பட்டது. நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அது அன்னையை இத்தெருக்களில் சுமந்தது; இப்போது அது திருப்பயணிகளின் அன்னையைத் தாங்கும் தொட்டிலாக ஓய்வெடுக்கிறது; 2014 முதல், புதிதாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு தேரே அந்த வீதியை எடுத்துக்கொண்டது. ஆகஸ்ட் 15-ஆம் நாள் விடியற்காலையில் ஊர்வலம் இன்றும் புறப்படுகிறது; ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் பேர் அதனுடன் நடக்கிறார்கள்.

03 / 08

சுமார் 1910

ஆலயத்திற்குள் இருந்த சுவர்

ஒரு தலைமுறைக் காலம், அருட்தந்தை கிரகோயர் கட்டிய ஆலயத்தின் உட்புறத்தில் ஒரு பிரிவினைச் சுவர் ஓடி, ஒரு மண்டபத்தை மற்றொன்றிலிருந்து பிரித்து நின்றது. சுமார் 1910-ல் அருட்தந்தை அத்ரியன் கௌசானல் அதை இடித்து அகற்றினார். திருநெல்வேலி மாவட்டம் குறித்த அரசின் அரசிதழ் இப்பங்கைப் பற்றிய உண்மையை அறிய விரும்பியபோது, அவரிடமே சென்று, அவர் சொன்னதையே அச்சிட்டது. அரசு அலுவலகத்தில் அந்த அருட்தந்தைக்கு இருந்த பெயர், அதிகாரத்தைப் பரிகசிப்பவர் என்பதே; “அந்த வலுசர்ப்பத்தை” அதன் குகை வரை துரத்திச் செல்லவே தாம் புறப்பட்டதாக மாவட்ட ஆட்சியர் எழுதுகிறார். அத்தனை மெலிந்த ஒரு மனிதரைத் தாம் அதுவரை கண்டதேயில்லை: பதினெட்டு ஆண்டுகளாகத் தாம் திடமான உணவே உண்டதில்லை, பாலும் கஞ்சியும் மட்டுமே என்று கௌசானல் அவரிடம் சொன்னார்; அதில் பக்தி எதுவும் இல்லை — தம்மை வாட்டிய அஜீரணத்தை வெல்ல அது ஒன்றே அவருக்கு இருந்த வழி. மருந்துகளையும் மூலிகைகளையும் அவர் அறிந்திருந்தார்; அவ்வூருக்கு அருட்தந்தையாக இருந்த அளவுக்கே மருத்துவராகவும் இருந்தார். அப்போது அவருக்கும் அவரது சபையின் பெரும் பகுதியினருக்கும் இடையே கடும் பூசல் ஒன்று நடந்துகொண்டிருந்தது; இருந்தும் அவர் அவர்களுக்குப் பணிசெய்வதை ஆட்சியர் கவனித்தார்: “வழிதவறிய தம் ஆடுகளின் வழிதவறல், அவர்கள்மேல் அவர் வைத்திருந்த பாசத்தைச் சிறிதும் பாதித்ததாகத் தெரியவில்லை.” 1930-ல் அவர் இறந்தபோது, அவரது சொந்த சபையின் இறப்பறிக்கை எந்தத் தயக்கமும் இன்றி எழுதியது: ஏறத்தாழ நாற்பது ஆண்டுகளாக அவர் “மாபெரும் மறைப்பணியாளர், இப்பணிக்களத்தின் புனிதர்.” 1855-ஆம் ஆண்டு அடிக்கல்லின் குறிக்கோள் வாசகம் வாக்களித்திருந்ததை, அப்போதுதான் அந்தக் கட்டிடம் உண்மையிலேயே ஆக அனுமதிக்கப்பட்டது: இரட்டையாக, ஆனால் ஒன்றாக.

04 / 08

சுமார் 1905–1920

பழைய ஏடுகளோடு இரவெல்லாம் அமர்ந்திருந்த அருட்தந்தை

சுமார் 1905-ஆம் ஆண்டில் ஒரு பிரெஞ்சுக்காரர் இப்பங்கிற்கு வந்து, பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு அருகில் இங்கேயே தங்கினார். தம் மாலைப் பொழுதுகளை அவர் எதற்குச் செலவிட்டார் என்பதை இயேசு சபையின் சொந்த இதழ் எந்த ஆரவாரமும் இன்றிப் பதிவு செய்கிறது: அருட்தந்தை அத்ரியன் கௌசானல் “நாட்குறிப்புகளையும், இந்நாட்டின் ஒரு வரலாற்றையும்” எழுதினார்; “பழைய கையெழுத்துப் படிகளைத் தேடிக் கண்டெடுத்து, அவற்றை வாசித்து விளக்குகிறார்.” இவ்வூரில் எங்கோ அதைவிடப் பழைய ஏடுகள் கிடந்தன: பதிவேடுகள், கடிதங்கள், இரு நூற்றாண்டுகளாக அருட்தந்தையர் விட்டுச் சென்ற அத்தனையும். இரவுக்கு இரவு அவற்றை முன் வைத்து அமர்ந்து, அவை என்ன சொல்கின்றன என்பதைக் கண்டறிந்தார். எங்கிருந்தும் வெகுதொலைவில் இருந்த ஓர் உள்நாட்டுக் கிராமத்தின் பங்குத் தந்தை அவர்; தமக்கு மிஞ்சிய மணித்துளிகளை, தாம் வாழ்ந்த மக்கள் தங்கள் கடந்த காலத்தை இழந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக அதைத் தொகுப்பதிலேயே செலவிட்டார். அந்த ஏடுகளிலிருந்து அவர் உருவாக்கிய நூல் அவருக்குப் பின்னும் நிலைத்தது; இயேசு சபையின் ஆவணக் காப்பகத்தில் அது இன்றும் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

05 / 08

1923

மீனவக் கிராமங்களுக்கு நடுவே பதியப்பட்டது

1923-ஆம் ஆண்டு தூத்துக்குடி மறைமாவட்டம் நிறுவப்பட்டது; வடக்கன்குளம் பழைய திருச்சிராப்பள்ளி மறைமாவட்டத்திலிருந்து விலகிப் புதிய ஆயர் பீடத்திற்குள் வந்தது. அதன் முதல் ஆயர் பிரான்சிஸ் திபேர்த்தியுஸ் ரோச்: இயேசு சபையைச் சேர்ந்தவர்; ஸ்டீஃபன் நெயில் பதிவு செய்வதுபோல், இலத்தீன் வழிபாட்டு முறையின் முதல் இந்திய ஆயர். அடுத்த ஆண்டு வெளிவந்த கத்தோலிக்கக் கையேடு, இன்னும் வரையப்பட்டுக்கொண்டிருந்த ஒரு மறைமாவட்டத்தையே அச்சிடுகிறது: “இப்புதிய மறைமாவட்டத்தின் எல்லைகள் இன்னும் முற்றிலும் நிர்ணயிக்கப்படவில்லை. — இதில் அடங்கும் பங்குகளின் எண்ணிக்கையை இப்போது தர இயலாது.” அதனுள் அப்போது ஒரே ஒரு வட்டம்தான் இருந்தது — முத்துக்குளித்துறைக் கடற்கரை; உள்நாட்டில் நிற்கும் இப்பங்கோ அந்த மீனவக் கிராமங்களுக்கு நடுவே பதியப்பட்டுள்ளது: “வடக்கன்குளம் (திருநெல்வேலி மாவட்டம்) — அருட்தந்தையர் ஒய். இஞ்ஞாசி, ஜி. மைக்கேல் (உதவி) — கத்தோலிக்கர் 4,765; கிராமங்கள் 17; ஆலயங்கள்: செங்கல் 1, களிமண் 4.” இவ்விரு அருட்தந்தையரும் இயேசு சபையினர் அல்லர். இரு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலான காலத்திற்குப் பின், இப்பங்கின் பொறுப்பு மறைமாவட்ட அருட்தந்தையரிடம் சென்றது — அதன் புதிய ஆயரே ஓர் இயேசு சபையினராக இருந்த அதே ஆண்டில்.

06 / 08

1926

சின்ன ரோமாபுரி

வடக்கன்குளத்திற்கு ஓர் இரண்டாம் பெயர் உண்டு: சின்ன ரோமாபுரி. 1926-ஆம் ஆண்டில், தாம் காண வந்த ஆலயத்தை முன்னிட்டு, தூத்துக்குடியின் முதல் ஆயர் ரோச் அவர்கள் அப்பெயரைத் தந்தார் என்று இவ்வூர் நினைவுகூர்கிறது; அவர் குறிப்பிட்டது அதன் வடிவமைப்பையே என்று இப்பங்கு சொல்கிறது. நினைவு மலர் அதைத் தெளிவாகவே கூறுகிறது: உரோமையின் மாபெரும் பேராலயத்தின் பாணியிலேயே இக்கட்டிடம் எழுப்பப்பட்டது; உரோமையைத் தவிர உலகில் வேறெங்கும் இதற்கு நிகர் இல்லை. இது கேட்பதை விடக் குறைவான மிகையே. இவ்வூரைச் சின்ன ரோமாபுரி என்று யாரும் அழைப்பதற்கு முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, பணிக்களத்தின் சொந்த வரலாற்றாசிரியர் எழுதிவிட்டிருந்தார்: அருட்தந்தை கிரகோயரின் பதினேழு ஆண்டு உழைப்பு வடக்கன்குளத்திற்கு “உலகிலேயே ஒருவேளை நிகரற்ற ஓர் ஆலயத்தை” அளித்தது என்று. அப்பெயர் கட்டிடத்தை மட்டும் குறித்ததும் அல்ல. இவ்வூரைப் புகழ வேண்டிய தேவை சிறிதும் இல்லாத ஓர் அரசு அரசிதழ், இவ்வூரைப் பதிவு செய்யும்போது இதைச் சொல்கிறது: காமநாயக்கன்பட்டிக்கு அடுத்தபடியாக, “பழைய மதுரைப் பணிக்களம் திருநெல்வேலிக்குள் முன்னேறிய இரண்டாவது மையம்” இதுவே; மேலும், “காலப்போக்கில் இம்மாவட்டத்தில் அப்பணிக்களத்தின் தலைமை மையமாக இது ஆயிற்று.” ஏறத்தாழ ஒரு நூற்றாண்டுக்கு, உள்நாட்டுப் பணிக்களம் இங்கிருந்தே நடத்தப்பட்டது. சின்ன ரோமாபுரி என்பது ஒரு கிராமத்திற்குச் சொல்லப்பட்ட புகழுரை அல்ல; அவ்வூர் என்னவாக இருந்ததோ அதன் விவரிப்பே. அன்றிலிருந்து இது சின்ன ரோமாபுரியே: திருப்பயணிகளின் நாவிலும், சாலையோரப் பலகைகளிலும், அடுத்த மாவட்டத்தினர் தாங்கள் எங்கே செல்கிறோம் என்று இன்றும் சொல்லும் விதத்திலும்.

07 / 08

1930

காட்டில் கேட்ட மணியோசை

உரோமையில், ஆயர் ரோச் அவர்கள் தம் மக்களின் வணக்கத்தைத் திருத்தந்தை பதினொன்றாம் பயஸ் அவர்கள் முன் சமர்ப்பித்தார்; தூத்துக்குடியின் மிகவும் தகுதிவாய்ந்த கிறிஸ்தவர்களுக்குத் திருத்தந்தை நினைவுப் பரிசுகளை அனுப்பிவைத்தார். அவற்றுள் ஒன்று வடக்கன்குளத்தின் வயது முதிர்ந்த ஆலயப் பணியாளருக்குச் சென்றது — ஒரு பொது விகாரியின், ஒரு துறவற மடத் தலைவியின் சகோதரர்; எண்பத்திரண்டு வயதிலும் இவ்வாலயத்தின் பீடத்தறைப் பணியைத் தொடர்ந்து செய்துவந்தவர். அவருக்கு “பெனே மெரெந்தி” பதக்கம் வழங்கப்பட்டது. இயேசு சபையின் இதழ் அவரது வயதையும் பணியையும் அச்சிட்டது; அவரது பெயரை அச்சிட மறந்துவிட்டது. அதற்காக வருந்த வேண்டியதில்லை: அந்தப் பணி, அதைச் செய்த மனிதரை விடப் பழையது. நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன், இவ்வூரின் ஆலயப் பணியாளர் பொறுப்பு ஒரே குடும்பத்தில் இருநூறு ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வருகிறது என்று ஒரு பயணிக்குச் சொல்லப்பட்டது; அதற்கான காரணமும் சொல்லப்பட்டது. கணவனும் மனைவியுமான இருவர் ஒரு கோயிலுக்குத் திருப்பயணம் சென்றபோது, புலிகள் நிறைந்த ஒரு காட்டில் வழிதவறினார்கள். இரவு அவர்கள்மேல் இறங்கியது; தங்கள் தெய்வங்களை அழைத்தார்கள், பதிலே இல்லை; பின், வெகுதூரத்தில், ஒரு மணியோசை கேட்டது. அதை நோக்கி நடந்து ஒரு குடிசையின் வாசலை அடைந்தார்கள்; அங்கே ஒரு முதியவர் அவர்களுக்குச் சோறும் வாழைப்பழமும் படைத்து, அன்றிரவுக்குப் படுக்கையும் தந்தார். காலையில், அந்தக் கோயிலுக்குச் செல்லும் வழியை அவரிடம் கேட்டார்கள். அவர் தம் கண்களை விண்ணை நோக்கி உயர்த்தி, சிலுவை அடையாளம் வரைந்து, அதற்குப் பதிலாக அவர்கள் ஒருபோதும் கேள்விப்படாத ஒரு கடவுளைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்; அவ்வளவு நன்றாகப் பேசினார் — அவர்கள் அதற்கு மேல் ஓரடிகூட நகரவில்லை. சில நாட்களுக்குள் இவ்வூரின் மிகுந்த பக்தியுள்ள கிறிஸ்தவர்களாக அவர்கள் ஆனார்கள். அந்தக் கணவர் இவ்வாலயத்தின் ஆலயப் பணியாளராக்கப்பட்டார்; தன் மீட்பிற்கே கருவியாக இருந்த அந்த மணியை ஒலிப்பதைச் சிறிய பேறாக அவர் ஒருபோதும் கருதவில்லை. “அந்த நல்ல திருப்பயணிகளின் வழித்தோன்றல்கள் எண்ணிக்கையில் பலர்,” என்று அந்தப் பயணி எழுதினார்; “அவர்களுள் முன்மாதிரியான அருட்தந்தையராய் விளங்கும் பலரை நான் அறிவேன்.”

08 / 08

1944

பாத்திமாகிரி

ஆசியாவில் நிறுவப்பட்ட முதல் ஆண் தியானத் துறவு சபையான ஜெபமாலைத் தாசர் சபை, 1928-ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் அருட்தந்தை பி. ஏ. தாமஸ் அவர்களால் தொடங்கப்பட்டது; அச்சபை 1944-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 13-ஆம் நாள் வடக்கன்குளத்திற்கு வந்தது. சபை “இறைவனின் ஊழியர்” என்று போற்றும் அந்தோணி சூசைநாதர் அவர்கள், மறைமாவட்டத்தின் உதவியுடன் நான்கு ஏக்கர் நிலம் வாங்கி, அங்கே ஒரு சிறு சிற்றாலயத்தையும் தங்குமிடங்களையும் எழுப்பியிருந்தார்; துறவியர் வந்து சேர்ந்த அன்றே ஆயர் ரோச் அவர்கள் வந்து அவ்விடத்தை ஆசீர்வதித்தார் — பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் இவ்வூரைச் சின்ன ரோமாபுரி என்று அழைத்த அதே ஆயர். இந்திய மண்ணில் எழுந்த முதல் ஜெபமாலைத் தாசர் இல்லம் அதுவே. இன்றும் அதை அத்தந்தையரே காத்து வருகிறார்கள்; சேவைட் சகோதரிகள், பெத்தானி சகோதரிகளுடன் சேர்ந்து அவர்களும் இப்பங்கின் சாதாரண வாரத்தின் ஒரு பகுதியே.

02 / 03

சுமார் 1922

லேஸும் நூலும் ஊசியும்

1921-ஆம் ஆண்டில் அருட்சகோதரிகளின் ஊசிவேலைப் பள்ளிக்கு ஓர் ஆய்வாளர் வந்து பார்வையிட்டார். 1922 முதல் அவர்கள் ஊசிவேலை, சித்திரத் தையல், லேஸ், பின்னல், ஆடை தைத்தல் ஆகியவற்றைக் கற்பித்து வந்தார்கள்; 1966-ஆம் ஆண்டில் தையல் பள்ளியின் முழுப் பொறுப்பும் அவர்கள் கைக்கே வந்தது. ஆர்.சி. லேஸ் தொழிற்பள்ளியும் ஒசானம் தையல் நிலையமும் இன்றுவரை இப்பங்கின் பணிகளுள் ஒன்றாக எண்ணப்படுகின்றன. இவ்வூர் தன் மகள்களுக்காகக் கட்டிய அந்த ஏணியின் இரண்டாவது படி இவையே: முதலில் எழுத்து, பின் விரல்களில் ஒரு தொழில், பின் மழையை நம்பியிராத ஓர் ஊதியம்.

03 / 03

1970

விசுவாசம் உண்டு, எழுத்து உண்டு, மருத்துவர் இல்லை

தம் மக்களிடையே விசுவாசமும் கல்வியும் இருந்தன, ஆனால் அவர்களிடையே ஒரு மருத்துவர் மட்டும் இல்லை என்பதை அன்றைய பங்குத் தந்தை அருட்தந்தை மரிய ஞானம் அவர்கள் கண்டார். பெத்தானியின் குழந்தை தெரேசாள் அருட்சகோதரிகளுக்கு மருத்துவ உதவி வேண்டிக் கடிதம் எழுதினார். நான்கு சகோதரிகள் கி.பி 1970-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27-ஆம் நாள் வந்து சேர்ந்து, ஒரு வாடகை வீட்டில் தங்கள் நலமளிக்கும் பணியைத் தொடங்கினார்கள். மிசெரியோர் நிறுவனத்தின் உதவியுடன், இன்று நிற்கும் இடத்திலேயே புனித தோமையார் மருத்துவமனையைக் கட்டினார்கள். நாற்பது படுக்கைகளும் ஓர் அறுவைச் சிகிச்சை அறையும் அமைந்திருக்கும் புனித தோமையார் மருத்துவமனை, சுற்றியுள்ள இருபத்தைந்து முதல் முப்பது கிராமங்களுக்கு மருத்துவச் சேவை இன்றளவும் புரிந்து வருகிறது. அம்மருத்துவமனையைப் பெத்தனி அருட்சகோதரிகளே பேணி வருகிறார்கள்.

02 / 06

2014

புதிய தேர் வீதிக்கு வருகிறது

கி.பி 2014-ஆம் ஆண்டில், விண்ணேற்பு மாதாவின் திருவிழாத் தேர் ஒன்றை இப்பங்கு புதிதாக வடிவமைத்துக் கட்டியது; நூற்று இருபத்து மூன்று ஆண்டுகள் ஊர்வலம் சென்றபின், கி.பி 1891-ஆம் ஆண்டு இவ்வூர் செதுக்கிய பழைய தேர் வீதியிலிருந்து விலகியது. அதே ஆண்டில், மாதா காட்சித் திருத்தலத்தின் கல்வாரிச் சிற்றாலயம் நிறைவுபெற்றது; புனித தேவசகாயம், புனித அருளானந்தர் ஆகியோரின் திருவுருவங்களும் நிறுவப்பட்டன. (இங்கே திருமுழுக்குப் பெற்ற மனிதரும், இவ்விடத்தை நிறுவிய மனிதரும்.)

03 / 06

2021

கொடிமரம்

2021-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 6-ஆம் நாள், ஆயர் ஸ்டீபன் அந்தோனி அவர்கள் கொடிமரத்தை அர்ச்சித்தார்; அது பங்குத் தந்தை அருட்தந்தை ஜான் பிரிட்டோ அவர்களின் காலத்தில் நிறுவப்பட்டது. அந்நாள், ஆகஸ்ட் 15-ஆம் நாள் விண்ணேற்புப் பெருவிழாவில் நிறைவடையும் பத்து நாள் பெருங்கூர் திருவிழாவின் தொடக்க நாள் — அத்துடன், இருபத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் இவ்வாலயம் திருத்தலமாக அறிவிக்கப்பட்ட அதே நாளும் அதுவே.

04 / 06

2022

தலைப்பாகையும் சங்கிலிகளும்

2022-ஆம் ஆண்டு மே 15-ஆம் நாள், 1745-ஆம் ஆண்டு மே 14-ஆம் நாள் இந்த ஆலயத்தில் திருமுழுக்குப் பெற்ற தேவசகாயம் பிள்ளையைத் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் புனிதராக அறிவித்தார் — பீடங்களுக்கு உயர்த்தப்பட்ட முதல் இந்தியப் பொதுநிலையாளர். அவரைப் பற்றி இவ்வாலயம் வைத்திருப்பவற்றை அது நெடுங்காலமாகவே வைத்திருக்கிறது. 1888-ஆம் ஆண்டு கிறிஸ்துமஸ் நாளில் இங்கு வந்திருந்த ஓர் அருட்தந்தை, அன்றைய நாளின் மிக விலைமதிப்பற்ற நினைவு அந்த இரத்தசாட்சியே என்று எழுதினார்: “அவர் அணிந்திருந்த தலைப்பாகையையும், அவர் இறக்கும்போது கழற்றப்பட்ட சங்கிலிகளையும் வடக்கன்குளம் வைத்திருக்கிறது.” அருட்தந்தை பூஜே அந்தத் திருப்பேழையைத் திறந்து அவர்களைப் பார்க்கவிட்டார். திருவிதாங்கூர் அரசவை அதிகாரி ஒருவர் அணிந்திருந்த அந்தத் தலைத்துணி இன்றும் இங்கே பாதுகாக்கப்படுகிறது; ஒவ்வொரு ஆகஸ்ட் 15-ஆம் நாளும் திருப்பயணிகள் வணங்குவதற்காக அது கண்ணாடிப் பெட்டியில் வைக்கப்படுகிறது.

05 / 06

2012–2025

பொதுநிலையினரின் பாதுகாவலர்

இது கி.பி 2022-ல் தொடங்கவும் இல்லை, முடியவும் இல்லை. கி.பி 2012 ஜூன் மாதத்தில் திருத்தந்தை பதினாறாம் பெனடிக்ட் அவர்கள் தேவசகாயத்தின் இரத்தசாட்சியத்தை ஏற்றார்; அதே ஆண்டு டிசம்பர் 2-ஆம் நாள், திருத்தந்தையின் பெயரால், கர்தினால் ஆஞ்செலோ அமாத்தோ அவர்கள் நாகர்கோவிலில் அவரை அருளாளராக அறிவித்தார். திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்கள் கி.பி 2020 பிப்ரவரியில் அருளாளர் தேவசகாயத்தின் புதுமையை ஏற்று, கி.பி 2022 மே மாதத்தில் அவரைப் புனிதராக அறிவித்தார். பின்னர், 2025 ஜூலை 16-ஆம் நாளிட்ட ஓர் ஆணையின்படி, அக்டோபர் 15-ஆம் நாள் முறையாகப் புனிதராகப் பறைசாற்றப்பட்டது. இந்தியப் பொதுநிலையினரின் பாதுகாவலர் என உரோமை புனித தேவசகாயத்தை அறிவித்தது. இந்தத் திருமுழுக்குத் தொட்டியில் திருமுழுக்குப் பெற்ற அந்த மனிதரே, இன்று புனித தேவசகாயம் இந்நாட்டின் ஒவ்வொரு பொதுநிலைக் கத்தோலிக்கருக்கும் பாதுகாவலர்.

06 / 06

இன்று

இன்றைய சின்ன ரோமாபுரி

வடக்கன்குளம் பெருவாரியாகக் கத்தோலிக்கர்களைக் கொண்ட நகரம்; கல்வியறிவிலும் சிறந்து விளங்குவது — மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு 9,220 பேரைக் கணக்கிடுகிறது, அவர்களுள் நூற்றுக்குத் தொண்ணூற்று நான்கு பேர் வாசிக்கத் தெரிந்தவர்கள். அன்பியங்கள் வழியாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட, சுமார் 4,000 குடும்பங்களில் சுமார் 10,500 கத்தோலிக்கர் என இப்பங்கு கணக்கிடுகிறது. மாபெரும் ஆகஸ்ட் பெருங்கூர் திருவிழா, ஆகஸ்ட் 15-ஆம் நாள் விடியற்காலையில் நடைபெறும் தேர் ஊர்வலத்திற்காக இன்றும் ஒரு லட்சத்திற்கு அருகில் திருப்பயணிகள் அன்னையைத் தரிசிக்க வருகின்றனர். அவர்களுள் பலர் கேரளத்திலிருந்து கடந்து வருகிறார்கள். ஆண்டின் மற்ற நாட்களில், தன் “வடவை மாதா மலர்” இதழ் வழியாகவும் நேரடி ஒளிபரப்புகள் வழியாகவும் இப்பங்கு தன் மக்களை நெருக்கமாக வைத்திருக்கிறது. அந்த இரு மணிகளும் சேர்ந்து ஒலிக்கும்போது, இவ்வூர் மக்கள் எப்போதும் சொல்லிவரும் அதே ஓசையையே அவை இன்றும் தருகின்றன.

குறிப்புஇந்தத் தலைக்கணக்கு இப்பங்கின் சொந்தக் கணக்கு. மறைமாவட்டப் பதிவேடோ இதைவிடச் சிறிய எண்ணிக்கையைத் தருகிறது: சுமார் 1,600 குடும்பங்களில் சுமார் 7,350 கத்தோலிக்கர்.