1745-இல் திருமுழுக்குப் பெற இந்த ஆலயத்திற்கு வந்த திருவிதாங்கூர் அரசப் படை அதிகாரி — அத்திருமுழுக்கு இங்கே நிகழ்ந்தது என்பதைத் திருத்தூதுப் பேரவையின் சொந்தப் பதிவே பெயர் குறித்துச் சொல்கிறது. 1752-இல் ஆரல்வாய்மொழிக் காவல் எல்லையில் விசுவாசத்திற்காகச் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட இவர், 2022-இல் புனிதரானார் — பீடத்திற்கு உயர்த்தப்பட்ட, இந்தியாவில் பிறந்த முதல் பொதுநிலையினர். அவரது மனைவி இப்பங்கின் மண்ணிலேயே உறங்குகிறார்.
தேவசகாயம் — “கடவுளே என் துணை”
திருவிழா — ஜனவரி 142022 மே 15 அன்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவர்களால் புனிதராக அறிவிக்கப்பட்டார்
பிறப்புப் பெயர்
நீலகண்ட பிள்ளை — 1712 ஏப்ரல் 23, திருவிதாங்கூரின் நாட்டாலத்தில் பிறந்தார்
அரசப் பணியில்
மன்னர் மார்த்தாண்ட வர்மாவின் படை அதிகாரி; “மன்னரின் அரசவையில் பதவி வகித்தார்”
விசுவாசத்திற்கு வழிகாட்டியவர்
திருவிதாங்கூர்ப் படைகளுக்குத் தலைமை தாங்கிய பிளெமிஷ் வீரர் எவுஸ்தாக்கியு தெ லானுவா
மறைக்கல்வி
இப்பங்கின் அருட்தந்தை ஜோவான்னி பத்திஸ்தா புத்தாரி, இ.ச. அவர்களிடம் ஒன்பது மாதங்கள்
திருமுழுக்கு
1745 மே 14, வடக்கன்குளம் ஆலயத்தில் — திருத்தூதுப் பேரவையால் பதிவு செய்யப்பட்ட இடம்
ஏற்ற பெயர்
தேவசகாயம் — “கடவுளே என் துணை”; இலாசர் என்பதன் தமிழ் வடிவம்
கைது
1749 பிப்ரவரி 23; ஏறத்தாழ மூன்று ஆண்டுகள் சங்கிலியில்
இரத்தசாட்சியம்
1752 ஜனவரி 14–15 இரவில், ஆரல்வாய்மொழிக் காவல் எல்லையில் சுடப்பட்டார்; கோட்டாற்றில் அடக்கம்
புனிதர் பட்டம்
2022 மே 15, புனித பேதுரு சதுக்கம் — புனிதராக அறிவிக்கப்பட்ட, இந்தியாவில் பிறந்த முதல் பொதுநிலையினர்
தாமதத்திற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை. இது கட்டாயத் திருமுழுக்கு அல்ல. வலுக்கட்டாயத்தால் அல்ல, என் சொந்த விருப்பத்தாலும் ஆசையாலுமே அருட்சாதனங்களைப் பெற நான் இங்கே வந்தேன். எந்த உண்மையின் ஒளியை நான் பெற்றேனோ, எதைக் குறித்து நான் உறுதி கொண்டேனோ, அந்த உண்மையைக் காக்க என் உயிரையும் தருவேன்.
அருட்தந்தை புத்தாரி தயங்கியபோது இந்தத் தீர்த்தத்தடியில் அவர் அளித்த பதில் — திருவிதாங்கூரின் புராட்டஸ்டன்ட் வரலாற்றாசிரியர் சி. எம். அகுர் 1903-இல் பதிவு செய்தது. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு உரையாடலைப் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு எழுத்தாளர் பதிவு செய்கிறார்: இது வாய்மொழியாகக் கடத்தப்பட்ட சொற்கள்; அப்போதே எழுதி வைக்கப்பட்ட குறிப்பு அல்ல
அவரது வாழ்க்கை
திருவிதாங்கூர் அரசவையிலிருந்து ஆரல்வாய்மொழிக் காவல் எல்லை வரை
நாற்பது ஆண்டுகள்; அவற்றுள் இறுதி மூன்று ஆண்டுகள் சங்கிலியில். பின்வருவது நூல்களிலிருந்து சொல்லப்படுகிறது; ஒவ்வொரு பகுதியும் தான் எதன்மேல் நிற்கிறது என்பதைத் தானே சொல்கிறது.
01
மன்னரின் வீரன்
1712 ஏப்ரல் 23-ஆம் நாள் திருவிதாங்கூர் அரசின் நாட்டாலத்தில் நீலகண்ட பிள்ளை என்ற பெயரில் பிறந்தார்; 1729-இல் மன்னர் மார்த்தாண்ட வர்மாவின் படையில் சேர்ந்தார். அரசவையில் உயர் பதவிக்கு உயர்ந்து, படைப் பொறுப்பும் ஒப்படைக்கப்பட்டார். 1901-இல் திருவிதாங்கூரின் சமய வரலாற்றை எழுதிய ஓர் ஆங்கிலேய அரசு அதிகாரி — இப்பங்கின்மேல் எவ்விதப் பற்றுமற்ற ஒரு புராட்டஸ்டன்ட் — அவரை “மன்னரின் அரசவையில் பதவி வகித்தவர்” என்றே எளிமையாகப் பதிவு செய்கிறார்; மனமாற்றத்தின்போது அவரது வயதை முப்பத்திரண்டு எனத் தருகிறார். பின்னர் தொடர்ச்சியான இழப்புகள் வந்தன: கால்நடைகள் இறந்தன, பயிர்கள் அழிந்தன; பதவியாலோ அரச ஆதரவாலோ ஈடுசெய்ய இயலாத இழப்புகள். அவர்மேல் ஒரு துயரம் இறங்கி, அது விலகவே இல்லை. பிற்காலத்தில் அவருக்கு மறைக்கல்வி அளித்த குரு அவரை ஒரே சொல்லில் — “சோகம் சூழ்ந்தவர்” — என்றார்.
எவுஸ்தாக்கியு தெ லானுவா திருவிதாங்கூருக்கு எதிரியாகவே வந்தவர். 1741-இல் குளச்சலில் கைதியாகப் பிடிக்கப்பட்டு, கொல்லப்படாமல் மன்னரின் பணியில் சேர்க்கப்பட்டு, படைகளுக்குத் தலைமை தாங்கும் நிலைக்கு உயர்ந்தார்; அவர் “மிகச் சிறந்த ஒரு கிறிஸ்தவரும் ஆவார்” என்று வரலாற்று நூல்கள் சொல்கின்றன. தம் அருகில் துயரத்தில் இருந்த அந்த அதிகாரியிடம், உண்மைக் கடவுள் ஒருவரையே பணிவோருக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட அழியாச் செல்வங்களைப் பற்றிப் பேசினார்; யோபுவின் கதையையும் சொன்னார் — எல்லாவற்றையும் இழந்தும் கைவிடாத ஒரு மனிதனின் கதை. அச்சொற்கள் அவர்மேல் “வானிலிருந்து இறங்கிய தைலம் போல்” விழுந்தன என்று பழைய பதிவு நினைவுகூர்கிறது.
தெ லானுவா ஒரு பரிந்துரைக் கடிதத்துடன் அவரை இங்கே அனுப்பினார் — அப்போது வடக்கன்குளக் கிறிஸ்தவர்களுக்குப் பணியாற்றிய இயேசு சபைக் குரு அருட்தந்தை ஜோவான்னி பத்திஸ்தா புத்தாரியிடம். புத்தாரி ஒன்பது மாதங்கள் மறைக்கல்வி அளித்தார்; அவசரப்படவே இல்லை. அத்தகைய பதவியில் இருப்பவரின் மனமாற்றம் என்ன விலை கேட்கும் என்பதை அவர் தெளிவாகக் கண்டார் — சொந்த மக்களின் சினம், அரசவையின் பகைமை, பதவியின் நிச்சயமான இழப்பு — எனவே அவ்வருளைத் தள்ளிப்போடுவதே சரி என்று கருதினார். உண்மைக் கடவுளைக் கண்டுகொண்ட பின் அவரை விட்டுவிட மாட்டேன், இவ்வுலகின் எல்லா நன்மைகளையும் உயிரையும் இழக்க நேர்ந்தாலும் என்பதே அம்மனிதரின் பதில். 1745 மே 14-ஆம் நாள் அருட்தந்தை புத்தாரி அவருக்குத் திருமுழுக்கு அளித்து, இலாசர் என்னும் பெயரைத் தந்தார் — தமிழில் அது தேவசகாயம்: கடவுளே என் துணை.
இவ்வூர் கொண்டுள்ள மிக உறுதியான சான்று இதுவே; இதில் எதுவும் நம்மிடமிருந்து வந்ததல்ல. “வடக்கன்குளம் ஊரின் கத்தோலிக்க ஆலயம்” என்று வத்திக்கான் நியூஸ் பெயர் குறிக்கிறது. நாமப்படுத்தல் வழக்கின் துணை-முன்மொழிபவர் எழுதிய குறிப்பில், லொசர்வத்தோரே ரொமானோ குருவின் பெயரையும், ஒன்பது மாதங்களையும், நாளையும் குறிக்கிறது.
குறிப்புமே 14 என்பதே மிக உறுதியான நாள்; புனிதர் பட்டக் காலத்திய சில குறைவான பதிவுகள் மே 17 எனத் தருகின்றன. மேலும், புனிதர் பட்ட வழிபாட்டு நிகழ்வு பெயரை மட்டுமே வாசிக்கிறது என்பதைக் கவனிக்க: இடமும் நாளும் திருத்தூதுப் பேரவையின் வாழ்க்கைக் குறிப்புப் பதிவிலிருந்து வருகின்றன. அதனாலேயே இப்பக்கம் “இங்கு நிகழ்ந்த திருமுழுக்கு திருத்தூதுப் பேரவையால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது” என்று சொல்கிறதே தவிர, “புனிதர் பட்ட நிகழ்வில் அறிவிக்கப்பட்டது” என்று ஒருபோதும் சொல்வதில்லை.
அவரது ஞானத் தந்தை இப்பங்கின் சொந்த மறைக்கல்வி ஆசிரியர் ஞானப்பிரகாசம் பிள்ளையே. அவர் முன்பு பாளையங்கோட்டைக்கு அருகிலுள்ள வித்தாபுரத்தைச் சேர்ந்த சிதம்பரம் பிள்ளை என்ற கோயில் பூசாரி. மனைவியுடன் கன்னியாகுமரிக்குத் திருப்பயணம் சென்றபோது, இவ்வூருக்கு அருகில் எங்கோ ஒரு கோவில் மணியோசையைக் கேட்டார். அதைத் தொடர்ந்து திருக்குடும்பச் சிற்றாலயத்திற்கு வந்து, திருப்பலி நிகழ்வதைக் கண்டு, மறைக்கல்வி கேட்டு, திருமுழுக்குப் பெற்றார் — ஞானப்பிரகாசம் என்ற பெயரை ஏற்றார்; மனைவி ஆனந்தை என்ற பெயரை ஏற்றார். அவருக்கு இங்கே ஒரு வீடு கட்டப்பட்டு, மறைக்கல்வி ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார்; மறைப்பணியாளருடன் திருவிதாங்கூர், பாண்டிய நாடு எங்கும் பயணித்தார். ஆண்டுகளுக்குப் பின் அந்த இரத்தசாட்சிக்கு ஞானத் தந்தையாக நின்றார். ஒரு நவீன ஆய்வாளர் இந்த ஆலயத்தின் நிறுவுதலை, தெ பிரிட்டோவுக்குப் பதிலாக, இதே மனிதர்மேல் ஏற்றுகிறார் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
குறிப்புஅவரது மனமாற்றத்தை அருட்தந்தை பிரொஸ்பர் ஜூலியானியின் காலமான 1728–33 என்று பங்கின் சொந்த வரலாறு குறிக்கிறது; அதே பதிவின் தலைப்பில் வேறோர் இடத்தில் 1743 எனவும் தருகிறது. இது மூலங்களுக்கு இடையிலான முரண் அல்ல — பங்கின் சொந்தப் பதிவிற்குள்ளேயே உள்ள முரண்; அப்படியே விடப்படுகிறது.
அருட்தந்தை புத்தாரி ஒரு கோவில் கட்டிக்கொண்டிருந்தார்; அதற்கு மரம் போதவில்லை. அரசாங்கத்திடமிருந்து அம்மரத்தைப் பெற்றுவரும்படி தேவசகாயத்திடம் கேட்டுக்கொண்டார். அத்தூது அவரை அரசவையில் பெருஞ்செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த, நெடுநாள் நண்பராயிருந்த ஒருவரின் முன் கொண்டுசென்றது — அவரோ அச்சந்திப்பையே பயன்படுத்தி, புதிய விசுவாசத்தைத் துறக்கும்படி வற்புறுத்தினார். ஒரு விவாதம் எழுந்தது; அந்த நண்பர் தோற்றார். அவமானமடைந்த அவர் சபதம் செய்தார்: “உன் சமயத்தை நீ துறக்கும்படி நான் செய்வேன்; இல்லையேல் அதற்கு உன் தலையால் விலை கொடுப்பாய்.” தேவசகாயமும் அதே வகையில் பதிலிறுத்தார்; அந்த அவமானம் ஒருபோதும் மன்னிக்கப்படவில்லை. இறுதியில் அப்புயல் முழுவதும் வெடித்தது — கட்டுமானத்திற்கான மரம் கேட்ட ஒரு வேண்டுகோளின்மேல்.
குறிப்புமுரண்; இரு வாசிப்புகளும் காக்கப்படுகின்றன. அந்த மரம் இங்குள்ள ஆலயத்திற்கே என்றுதான் பங்கு எப்போதும் சொல்லி வந்துள்ளது — அதனாலேயே தன் சொந்தச் சுவர்களும் அவரது இரத்தசாட்சியமும் ஒரே தருணத்தில் தொடங்குகின்றன என்று அது கருதுகிறது. மறைப்பணியின் சொந்த வரலாற்றாசிரியரான பெஸ்ஸோ, அருட்தந்தை புத்தாரி நேமம் ஊர் சமூகத்திற்காக ஒரு கோவில் கட்டிக்கொண்டிருந்தார் என்றும், அம்மரத்திற்காகவே பிரதம மந்திரி ராம ஐயன் தளவாயிடம் அவரை அனுப்பினார் என்றும் எழுதுகிறார். இப்பக்கம் இவ்விரண்டுக்கும் இடையே தீர்ப்பு வழங்கவில்லை.
சூழ்ச்சியின் வழியாகவே மன்னரிடமிருந்து கைது ஆணை பெறப்பட்டது. தேவசகாயம் எவ்வித எதிர்ப்புமின்றிச் சரணடைந்தார்; தெ லானுவாவிடம் விடைபெற மட்டுமே அனுமதி கேட்டார். “துணிவோடிரு” என்றார் அத்தளபதி; “இயேசு கிறிஸ்துவின் தகுதியான வீரன் நீ என்பதை நிரூபிக்கும் தருணம் வந்துவிட்டது.” ஒரு மறைப்பணியாளர் இரகசியமாக அழைத்துவரப்பட்டு அவரது பாவசங்கீர்த்தனத்தைக் கேட்டார். மன்னர் முன் நிறுத்தப்பட்டபோது கிறிஸ்துவை அறிக்கையிட்டார்; மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது — பின்னர் அத்தண்டனை விலக்கிக்கொள்ளப்பட்டது, அந்த மரணதண்டனை அரசுக்கே இடர் கொண்டுவரும் என்று சகுனம் சொல்லப்பட்டதால். தமக்கே கிடைத்த அந்த விடுதலைக்கு அவர் காட்டிய எதிர்வினையை வரலாற்றுப் பதிவு குறிக்கிறது: “இரத்தசாட்சி மகுடத்திற்குத் தம்மைக் கடவுள் தகுதியற்றவராகக் கருதிவிட்டாரோ” என அஞ்சி, அவர் பெருந்துயரம் கொண்டார்.
இனிக் கொல்ல விரும்பாமல், ஆனால் அவரை உடைக்கவே தீர்மானித்த மன்னர், கைகளைப் பின்புறம் கட்டி, எருமையின்மேல் ஏற்றி, எருக்கம்பூ மாலை சூட்டி, ஊர் ஊராகக் கொண்டுசெல்லச் செய்தார்; செல்லும் வழியெங்கும் கூட்டம் அவரை இகழும்படி தூண்டப்பட்டது. தம் மீட்பர் அடைந்த அவமானங்களில் தமக்குக் கிடைத்த பங்காகவே அதை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார் என்கிறது வரலாற்றுப் பதிவு. பின் அடிகள் வந்தன — உடல் ஒரே காயமாகும் வரை முள் பதித்த கழிகளால் அடித்தனர்; காயங்களில் அரைத்த மிளகைத் தேய்த்தனர். இவை எல்லாவற்றிற்கும் அவர் சொன்னது இதுமட்டுமே: “ஓ இயேசுவே, உம்மீதுள்ள அன்பினாலேயே நான் துன்பப்படுகிறேன்” — சில வேளைகளில், “என் பாவங்களின் பரிகாரத்திற்காகவும்” எனச் சேர்த்தார். அப்பொடியை அவரது முகத்தில் தேய்த்தபோது, தம் கண்களையும் விட்டுவிடாதீர்கள் என்றார் — “என் இளமையில் அவை பாவத்தின் கருவிகளாக இருந்தன.”
குறிப்புஎரியும் மணலில் தாகத்தால் துடித்தபோது காவலர் கடல்நீரைக் கொடுக்க, அதை அவர் அருந்தி, அது இனிமையாகவும் கசப்பின்றியும் இருந்தது என்றும் வரலாற்று நூல்கள் சொல்கின்றன. அது ஒரு பக்தி நூலில் புதுமையாகச் சொல்லப்படுவது; விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட புதுமை அல்ல. அப்படியே — அது எதுவோ அதுவாகவே — இப்பக்கம் அதைக் கடத்துகிறது.
திருவனந்தபுரச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டபோது அவ்வளவு கூட்டத்தை அவர் ஈர்த்தார் — கிறிஸ்தவர்களும், வெறும் ஆர்வத்தில் வந்தவர்களும்; யாருக்கும் கற்பிக்கத் தவறியதில்லை — எனவே மன்னர் அவரை இரவோடு இரவாக மூன்று காத தொலைவிலுள்ள ஒரு வெறும் காட்டிற்குக் கொண்டுசென்று ஒரு மரத்தில் சங்கிலியால் கட்டச் செய்தார்; ஓர் அடி எடுத்து வைக்கவோ நிமிர்ந்து நிற்கவோ இயலாதபடி. வெயிலிலும் புயலிலும் ஏழு மாதங்கள் அவ்வாறே இருந்தார்; இறுதியில் காவலர்களே இரக்கம் கொண்டு சங்கிலியை நீட்டி, அவர்மேல் ஓர் ஓலைக் கூரையை அமைத்தனர். அந்தச் சிறு சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி தெ லானுவாவுக்குக் கடிதம் எழுதினார் — தாம் இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லி, “வலியோரின் அப்பத்தை” கொண்டுவரும் ஒரு குருவை அனுப்பும்படி கேட்டார். தெ லானுவா அவர் கேட்டபடியே செய்தார்; அந்தப் பாலைவனத்திற்கு நற்கருணை வந்து சேர்ந்தது. அவ்விடம் பற்றிய செய்தி பரவ, அக்காடே ஒரு திருப்பயணத் தலமாயிற்று.
கூட்டத்தை அடக்க இயலாத மன்னர் இறுதியில் தண்டனையை அறிவித்தார். நள்ளிரவில் வீரர்கள் வந்து, வேறொரு சிறைக்கு அவரை மாற்றுவதாகச் சொன்னார்கள். “ஏன் மறைக்கிறீர்கள்?” என்று அவர் பதிலளித்தார். “என்னை எங்கே கொண்டுசெல்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்; தாமதமின்றிப் போவோம்.” அவ்விடத்தை அடைந்ததும் சில நிமிடங்கள் செபிக்க அனுமதி கேட்டார்; பின் எழுந்து, “நான் என் கடமையைச் செய்துவிட்டேன்; இனி உங்கள் கடமையைச் செய்யுங்கள்” என்றார். அவரைச் சுட்டார்கள் — ஐந்து குண்டுகள் என்கிறது துணை-முன்மொழிபவரின் பதிவு — இயேசு, மரியா என்ற திருப்பெயர்களை உச்சரித்தபடியே அவர் விழுந்தார்; இரண்டாவது சுடுதல் அதை நிறைவு செய்தது. அது 1752 ஜனவரி பதினான்காம் நாளுக்கும் பதினைந்தாம் நாளுக்கும் இடையில், நள்ளிரவுக்குச் சற்று முன்பு; ஆரல்வாய்மொழிக் கணவாய் அருகிலிருந்த திருவிதாங்கூர்க் காவல் எல்லையில்.
குறிப்புஇரண்டு விஷயங்களை இப்பக்கம் மழுப்பாது. அவ்விடம் இன்று எங்கும் காட்டாடிமலை என்றே அழைக்கப்படுகிறது; ஆனால் அக்காலத்திய எந்த மூலமும் அப்பெயரைச் சொல்லவில்லை — சாட்சிகள் ஆரல்வாய்மொழிக் கணவாயின் காவல் எல்லையை மட்டுமே குறிக்கின்றனர், அதற்கு மேல் நெருங்குவதில்லை. மேலும், அகுஸ்த் ஜானின் 1894 நூல் ஆண்டை 1742 என அச்சிட்டுள்ளது; 1745-இல் திருமுழுக்கு என்பதோடு அது பொருந்தவே பொருந்தாது. திருத்தூதுப் பேரவையின் சொந்தச் சொற்களான “இலாசர், தேவசகாயம் என அழைக்கப்பட்டவர் (1712–1752)” இதைத் தீர்த்து வைக்கின்றன.
அவரது உடல் எடுக்கப்பட்டு, நாகர்கோவிலுக்கு அருகிலுள்ள கோட்டாற்றுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, புனித சவேரியார் ஆலயத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. கொச்சிப் பேராலயத்தில் அவருக்காக “தேயும்” பாடப்பட்டது; ஆயரே புகழுரையை நிகழ்த்தினார். இப்பங்கு அவரை விரும்பியது. 1930-இல் அச்சான ஒரு மலையாள வாழ்க்கை வரலாறு, ஏன் அது நிறைவேறவில்லை என்பதைப் பதிவு செய்கிறது: ஓர் உடலை வேறொரு அரசுக்குள் கொண்டுசெல்ல அனுமதிக்கும் அரச ஆணை இல்லாததால், தேவசகாயம் பிள்ளையின் திருவுடலை வடக்கன்குளத்திற்குக் கொண்டுவரும் எண்ணம் “நிறைவேற இயலவில்லை.”
குறிப்பு1930-இன் அந்த மலையாள நூல் திருத்தலத்தின் நூற்பட்டியலில் இல்லை — மலையாள எழுத்தில் தொகுப்பைத் தேடியபோதுதான் அது வெளிப்பட்டது — எனவே கீழே அதற்கு எந்தச் சான்றுச் சுட்டியும் இல்லை. அது எதுவோ அதுவாகவே இங்கே பதிவாகிறது: ஓர் எண்ணத்திற்கான ஒரு பிற்கால சாட்சி.
அவரது மனைவி பார்கவி அம்மாள்; அவருக்குப் பின் இங்கேயே தெரேசாள் என்ற பெயரில் திருமுழுக்குப் பெற்றார் — தமிழில் ஞானப்பூ, ஞானத்தின் மலர். தமது மரணத்திற்கு எட்டு நாட்களுக்கு முன், விசுவாசத்தில் உறுதியாய் இருக்கவும், வடக்கன்குளத்தில் நிரந்தரமாகக் குடியேறவும் அவர் மனைவிக்குச் சொல்லி அனுப்பினார். அவர் அப்படியே செய்தார். 1766-இல் இறந்து, பங்கின் சொந்த மண்ணிலேயே உறங்குகிறார்; அவரது கல்லறை இன்றும் நிற்கிறது. இரத்தசாட்சி தேவசகாயம் பிள்ளையின் மனைவி என்று தமிழ்ப் பலகை அவரைப் பெயர் குறித்து, அவரது மறைவின் ஆண்டையும் தருகிறது — இத்திட்டத்தின் எந்த நூலும் தராத ஒரு தேதி. அதன் பின்னால் உள்ள வளைவில் INRI பொறிக்கப்பட்ட பழைய கருஞ்சிலுவை ஒன்று நிற்கிறது; அதைச் சுற்றி பின்னாளில் கட்டப்பட்ட ஓட்டுச் சுவரைக் காட்டிலும் அது வெளிப்படையாகவே பழையது.
குறிப்புஅக்கல் அவரை ஞானப்பு அம்மாள் என்கிறது; “அம்மாள்” என்பது தமிழ் மரியாதைச் சொல். தெரேசாள் என்பது எழுத்து மூலங்களில் உள்ள அவரது ஞானஸ்நானப் பெயர். இரண்டுமே சரி; ஒன்றை மற்றொன்றாக “திருத்த” வேண்டியதில்லை.
அருளாளர், பேறுபெற்றவர், புனிதர் — மேலும் பாதுகாவலர்
1993-இல் மறைமாவட்ட விசாரணையாக வழக்கு தொடங்கப்பட்டு 2008-இல் நிறைவடைந்தது; 2010-இல் ரோம் அதைச் செல்லுபடியானதாக ஏற்றது. 2012 ஜூன் 28-இல் அருளாளர் எனவும், 2012 டிசம்பர் 2-இல் நாகர்கோவிலில், ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் பேர் முன்னிலையில் பேறுபெற்றவர் எனவும் அறிவிக்கப்பட்டார். 2013-இல் நிகழ்ந்த ஒரு குணமளிப்பு 2020 பிப்ரவரி 21-இல் புதுமையாக ஏற்கப்பட்டது. 2022 மே 15-ஆம் நாள் திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் புனித பேதுரு சதுக்கத்தில் அவரைப் புனிதராக அறிவித்தார் — அன்று அறிவிக்கப்பட்ட பத்து பேரில் ஒருவர்; “இலாசர், தேவசகாயம் என அழைக்கப்பட்டவர்” — பீடத்திற்கு உயர்த்தப்பட்ட, இந்தியாவில் பிறந்த முதல் பொதுநிலையினர். அதைக் காண இப்பங்கிலிருந்து நாற்பத்தொன்பது பேர், தங்கள் பங்குத் தந்தை தலைமையில், ரோமில் இருந்தனர். மேலும், 2025 அக்டோபர் 15-ஆம் நாள் இந்தியப் பொதுநிலையினரின் பாதுகாவலராக அவர் அறிவிக்கப்பட்டார்.
இத்திருத்தலம் தன் மூலங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஒரு மரபை ஆவணமாக உடுத்திக் காட்டாது. இப்பக்கத்தில் நிலை நிறுவனரின் பக்கத்திற்கு நேர்மாறானது: இங்குள்ள கிட்டத்தட்ட அனைத்தும் வெளிச் சான்றுகளால் ஆவணப்படுத்தப்பட்டவை; ஆவணப்படுத்தப்படாத சில, அவ்வாறே பெயர் குறித்துச் சொல்லப்படுகின்றன.
ஆவணச் சான்று
இவ்வூர் கொண்டுள்ள மிக உறுதியான சான்று
1745-இல் இந்த ஆலயத்தில், அருட்தந்தை புத்தாரியால் அவர் திருமுழுக்குப் பெற்றார் என்பது. ஆலயத்தை வத்திக்கான் நியூஸ் பெயர் குறிக்கிறது; வழக்கின் துணை-முன்மொழிபவர் எழுதிய குறிப்பில் லொசர்வத்தோரே ரொமானோ குருவையும், ஒன்பது மாதங்களையும், நாளையும் குறிக்கிறது; 2022 மே 15-இன் புனிதர் பட்டம் “இலாசர், தேவசகாயம் என அழைக்கப்பட்டவர் (1712–1752)” என்பதை முத்திரையிடுகிறது. திருத்தூதுப் பேரவையுடன் சேர்ந்து நிற்பவர்கள் திருவிதாங்கூரின் இரு புராட்டஸ்டன்ட் வரலாற்றாசிரியர்கள் — 1901-இல் மெக்கன்சி, 1903-இல் அகுர். ஒரு கத்தோலிக்கப் பங்கைப் புகழ எவ்விதக் காரணமும் அற்ற இவர்கள், அம்மனிதரின் பதவியையும், வயதையும், இடத்தையும் — தீர்த்தத்தடியில் அவர் பேசிய சொற்களையும் — தனித்தனியாகவே தருகின்றனர்.
பங்கு மரபு
ஒரே சொல்லாடலிலிருந்து இறங்கி வருபவை
துன்புறுத்தல்களின் நுட்பமான விவரங்கள், இனிமையான கடல்நீர், சங்கிலியில் கழிந்த ஏழு மாதங்கள், இறுதி இரவில் பேசப்பட்ட சொற்கள். இவை ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பின் எழுதிய இயேசு சபை வரலாற்றாசிரியர்கள் வழியாகவே நம்மை வந்தடைகின்றன — 1847-இல் பெர்த்ரான், 1894-இல் அகுஸ்த் ஜான் — இருவருமே, தாம் திருமுழுக்கு அளித்த மனிதரைப் பற்றி அருட்தந்தை புத்தாரி எழுதிய கையெழுத்துப் பதிவிலிருந்தே இறங்கி வருகின்றனர். எத்தனை நூல்கள் இதைத் திரும்பச் சொன்னாலும் இவை ஒரே சாட்சிக் குடும்பமே; பல சான்றுகள் போலத் தோன்றும்படி இப்பக்கம் அவற்றை அடுக்கிவைக்கவில்லை.
பங்கு மரபு
மூலங்கள் ஒத்துப்போகாத இடங்கள்
மரம்: அது இங்குள்ள ஆலயத்திற்கே என்கிறது பங்கு; நேமத்திற்கு என்கிறார் பெஸ். மரணம் நிகழ்ந்த இடம்: இன்று அனைவரும் காட்டாடிமலை என்கின்றனர்; அக்காலத்திய எந்த மூலமும் அப்பெயரைச் சொல்லவில்லை. பின் திருஎச்சம். 1894-இல் எழுதிய அகுஸ்த் ஜான், “அவரது ஆடையின் ஒரு பகுதியையும், அவரைப் பிணைத்த சங்கிலிகளையும்” இந்த ஆலயம் கொண்டுள்ளது என்கிறார்; ஊரின் மறைக்கல்வி ஆசிரியர் குடும்பங்களின் 1915 வழிமரபு நூல் தலைப்பாகையும் வாளும் என்கிறது; வேறோர் ஆய்வாளர் தலைப்பாகையும் சால்வையும் என்கிறார்; மறைமாவட்டம் இன்று தலைப்பாகையைக் குறிக்கிறது. சங்கிலிகளாவது கணக்கில் உள்ளன — அவை தொலைந்துபோகவில்லை; வழக்கிற்காக ரோமுக்கு அளிக்கப்பட்டன.
ஐயத்திற்கு உரிய பகுதிகள் எதுவும் இப்பங்கின் உரிமைக்குத் தேவையில்லை. திருமுழுக்குப் பெற அவர் இந்த ஆலயத்திற்கு வந்தார்; இங்கிருந்தே மரணத்திற்குப் புறப்பட்டார்.
எங்கள் பங்குடனான பிணைப்பு
வடக்கன்குளம் அவரைத் தன்னவராகக் கொள்வது ஏன்
தேவசகாயம் இப்போது இந்தியத் திருச்சபை முழுவதற்கும் உரியவர். ஆனால் அவரைப் பற்றிய நான்கு விஷயங்கள் எங்களுடையவை; வேறு யாருடையவையும் ஆக இயலாது: அந்தத் தீர்த்தம், அந்தத் தூது, எங்கள் மண்ணில் ஒரு கல்லறை, எங்கள் ஆலயத்தில் திருஎச்சங்கள்.
01
இந்தத் தீர்த்தத்தில் திருமுழுக்கு, 1745
இது பங்கின் நினைவு அல்ல — வழக்கு குறித்த திருத்தூதுப் பேரவையின் சொந்தப் பதிவே இந்த ஆலயத்தை இடமாகப் பெயர் குறித்து, நாளையும் தருகிறது. இவ்வூரின் முந்நூறு ஆண்டு வரலாற்றில் வேறெது நிச்சயமற்றதாக இருந்தாலும், இது அப்படியல்ல.
02
ஒரு கோவிலுக்கான மரத்தில் தொடங்கியது
அவரை அழித்த அந்தத் தூது, கட்டுமானத்திற்கான மரம் கேட்ட ஒரு வேண்டுகோளே. அம்மரம் இந்த ஆலயத்திற்கே என்றுதான் பங்கு எப்போதும் கொண்டுள்ளது — அப்படியானால் அதன் சொந்தச் சுவர்களும் அவரது இரத்தசாட்சியமும் ஒரே தருணத்தில் தொடங்குகின்றன. மறைப்பணியின் சொந்த வரலாற்றாசிரியரோ அக்கோவிலை நேமத்தில் வைக்கிறார்; இப்பக்கம் அதையும் சொல்கிறது.
03
அவரது மனைவி எங்கள் மண்ணில் அடக்கம்
தாம் இறப்பதற்கு எட்டு நாட்களுக்கு முன், விசுவாசத்தைக் காக்கவும் இங்கேயே குடியேறவும் ஞானப்பூ அம்மாளிடம் சொன்னார். அவர் அப்படியே செய்தார்; 1766-இல் இறந்தார்; பங்கின் கல்லறைத் தோட்டத்தில் பழைய கல் சிலுவையுடன் அவரது கல்லறை நிற்கிறது — இக்கதையில் இன்றும் நடந்து சென்று தொடக்கூடிய ஒரே பொருள் அதுவே.
04
அவரது திருஎச்சங்கள் இங்கே காக்கப்படுகின்றன
அவர் அணிந்திருந்த ஆடையின் ஒரு பகுதியையும், அவரைப் பிணைத்த சங்கிலிகளையும் வடக்கன்குளம் ஆலயம் கொண்டுள்ளது என்று 1894-ஆம் ஆண்டிலேயே ஓர் இயேசு சபை வரலாற்றாசிரியர் பதிவு செய்துள்ளார். அவர் இறந்த ஆண்டு முதல் அவை இந்த மண்ணில் இருக்கின்றன.
இப்பங்கில்
இன்றைய தேவசகாயம்
2022-இல் ரோமில் புனிதராக அறிவிக்கப்பட்டவர், இங்கே சாதாரணமான, தொடர்ச்சியான மூன்று வழிகளில் காக்கப்படுகிறார்.
திருஎச்சங்கள்
அவரது ஆடையின் ஒரு பகுதியும், சிறைவாசச் சங்கிலிகளும் அவர் மரித்த நாள் முதல் இந்த ஆலயத்தில் காக்கப்படுகின்றன — 1894-ஆம் ஆண்டிலேயே இது அச்சில் சான்றளிக்கப்பட்டுள்ளது. அவற்றுள் தலைப்பாகையை மறைமாவட்டம் இன்று குறிக்கிறது; சங்கிலிகள் வழக்கிற்காக ரோமுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டன — சிலர் சொல்வது போல் வழியில் தொலைந்துபோகவில்லை.
அவரது குகையும் உருவமும்
பங்கில் மங்கம்மாள் சாலையில் புனித தேவசகாயம் குகை உள்ளது. காட்சி மாதா ஆலயத்தின் சிலுவைக் கோவிலில், 2013 முதல் 2018 வரை பங்குத் தந்தையாக இருந்த அருட்தந்தை தத்தேயு ராஜன் அவர்களின் காலத்தில், அருளானந்தரின் உருவத்திற்கு அருகிலேயே அவரது உருவமும் நிறுவப்பட்டது — இங்கே திருமுழுக்குப் பெற்றவரும், இப்பங்கு தன் நிறுவனராகக் கொள்பவரும், அருகருகே.
ஆண்டின் இரு நாட்கள்
ஜனவரி 14 இரத்தசாட்சியின் திருவிழா; அவர் போற்றப்படும் எல்லா இடங்களிலும் கொண்டாடப்படுகிறது. மே 14 அவர் திருமுழுக்குப் பெற்ற நாள் — அந்நாள் வேறெந்த ஆலயத்திற்கும் உரியதாக இயலாத வகையில் இந்த ஆலயத்திற்கே உரியது.
ஆதாரங்கள்
வழக்கு குறித்த திருத்தூதுப் பேரவையின் சொந்தப் பதிவு — வத்திக்கான் நியூஸ், வழக்கின் துணை-முன்மொழிபவர் எழுதிய 2012 டிசம்பர் 5-ஆம் நாள் லொசர்வத்தோரே ரொமானோ, 2022 மே 15-இன் புனிதர் பட்டம்; திருவிதாங்கூரின் இரு புராட்டஸ்டன்ட் வரலாற்றாசிரியர்கள் — சாமுவேல் மெக்கன்சி (1901), சி. எம். அகுர் (1903); பங்கின் மதுரை மறைப்பணி நூலகத்தில் பாதுகாக்கப்படும் ஜோசப் பெர்த்ரான் (1847), அகுஸ்த் ஜான் (1894) ஆகியோரின் இயேசு சபை மறைப்பணி வரலாறுகள்; பங்கின் சொந்த ஆங்கில நகலிலுள்ள பெஸ்ஸின் மறைப்பணி வரலாறு; மறைக்கல்வி ஆசிரியர்கள் குறித்த மார்கரீத்தா த்ரெந்தோவின் ஆய்வும், இம்மரபு எவ்வாறு இறங்கி வந்தது என்பது குறித்த ஜெ. ரொசாரியோ நார்ச்சிசனின் ஆய்வும்; ஞானப்பூ அம்மாளின் கல்லறையே; பங்கின் சொந்தப் பதிவுகள் — இவற்றிலிருந்து இப்பக்கம் கட்டப்பட்டுள்ளது. மேலுள்ள ஒவ்வொரு பகுதியும் தான் நிற்கும் சான்றுகளைத் தானே பெயர் சொல்லிக் காட்டுகிறது. அவை அனைத்தும் ஆதாரங்கள் பக்கத்தில் முழுமையாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.
