01
மன்னரின் வீரர்
திருவிதாங்கூர் அரசில் ஓர் உயர்குடியில், நீலகண்ட பிள்ளை என்னும் பெயரோடு பிறந்தார். அறிவிலும் ஆளுமையிலும் சிறந்து விளங்கியதால், மார்த்தாண்ட வர்மா மன்னரின் அரசவையில் உயர் பதவிக்கு உயர்ந்தார்; அரசப் படைகளில் தலைமைப் பொறுப்பும், அரச கோட்டைகளுள் ஒன்றின் பொறுப்பும் அவரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டன. எனினும், பழைய வரலாற்று நூல்கள் கூறுவதுபோல், “கடவுள் அவரை உயர்ந்ததொரு விதிக்காகக் காத்துவைத்திருந்தார்” — தொடர்ந்து வந்த இடர்களும் இழப்புகளும், பதவியாலோ அரச ஆதரவாலோ ஆற்ற முடியாத துயரத்தில் அவரை ஆழ்த்தின.
02
வாழ்வையே மாற்றிய நட்பு
தம் துயரத்தில், அரசப் பணியில் உடன் இருந்த அதிகாரியான யூஸ்தாகியுஸ் தெ லானோய் அவர்களிடம் மனம் திறந்தார் — திருவிதாங்கூரின் வலிமைமிக்க கோட்டைகளுள் ஒன்றின் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த ஐரோப்பியத் தளபதி இவர்; மூல நூல்கள் கூறுவதுபடி “மிகச் சிறந்த கிறிஸ்தவர்.” ஒரே மெய்க் கடவுளுக்குப் பணி செய்வோருக்கு வாக்களிக்கப்பட்டுள்ள அழியா செல்வங்களைக் குறித்து தெ லானோய் அவரிடம் பேசினார். அந்த வார்த்தைகள், பழைய நூல் நினைவுகூர்வதுபோல், “வானகத்திலிருந்து வந்த ஆறுதல் தைலம் போல” அவரது உள்ளத்தில் இறங்கின. தம் பழைய வழிபாட்டின் பொய்மையை உணர்ந்த நீலகண்டர், திருமுழுக்குப் பெறத் தாம் ஆயத்தமாக இருப்பதாக அறிவித்தார்.
03
எங்கள் தீர்த்தத்தில் திருமுழுக்கு
தெ லானோய், அப்போது வடக்கன்குளம் கிறிஸ்தவர்களின் பங்குத் தந்தையாக இருந்த இயேசு சபை அருட்தந்தை புத்தாரி அவர்களிடம் அவரை அனுப்பினார். தொடரவிருந்த புயலை முன்கூட்டியே கண்ட அந்தத் தந்தை, நிதானமாக இருக்குமாறு அறிவுறுத்தினார்: சொந்த உறவினர்களின் சீற்றம், அரசவையில் அனைத்து அதிகாரமும் கொண்டிருந்த பிராமணர்களின் பகைமை, அரசப் பதவியின் நிச்சயமான இழப்பு — இவை அனைத்தையும் அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். ஆனால் அந்த இளைஞர், மெய்க் கடவுளைக் கண்டடைந்த பின், “இவ்வுலகின் எல்லா நலன்களையும், உயிரையுமே இழக்க நேர்ந்தாலும்” ஒருபோதும் அவரைக் கைவிடமாட்டேன் என்று பதிலளித்தார். 1745-ல் அருட்தந்தை புத்தாரி அவருக்குத் திருமுழுக்கு அளித்து, லாசர் என்னும் பெயருக்கு இணையான, “கடவுளே என் துணை” எனப் பொருள்படும் தேவசகாயம் என்னும் பெயரைச் சூட்டினார். விரைவில் அவரது மனைவியும், பின்னர் மற்ற உறவினரும், ஒரு காலத்தில் அவர் தலைமை தாங்கிய படையின் அதிகாரிகளும் திருமுழுக்குப் பெற்றனர்.
04
எங்கள் ஆலயத்திற்கான மரத்தால் எழுந்த சச்சரவு
அந்நேரத்தில் அருட்தந்தை புத்தாரி வடக்கன்குளம் ஆலயத்தைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தார். அதற்குத் தேவையான மரம் போதவில்லை; எனவே அரச காடுகளில் மரம் வெட்ட அரசின் அனுமதியைப் பெற்றுத் தருமாறு தேவசகாயத்தைக் கேட்டுக்கொண்டார். அரசவையில் பெரும் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த, தமது நெடுநாள் நண்பரான ஒரு பிராமணரைத் தேவசகாயம் அணுகினார் — ஆனால் அந்தப் பிராமணரோ, கிறிஸ்துவை மறுதலிக்குமாறு அவரிடம் கோருவதற்கான வாய்ப்பாகவே அந்தச் சந்திப்பை மாற்றிக்கொண்டார். அதைத் தொடர்ந்து எழுந்த விவாதத்தில் அவர் தோற்றார்; அவமானம் தாங்காமல், “உன் மதத்தை நீ துறக்கும்படி நான் செய்வேன்; இல்லையேல் அதற்கு உன் தலையால் விலை கொடுப்பாய்” எனச் சூளுரைத்தார். தேவசகாயமும் அதே தொனியில் பதிலளித்தார். இவ்வாறு — எங்கள் சொந்த ஆலயத்திற்கு மரம் தேடிச் சென்றதனாலேயே — அவர்மீது புயல் வெடித்தது.
05
கைது, தண்டனை, தடுக்கப்பட்ட மரணம்
சூழ்ச்சியாலும் பழிச்சொல்லாலும் அந்தப் பிராமணர் மன்னரிடமிருந்து கைது ஆணையைப் பெற்றார். தேவசகாயம் எவ்வித எதிர்ப்புமின்றிச் சரணடைந்தார்; தம் நண்பர் தெ லானோய் அவர்களிடம் விடைபெற அனுமதி ஒன்றை மட்டுமே கேட்டார். “துணிவாய் இருங்கள்,” என்று அந்தத் தளபதி அவரிடம் கூறினார், “இயேசு கிறிஸ்துவின் தகுதிவாய்ந்த வீரர் நீங்கள் என்பதை நிரூபிக்கும் தருணம் வந்துவிட்டது.” ஒரு மறைப்பணியாளர் இரகசியமாக அழைத்து வரப்பட்டு அவரது பாவசங்கீர்த்தனத்தைக் கேட்டார். மன்னர்முன் நிறுத்தப்பட்டபோது கிறிஸ்துவை அறிக்கையிட்டார்; மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது — ஆனால் சகுனம் பார்த்த சிலை அர்ச்சகர்கள், அத்தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டால் நாட்டிற்கே பேரிடர் வரும் என்று அறிவித்தனர்; மூடநம்பிக்கை கொண்ட மன்னர் ஆணையைத் திரும்பப் பெற்றார். இரத்தசாட்சி மகுடத்திற்குத் தம்மைக் கடவுள் தகுதியற்றவராகக் கருதிவிட்டாரோ என ஒரு கணம் அஞ்சிய அந்தப் புதிய விசுவாசிக்கு இது பெருந்துயரமாய் இருந்தது.
06
அவமானப் பவனி, கொடிய அடி, கடல்நீர்
இப்போது அவரைக் கொல்ல மனமில்லாமல், ஆனால் அவரை மனமுறியச் செய்யத் துணிந்த மன்னர், கைகள் முதுகுக்குப் பின் கட்டப்பட்ட நிலையில் எருமையின் மீது ஏற்றப்பட்டு, நாட்டின் ஊர் ஊராக அவர் இழுத்துச் செல்லப்பட வேண்டும் என ஆணையிட்டார்; கூட்டம் அவரை அவமதிக்கத் தூண்டப்பட்டது. பழைய நூல் கூறுவதுபடி, தம் மீட்பர் அடைந்த அவமானங்களில் தாமும் பங்குபெறுவதாக எண்ணி அதை ஏற்றுக்கொண்டார். பின்பு துன்புறுத்தல் தொடங்கியது: உடல் முழுவதும் ஒரே காயமாகும் வரை முள் பதித்த கழிகளால் அடிக்கப்பட்டார்; அந்தக் காயங்களில் அரைத்த மிளகு தேய்க்கப்பட்டது. அவர் இதை மட்டுமே சொன்னார்: “ஓ இயேசுவே, உம்மீதுள்ள அன்பினாலேயே நான் துன்பப்படுகிறேன்” — சில வேளைகளில், “என் பாவங்களின் பரிகாரத்திற்காகவும்” எனச் சேர்த்துக்கொண்டார். அரிக்கும் அந்தத் தூளைத் துன்புறுத்துவோர் அவரது முகத்தில் தேய்த்தபோது, தம் கண்களையும் விட்டுவைக்க வேண்டாம் என்றார் — “என் இளமையில் அவை பாவத்தின் கருவிகளாக இருந்தன.” ஒருநாள், கடற்கரையின் கொதிக்கும் மணலில் நடத்திச் செல்லப்பட்டு கடுந்தாகத்தால் வாடியபோது நீர் கேட்டார்; காவலர்கள் கடல் நீரைக் கொடுத்தனர். நம்பிக்கையோடு அதைக் குடித்தார் — அது நன்னீராகவும் சிறிதும் கசப்பின்றியும் இருந்தது.
07
மரத்தில் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்ட ஏழு மாதங்கள்
திருவனந்தபுரத்திற்கு மீண்டும் கொண்டுவரப்பட்டு நிலவறைச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டபோது, கிறிஸ்தவர்களும் ஆர்வம் மிக்க பிறசமயத்தாரும் — இவர்கள் அனைவருக்கும் அவர் தவறாமல் மறையுண்மைகளைக் கற்பித்தார் — திரளாகக் கூடினர். எனவே மன்னர், மூன்று லீக் தொலைவில் இருந்த ஒரு வனாந்தரத்திற்கு இரவோடு இரவாக அவரைக் கொண்டுசென்று, ஓர் அடி எடுத்து வைக்கவோ நிமிர்ந்து நிற்கவோ முடியாதபடி ஒரு மரத்தில் சங்கிலியால் பிணைத்து வைக்க ஆணையிட்டார். வெயிலுக்கும் புயலுக்கும் வெளிப்பட்டபடி ஏழு மாதங்கள் அவ்வாறே இருந்தார். இறுதியில் காவலர்கள் இரக்கம் கொண்டு சங்கிலியை நீட்டி, அவர் தலைக்கு மேலே ஒரு கீற்றுக் கூரையும் அமைத்தனர். அந்தச் சிறு சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, தம் சிறையிடத்தைத் தெரிவித்து, “வலியோரின் அப்பத்தை” தமக்குக் கொண்டுவரும் ஓர் அருட்தந்தையை அனுப்புமாறு தெ லானோய் அவர்களுக்கு எழுதினார். தெ லானோய் உண்மையோடு அதை நிறைவேற்றினார்; அந்த வனாந்தரத்திற்கே நற்கருணை வந்தது. அவர் மறைந்திருந்த இடம் பற்றிய செய்தி பரவவே, அந்தப் பாழ்வெளி ஒரு திருப்பயணத் தலமாக மாறியது. கிறிஸ்தவர்களும் பிறசமயத்தாரும் நாள்தோறும் திரளாக வந்தனர்; அவரது செபத்தால் அற்புதங்கள் நிகழ்ந்ததாகச் செய்திகள் பரவின. பழைய நூல் கூறுவதுபடி, இது இரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்தது.
08
இறுதி இரவு
திரண்ட மக்களை அடக்க முடியாமல், மன்னர் இறுதியில் தன் மூடநம்பிக்கையைக் கைவிட்டு மரண தண்டனையை அறிவித்தார். நள்ளிரவில் வந்த வீரர்கள், மற்றொரு சிறைக்கு அவரை மாற்றிக் கொண்டுசெல்வதாக மட்டுமே கூறினர் — ஆனால் மேலிருந்து வந்த ஒளியால் அறிந்திருந்த அவர், “ஏன் மறைக்கிறீர்கள்? என்னை எங்கே அழைத்துச் செல்கிறீர்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்; தாமதிக்காமல் புறப்படுவோம்” என்றார். தண்டனை நிறைவேற்றப்படும் இடத்தை அடைந்ததும் சில கணங்கள் செபிக்க அவகாசம் கேட்டார்; பின்பு எழுந்து, “நான் என் கடமையைச் செய்துவிட்டேன்; இனி உங்கள் கடமையை நீங்கள் செய்யுங்கள்” என்றார். அவர்மீது மூன்று துப்பாக்கிக் குண்டுகள் சுடப்பட்டன. இயேசு, மரியா என்னும் இனிய திருப்பெயர்களை உச்சரித்தபடி அவர் சாய்ந்தார்; இரண்டாம் முறை சுடப்பட்ட குண்டுகள் அவரது இரத்தசாட்சியத்தை நிறைவு செய்தன. மூன்று ஆண்டுக் கொடுந்துன்பத்திற்குப் பின், இந்தக் கிறிஸ்தவ வீரர் இவ்வாறு 1752 ஜனவரி 14 அன்று ஆரல்வாய்மொழியில் உயிர்நீத்தார். அவரது உடல் கோட்டாற்றுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு புனித சவேரியார் ஆலயத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. 2022 மே 15 அன்று திருத்தந்தை பிரான்சிஸ் அவரைப் புனிதர் என அறிவித்தார்.
