மதுரை மறைப்பணி முழுவதும் தம் பொறுப்பில் இருந்த ஆண்டுகளில் குதிரையில் இவ்வூருக்கு வந்த போர்த்துகீசிய இயேசு சபை மறைப்பணியாளர்; அன்று முதல் வடக்கன்குளம் தன் முதல் சிற்றாலயத்தை நிறுவியவராக அவரையே நினைவுகூர்ந்து வருகிறது. 1693 பிப்ரவரி 4-ஆம் நாள் ஓரியூரில் விசுவாசத்திற்காகத் தலை துண்டிக்கப்பட்ட இவர், தமிழ்த் திருச்சபைக்கு அருளானந்தர்.
அருளானந்தர் — “அருளின் ஆனந்தம்”
திருவிழா — பிப்ரவரி 41947-இல் திருத்தந்தை பன்னிரண்டாம் பயஸ் அவர்களால் புனிதராக அறிவிக்கப்பட்டார்
தமிழில்
அருளானந்தர் — “அருளின் ஆனந்தம்”
பிறப்பு
1647 மார்ச் 1, லிஸ்பன் — போர்த்துகீசிய அரசவையின் பிரபுக் குடும்பத்தில்
இயேசு சபை
1662-இல், பதினைந்தாம் வயதில் இணைந்தார்; கொயம்ப்ராவில் பயின்றார்
இந்தியா நோக்கிப் பயணம்
1673 மார்ச்; அதே ஆண்டு செப்டம்பரில் கோவா, 1674 முதல் மதுரை மறைப்பணி
அவர் பொறுப்பில் மறைப்பணி
1683-இல் மதுரை மறைப்பணியின் பொறுப்பை ஏற்றார்; 1685–86-இல் பணித் தலைவர்
வடக்கன்குளத்தில்
முதல் சிற்றாலயம், 1685 — பங்கின் சொந்த மரபின்படி
கைது
1693 ஜனவரி 8; இருபத்தெட்டாம் நாள் விசாரணையும் தீர்ப்பும்; முப்பத்தோராம் நாள் ஓரியூருக்கு
இரத்தசாட்சி
1693 பிப்ரவரி 4, ஓரியூரில், நாற்பத்தைந்தாம் வயதில் — மறைப்பணியில் பத்தொன்பது ஆண்டுகள்
பீடங்களில்
1853 ஆகஸ்ட் 21-இல் ஒன்பதாம் பயஸ் அவர்களால் அருளாளர்; 1947 ஜூன் 22-இல் பன்னிரண்டாம் பயஸ் அவர்களால் புனிதர்
ஜனவரி இருபத்தெட்டாம் நாள் என்மேல் விசாரணை நடத்தி, சுட்டுக் கொல்லத் தீர்ப்பிடப்பட்டேன்… மரணத்தை எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்; பொறுமையின்றி எதிர்பார்த்திருக்கிறேன். உண்மைக் கடவுளின் சட்டத்தைப் போதித்தேன், சிலைகளிடமிருந்து அவற்றை வணங்குவோரைப் பறித்தேன் — இதுவே என்மேல் சுமத்தப்பட்ட குற்றம் முழுவதும். இத்தகைய குற்றத்திற்காகத் துன்பப்பட்டு மரிப்பது எத்துணை மகிமை!
ஓரியூர் சிறையிலிருந்து, 1693 பிப்ரவரி 3 — மரணத்திற்கு முந்தைய இரவில், ஒரு வைக்கோல் துரும்பையே எழுதுகோலாகவும், அரைத்த கரியையே மையாகவும் கொண்டு, மறைப்பணித் தலைவருக்கு எழுதியது
அவரது வாழ்க்கை
லிஸ்பன் அரண்மனையிலிருந்து ஓரியூர்க் கழுமரம் வரை
நாற்பத்தைந்து ஆண்டுகள்; அவற்றுள் பத்தொன்பது ஆண்டுகள் தமிழ் மண்ணில். பின்வருவது நூல்களிலிருந்து சொல்லப்படுகிறது; ஒவ்வொரு பகுதியும் தான் எதன்மேல் நிற்கிறது என்பதைத் தானே சொல்கிறது.
01
லிஸ்பன் நகரப் பிரபு
ஜோவான் தெ பிரிட்டோ 1647 மார்ச் 1-ஆம் நாள் லிஸ்பனில், போர்த்துகீசிய அரசவையின் பிரபுக் குடும்பம் ஒன்றில் பிறந்தார்; அவரது தந்தை பிரேசிலின் ஆளுநராக இருந்தவர், அவரோ அரண்மனையில் — பின்னாளில் அரசரான இரண்டாம் பேத்ரோவின் தோழராக — வளர்க்கப்பட்டார். பதினைந்தாம் வயதில் அவ்வுலகம் தந்த எதிர்காலம் அனைத்தையும் துறந்து இயேசு சபையில் இணைந்தார். கொயம்ப்ரா பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்று, அச்சபை அப்போது அறிந்திருந்த மறைப்பணிக் களங்களுள் மிகக் கடினமானதும் மிகத் தொலைவிலுள்ளதுமான இந்தியப் பணிக்குத் தம்மை அனுப்பும்படி கேட்டுக்கொண்டார். 1673 மார்ச்சில் கப்பலேறி, அதே ஆண்டு செப்டம்பரில் கோவா வந்தடைந்தார்; 1674-இல் மதுரை மறைப்பணியில் இணைந்தார்.
இவருக்கு எழுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, ஐரோப்பியர் என்ற முறையில் மதுரையின் ஒவ்வொரு கதவும் தமக்கு அடைபட்டிருப்பதை ரொபேர்ட்டோ தெ நொபிலி கண்டார்; ஐரோப்பியராகத் தோன்றுவதை நிறுத்தியதன் மூலமே அக்கதவுகளைத் திறந்தார். தெ பிரிட்டோவும் அதே வழியையே பிடித்தார். ஐரோப்பிய உடையையும் ஐரோப்பிய உணவையும் துறந்து, புலால் உண்ணாமல், ஊர் ஊராய்க் காலால் நடந்து செல்லும் பண்டாரசாமியாக வாழ்ந்தார்; போர்த்துகீசியப் பெயரால் அல்ல, தமிழ்ப் பெயராலேயே அறியப்பட்டார். அயல்நாட்டு உடையணிந்த ஓர் அயலவர் ஒருபோதும் நுழைந்திருக்க இயலாத நாட்டுக்குள் இவ்வாழ்க்கை நற்செய்தியைக் கொண்டு சேர்த்தது.
“1683-இல் அருட்தந்தை ஜான் தெ பிரிட்டோ மதுரை மறைப்பணியின் பொறுப்பை ஏற்றார்.” இது பங்கு எழுதிக்கொண்ட வாக்கியம் அல்ல; இவ்வூரில் எவ்விதப் பற்றுமற்ற ஓர் ஆங்கிலேய அரசு அதிகாரி எழுதிய மாவட்டக் குறிப்பேட்டின் வாக்கியம். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின் அவர் மறைப்பணியின் தலைவராகவே நியமிக்கப்பட்டார். அந்த ஆண்டுகளை மறவர் நாட்டுக் காடுகளில் கழித்தார் — “முனி நாட்டிற்கும் மறவ நாட்டிற்கும் இடையிலான எல்லையில், இரு நாட்டு மக்களும் வந்து கற்கும்படி” ஆலயங்கள் கட்டினார்; ஆலயமே இல்லாத இடங்களில், திறந்தவெளியில் கிளைகளால் அமைந்த குடிசையின் கீழ் பலிபீடம் எழுப்பினார்.
இவ்வூர் திருவிதாங்கூருக்கும் பாண்டிய நாட்டிற்கும் இடையிலான பழைய பாதையில் அமைந்திருந்தது — இரு திசையிலும் பயணிப்போர்க்கு வசதியான தங்குமிடம்; பிற்காலத்தில் மறைப்பணி இங்கே ஒரு தங்கும் இல்லத்தை அமைத்ததற்குக் காரணமும் அதுவே. ஏறத்தாழ 1680-இல் சாந்தாயி அம்மையார் என்ற கிறிஸ்தவப் பெண் இக்காட்டில் குடியேறி, தம் வீட்டு வாசலுக்கு எதிரே திறந்தவெளியில் ஒரு சிறிய குருசடியை எழுப்பினார். பருத்தி பறித்துக்கொண்டிருந்தபோது குதிரையில் ஒரு குரு வந்தார் என்றும், அவரிடம் ஓடிச்சென்று தம் வீட்டையும் குருசடியையும் ஆசீர்வதிக்கும்படி கேட்டார் என்றும், அவர் குதிரையை நிறுத்தி ஆசீர்வதித்தார் என்றும் பங்கின் நினைவு சொல்கிறது. இப்பங்கிற்கு எந்தக் கடமையும் இல்லாத பேட்டின் மாவட்டக் குறிப்பேடு, அருட்தந்தை தெ பிரிட்டோ “வடக்கன்குளம் வரை தெற்கே ஊடுருவிச் சென்றிருந்தார்” எனப் பதிவு செய்கிறது. பருத்தி வயலும், குதிரையும், அந்த ஆசீர்வாதமும் இவ்வூரின் சொந்த நினைவு.
குறிப்புபங்கின் சொந்த வரலாறே வேறொரு வாய்ப்பையும் மறைக்காமல் முன்வைக்கிறது: மலபாரிலிருந்து முத்துக் குளிக்கும் கரைக்குச் சென்றுகொண்டிருந்த அருட்தந்தை இஞ்ஞாசியு தெ கோஸ்தாவாகவும் அப்பாதையின் குரு இருந்திருக்கலாம். இரு வாசிப்புகளும் இங்கே காக்கப்படுகின்றன.
மேலும் குடும்பங்கள் வந்து சேர, சாந்தாயியின் வாசல் குருசடி அவர்களைத் தாங்க இயலவில்லை. 1685-இல் இங்கே ஒரு கோவில் இருந்தது — ஓலையால் வேயப்பட்ட சிறியது. இதுவரையிலும் பங்கு தன்னைப் பற்றித் தானே சொல்லிக்கொள்வதல்ல: நாடார் சமூகத்தின் சமூக வரலாற்றை எழுதிய ஹார்ட்கிரேவ் “1685-இல் ஒரு கோவில் கட்டப்பட்டது” என நேரடியாகவே குறிப்பிடுகிறார்; அவ்வாண்டுக்குள் இங்கே ஒரு கிறிஸ்தவ சபை உருவாகிவிட்டதை பேட்டும் ஆயர் நீலும் உறுதிப்படுத்துகின்றனர். அதை எழுப்பியது யாருடைய கைகள் என்பதே கடினமான வினா; அதற்கான நேர்மையான பதில் கீழே உள்ளது.
குறிப்புஅக்காலத்திய எந்த மூலமும் அச்சிற்றாலயம் யாருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது என்று சொல்லவில்லை. திருக்குடும்பப் பெயர் இங்கே 1752-இன் ஆலயத்திலிருந்தே ஆவணப்படுத்தப்படுகிறது — அது “முதலாவதைப் போலவே” அர்ப்பணிக்கப்பட்டது என்று பெஸ் எழுதுகிறார்.
ஏறத்தாழ இருநூறு திருமுழுக்குகள் என்பது பங்கின் நினைவு — இவ்வூர் கண்ட முதல் கிறிஸ்தவர்கள்; ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளுமாக ஒருசேர நீருக்குக் கொண்டுவரப்பட்டவர்கள். மறைமாவட்டத்தின் சொந்தக் குறிப்பு “1686-இல் இருநூறுக்கும் மேற்பட்டோர்” என்கிறது; ஆயர் ஸ்டீஃபன் அவர்களின் நிறைவாண்டுச் செய்தியும் அவர் வந்து, திருமுழுக்கு அளித்து, கட்டியது அவ்வாண்டிலேயே என்கிறது. பங்கின் சொந்தக் குடும்பத்திற்கு வெளியே எந்த நூலும் இந்த எண்ணிக்கையைத் தாங்கவில்லை; அதை மறைக்கவும் இல்லை. இம்மனிதருக்கு அது அடக்கமான எண்ணிக்கைதான்: இரண்டே மாதங்களில் இரண்டாயிரத்து எழுநூறு பேருக்கு அவர் திருமுழுக்கு அளித்ததை அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றாசிரியர் எண்ணிக் குறித்துள்ளார்.
குறிப்புதிருமுழுக்குகளைப் பங்கின் மூலங்கள் 1685-இல், சிற்றாலயத்துடன் “அதே சமயத்தில்” வைக்கின்றன; மறைமாவட்டமும் ஆயர் ஸ்டீஃபனும் அவற்றை 1686-இல் வைத்து, அது ஒரு மறுவருகை என்கின்றனர். இப்பக்கம் இரண்டையும் காக்கிறது; எதையும் உறுதியாக்கவில்லை.
லிஸ்பனுக்குத் திரும்ப அழைக்கப்பட்டு, மீண்டும் வந்தார்
1686-இல் மறவ நாட்டிற்குள் சென்று, சில மாதங்களில் ஆயிரக்கணக்கானோருக்குத் திருமுழுக்கு அளித்தார். பின்னர் தம் மறைக்கல்வி ஆசிரியர்களுடன் சேர்த்துப் பிடிக்கப்பட்டு, அடிக்கப்பட்டு, இறந்துவிட்டார் எனக் கருதி விடப்பட்டு, நாடு கடத்தப்பட்டார்; 1687-இல் மறைப்பணி அவரைத் தன் பிரதிநிதியாகப் போர்த்துகலுக்கு அனுப்பியது. அவரை வரவேற்ற அரசவை — அவருடன் சேர்ந்து வளர்ந்த அரசரே — அங்கேயே தங்கும்படி வற்புறுத்தியது; அவரது பிறப்புக்கு உரிய அனைத்தையும் முன்வைத்தது. அவர் மறுத்தார். தம் தமிழ்க் கிறிஸ்தவர்களிடமே திருப்பி அனுப்பும்படி கேட்டார் — அதன் விலை என்னவென்று நன்கு அறிந்தே. 1690-இல் மீண்டும் கப்பலேறி, 1691-இல் தம் மறைப்பணிக்குத் திரும்பிவிட்டார்.
1693 ஜனவரி 8-ஆம் நாள் பிடிக்கப்பட்டார். இருபத்தெட்டாம் நாள் விசாரணை நடத்தி, சுட்டுக் கொல்லத் தீர்ப்பிடப்பட்டார்; முப்பத்தோராம் நாள் தீர்ப்பை நிறைவேற்ற ஓரியூருக்குக் கொண்டுவரப்பட்டார். இம்மூன்று தேதிகளும் அவர் வாயாலேயே வந்தவை — தமது இறுதி இரவில் எழுதிய கடிதத்தில் அவரே அவற்றைப் பதிவு செய்தார். அதனாலேயே கதையின் இப்பகுதிக்கு வேறு சான்று தேவையில்லை.
ஆளுநர் முருகப்ப பிள்ளை தீர்ப்பை அறிவித்தார்; வீரத்திற்கும் கொடுமைக்கும் பெயர்பெற்ற பெருமாள் என்ற வீரன் அதை நிறைவேற்றினான். எந்தக் கிறிஸ்தவரும் எடுத்துச் செல்ல இயலாதபடி அவரது கைகளும் கால்களும் வெட்டப்பட்டு, உடல் ஒரு கழுமரத்தில் நிறுத்தப்பட்டது — ஆனால் மூன்று இரவுகள் அவ்விடத்தின்மேல் ஓர் ஒளி நின்றதாகச் சொல்லப்பட்டது; கரையோர டச்சுக் காரர்களே அதைப் பதிவு செய்தனர். திருஎச்சங்கள் மறைப்பணித் தலைவர் பிரான்சிஸ்கோ லாய்னெசிடம் சேர்க்கப்பட்டு, புதுச்சேரிக்கும் அங்கிருந்து கோவா இயேசு சபைக் கல்லூரிக்கும் அனுப்பப்பட்டன. அவர் “நாற்பத்தைந்து வயதுடையவர்… மதுரை மறைப்பணியில் பத்தொன்பது ஆண்டுகள்” என்று போயெரோ எழுதுகிறார். நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின் அந்த்வெர்ப்பில் அச்சான ஒரு லத்தீன் இரத்தசாட்சி நூல், அதன் தலைப்பிலேயே அந்நாளை நிலைநிறுத்தியது: விசுவாசத்தின்மேல் கொண்ட வெறுப்பால் கொல்லப்பட்டார், 1693 பிப்ரவரி நான்காம் நாள்.
குறிப்புசிறைக் கடிதத்தின் மை அரைத்த கரியைத் தமது உமிழ்நீரில் குழைத்தது என்கிறார் ஃபேபர்; தண்ணீரில் குழைத்த கரி என்கிறார் அகுஸ்த் ஜான். இப்பக்கம் ஃபேபரைப் பின்பற்றுகிறது. இருவருமே அச்சிடப்பட்ட மறைப்பணி வரலாற்றாசிரியர்கள், இருவருமே பங்கைச் சார்ந்தவர் அல்லர் — இது உண்மையான முரண்; பதிவேட்டில் காக்கப்படுகிறது.
அவர் மரித்த நிலத்தை மறவ மன்னரிடமிருந்து போர்த்துகல் அரசர் பெற்று, அங்கே ஒரு சிறிய ஆலயத்தைக் கட்டுவித்தார். 1736-ஆம் ஆண்டளவில், மயிலாப்பூர் ஆயர் திருத்தந்தை பன்னிரண்டாம் கிளமெண்ட் அவர்களுக்கு எழுதுகையில்: ஒவ்வொரு புதன்கிழமையும் இரத்தசாட்சியம் நிகழ்ந்த இடத்திற்குப் பெருந்திரளான மக்கள் செல்கின்றனர் என்றும்; அங்கே ஓர் ஆலயம் கட்ட மறவ மன்னர் அனுமதி அளித்து, பொருட்களில் பெரும்பகுதியையும் தந்தார் என்றும்; அது “எழுப்பப்பட்டு, பேறுபெற்ற கன்னி மரியாளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது” என்றும் குறிப்பிடுகிறார். அவரது தலையை வெட்டிய பெருமாளும் அத்திருப்பயணிகளுள் ஒருவனானான் — அவன் கிறிஸ்தவனானான். மரணத்திற்குப் பின் வந்த மாதங்களில் லாய்னெஸ் பதினான்காயிரம் பேருக்குத் திருமுழுக்கு அளித்தார். ஓர் இரத்தசாட்சியின் நிலம் வாராந்திரத் திருப்பயணத்துடன் ஒரு மரியன்னை திருத்தலமாக மாறுவது — ஒரு நூற்றாண்டுக்குப் பின் இப்பங்கும் தன் வழியில் வாழ்ந்த அதே வடிவம்.
1853 ஆகஸ்ட் 21-ஆம் நாள் ஒன்பதாம் பயஸ் அவரை அருளாளராக அறிவித்தார்; அவரது மரணம் பற்றிய இன்றளவும் முழுமையான குறிப்புகளுள் ஒன்றான ஜூசெப்பே போயெரோவின் ரோமன் வாழ்க்கை வரலாறு அவ்வாண்டிற்காகவே எழுதப்பட்டது. 1947 ஜூன் 22-ஆம் நாள் — இந்தியா விடுதலை பெறுவதற்கு ஆறு வாரங்களுக்கு முன் — பன்னிரண்டாம் பயஸ் அவரைப் புனிதராக அறிவித்தார். அவர் மரித்த நாளான பிப்ரவரி 4 அவரது திருவிழா; ரோமிலும், தமிழ்நாடு எங்கும், இவ்வூரிலும்.
குறிப்புஇவ்விரு திருத்தந்தையர் செயல்களும் திருச்சபையின் பொதுப் பதிவே அன்றி, இத்திட்டத்தின் நூல்களிலிருந்து கிடைத்த கண்டுபிடிப்பு அல்ல; அந்நூல்களுள் ஒன்றைத் தவிர அனைத்தும் 1947-க்கு முன் அச்சானவை.
இத்திருத்தலம் தன் மூலங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஒரு மரபை ஆவணமாக உடுத்திக் காட்டாது. மேலே சொல்லப்பட்ட கதைக்குப் பின்னால் நிற்பது என்ன — நினைவைத் தவிர வேறெதன்மேலும் நிற்காத பகுதி உட்பட — இதோ.
ஆவணச் சான்று
வெளிச் சான்றுகள் நிலைநாட்டுவது
1685-இல் வடக்கன்குளத்தில் ஒரு கோவில் கட்டப்பட்டது என்பதும், அவ்வாண்டுக்குள் இங்கே ஒரு கிறிஸ்தவ சபை உருவாகிவிட்டது என்பதும். 1683-இல் தெ பிரிட்டோ மதுரை மறைப்பணியின் பொறுப்பை ஏற்றார் என்பதும், இவ்வூர் வரை தெற்கே ஊடுருவிச் சென்றார் என்பதும். அவர் தண்டிக்கப்பட்டு, ஓரியூரில் சிறை வைக்கப்பட்டு, 1693 பிப்ரவரி 4-இல் தலை துண்டிக்கப்பட்டார் என்பதும் — முந்தைய இரவில் அவரே எழுதிய கடிதம், நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின் அந்த்வெர்ப்பில் அச்சான லத்தீன் இரத்தசாட்சி நூல், அருளாளர் பட்டத்திற்காக எழுதப்பட்ட ரோமன் வாழ்க்கை வரலாறு ஆகியவற்றால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டவை.
பங்கு மரபு
பங்கின் சொந்த நினைவாக நிற்பது
காட்டுப் பாதையில் சாந்தாயி சந்தித்த குரு தெ பிரிட்டோதான் என்பது. அச்சிற்றாலயத்தை அவரே எழுப்பி, திருக்குடும்பத்திற்கு அர்ப்பணித்தார் என்பது. ஏறத்தாழ இருநூறு பேர் திருமுழுக்குப் பெற்றனர் என்பது. மறைப்பணியின் சொந்த வரலாற்றாசிரியரான பெஸ்ஸும் இதை உறுதியாகச் சொல்லவில்லை: புதிய ஊரில் கோவில் கட்டிய மறைப்பணியாளர் “அருட்தந்தை ஜான் தெ பிரிட்டோவேயன்றி வேறல்லர் என்றும், ஆண்டு 1685 என்றும் சொல்லப்படுகிறது” என்றே எழுதினார். பின் தாமே ஒரு கோட்டை வரைந்தார் — “இங்கே மரபு வரலாற்று ஆவணங்களைச் சந்திக்கிறது” — 1701-ஆம் ஆண்டு ஆண்டறிக்கையை முன்வைத்தார்.
பங்கு மரபு
நூல்கள் சொல்லாதவை
தெ பிரிட்டோவின் எந்த வாழ்க்கை வரலாறும் இவ்வூரின் பெயரைச் சொல்லவில்லை — ஃபேபரும் இல்லை, போயெரோவும் இல்லை, 1854-இன் சுருக்கமும் இல்லை; அவரது சிறைக் கடிதமும் இதைக் குறிப்பிடவில்லை. ஓரியூர் இங்கிருந்து இருநூறு கிலோமீட்டர் வடக்கே. வடக்கன்குளம் ஆலயத்தின் நிறுவுதலை, இங்கே ஞானப்பிரகாசம் என்ற பெயரில் திருமுழுக்குப் பெற்ற மறைக்கல்வி ஆசிரியர் சிதம்பரம் பிள்ளையின்மேல் முதன்மையாக ஏற்றுகிறார் ஒரு நவீன ஆய்வாளர். மேலும், இவ்வூரின் முதல் கல் ஆலயத்தின் கட்டுமானம் முற்றிலும் வேறு கைகளுக்கே ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது: அதன் அடித்தளத்தை அருட்தந்தை புத்தாரி இட்டார்; 1752-இல் அதை அருட்தந்தை தோமஸினி நிறைவு செய்தார்.
இவை எதுவும் அப்பக்தியை அழிப்பதில்லை; அதற்கு இடம் காட்டுகின்றன. அருளானந்தர்மேல் வடக்கன்குளம் கொண்டிருக்கும் உரிமை நினைவின் உரிமை, அறுபடாத வணக்கத்தின் உரிமை — அவரது திருவிழாவைக் கொண்டாட இவ்வூருக்கு ஒருபோதும் ஓர் ஆவணம் தேவைப்பட்டதில்லை.
எங்கள் பங்குடனான பிணைப்பு
இந்தத் திருத்தலம் அவரை நிறுவனராகக் கொள்வது ஏன்
புனித ஜான் தெ பிரிட்டோ தமிழகமெங்கும் போற்றப்படுகிறார். வடக்கன்குளத்தில் அவர் தொடக்கமாகவே போற்றப்படுகிறார் — ஒரு பெண்ணின் குருசடிக்காகத் தம் குதிரையை நிறுத்தினார் என்று ஊர் நம்பும் அந்தக் குரு; அதற்குப் பின் வந்த அனைத்தையும் இவ்வூர் அவரிலிருந்தே எண்ணுகிறது.
01
முதல் ஆலயம், 1685
1685-இல் இங்கே ஓலைக் கோவில் ஒன்று நின்றது; அதை எழுப்பியவராக இப்பங்கு எப்போதும் அவரையே பெயர் சொல்லி வந்துள்ளது. அதற்குப் பின் எழுந்த ஒவ்வொரு கட்டிடமும் அதே நிலத்தில்தான் நின்றுள்ளது; பங்கு தன் வயதை அவ்வாண்டிலிருந்தே எண்ணுகிறது.
02
கிளைக் குடிசையிலிருந்து சின்ன ரோமாபுரி வரை
ஓலையிலிருந்து அருட்தந்தை புத்தாரியின் 1752 செங்கல் ஆலயம் வரை, 1872-இல் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட பெரிய இரட்டை நடை ஆலயம் வரை, 1993-இல் அறிவிக்கப்பட்ட திருத்தலம் வரை — அறுபடாத ஒரு வரிசை. ஒரே நிலத்தில் நான்கு ஆலயங்கள்; அவற்றுள் முதலாவது அவருடையது.
03
ஊர் பயன்படுத்தும் பெயர்
இங்கே யாரும் “தெ பிரிட்டோ” என்று சொல்வதில்லை. அவர் அருளானந்தர் — 1695-இன் ரோமன் விசாரணையில் சாட்சி சொன்ன மறைக்கல்வி ஆசிரியர்களுக்கும் அவர் அப்பெயரால்தான் அறிமுகம்; தம் சொந்தப் பெயரைத் துறந்தபோது அவர் ஏற்ற தமிழ்ப் பெயர் அது.
04
நினைவு மட்டுமல்ல, வழக்கம்
பிப்ரவரி 4-ஆம் நாள் அவரது திருவிழா பங்கின் ஆண்டுக் காலண்டரின் நிலையான நாட்களுள் ஒன்று; திருத்தல வளாகத்தில் அவரது குகை நிற்கிறது; ஊர் பிரிக்கப்பட்டுள்ள சிற்றினக் குழுக்களான அன்பியங்களுள் இரண்டு அவரது பெயரைத் தாங்கியுள்ளன.
இப்பங்கில்
இன்றைய அருளானந்தர்
இப்பங்கு அவரைப் பற்றிப் படிக்கவில்லை. ஆண்டின் எந்த மாலையிலும் நடந்து சென்று சேரக்கூடிய ஓர் இடமாகவே அவர் இங்கே இருக்கிறார்.
திருத்தல வளாகத்தில் அவரது குகை
வேப்ப மரத்தடியில் அமைந்த மரத்தாலான கோத்திக் பாணிக் குகையில் அவரது உருவம் உள்ளது; இருபுறமும் புனித மிக்கேலும் புனித ரபேலும். 2019 ஆகஸ்ட் 6-ஆம் நாள் — பத்து நாள் மாதா பெருங்கூர் விழாவின் தொடக்க நாளில் — அது ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது; அக்கம்பக்கத்துக் குடும்பங்கள் பங்குடன் சேர்ந்து அதைக் கட்டின.
சிலுவைக் கோவிலில் புனித தேவசகாயத்தின் அருகில்
காட்சி மாதா ஆலயத்தின் சிலுவைக் கோவிலில் அவரது உருவம் புனித தேவசகாயத்தின் அருகிலேயே நிற்கிறது — இவ்விடத்தை நிறுவியவரும், இவ்விடத்தில் திருமுழுக்குப் பெற்றவரும். 2013 முதல் 2018 வரை பங்குத் தந்தையாக இருந்த அருட்தந்தை தத்தேயு ராஜன் அவர்களின் காலத்தில் இரு உருவங்களும் நிறுவப்பட்டன; முதல் சனிக்கிழமைப் பக்தி முயற்சியையும் அவரே அங்கே நடத்தினார்.
அவரது திருவிழா, பிப்ரவரி 4
இரத்தசாட்சியின் நாளை இப்பங்கு ஆண்டுதோறும் பிப்ரவரியில் கொண்டாடுகிறது — ஜனவரியில் புனித சேபஸ்தியாரிலிருந்து ஆகஸ்ட்டில் மாதாவின் பத்து நாள் பெருங்கூர் வரை நீளும் காலண்டரின் நிலையான விழாக்களுள் ஒன்று.
ஆதாரங்கள்
ஓரியூர் சிறையிலிருந்து புனிதர் தாமே எழுதிய கடிதம் (1693 பிப்ரவரி 3); அவரது மரணம் குறித்து அச்சான மிகப் பழைமையான இரத்தசாட்சி நூல் (அந்த்வெர்ப், 1697); அருளாளர் பட்டத்திற்காக ஜூசெப்பே போயெரோ, இ.ச., எழுதிய ரோமன் வாழ்க்கை வரலாறு (1853); F. W. Faber-இன் ஆங்கில வாழ்க்கை வரலாறு (லண்டன், 1851); ஜோசப் பெர்த்ரானின் La Mission du Maduré; திருநெல்வேலி மாவட்டக் குறிப்பேடு (1917); ஆயர் ஸ்டீஃபன் நீல், ரொபேர்ட் ஹார்ட்கிரேவ்; பங்கின் சொந்த ஆங்கில நகலிலுள்ள பெஸ்ஸின் மறைப்பணி வரலாறு; பங்கின் சொந்தப் பதிவுகள் — இவற்றிலிருந்து இப்பக்கம் கட்டப்பட்டுள்ளது. மேலுள்ள ஒவ்வொரு பகுதியும் தான் நிற்கும் சான்றுகளைத் தானே பெயர் சொல்லிக் காட்டுகிறது. அவை அனைத்தும் ஆதாரங்கள் பக்கத்தில் முழுமையாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.
