ஆலயம்
சின்ன ரோமின் கட்டிடக்கலை
கவராயம் திறந்தாற்போல் விரிந்து, ஒரே பலிபீடத்தில் சந்திக்கும் இரு நடைகள். சுண்ணாம்பிலும் பதனீரிலும் திரும்பும் இருபத்து நான்கு வளைவுகள், இரும்பே இல்லாத ஒரு கூரையைத் தாங்கி நிற்கின்றன. தொண்ணூற்றிரண்டு அடி வானளாவி உயரும் இரட்டைக் கோபுரங்கள், இவ்வூருக்கே ஒரு புதிய பெயரைத் தந்தன.
மேலே பார்ப்பதற்கு முன்
பங்கு தானே அதைச் சொல்வதற்கு முன்பே, ஓர் அந்நியர் அதைச் சொன்னார். 1894-இல் ஓர் இயேசு சபை பிரெஞ்சு வரலாற்றாசிரியர் இவ்வாலயத்தைப் பார்த்து, “ஒருவேளை உலகிலேயே இணையற்றது” என்று எழுதினார்.
மற்றவர்களும் அதையே, தத்தம் வார்த்தைகளில் சொன்னார்கள். 1885-இல் ஒரு ஜெர்மன் கத்தோலிக்க மாத இதழ் இதை “கட்டிடக்கலையின் ஒரு தலைசிறந்த படைப்பு” என்று புகழ்ந்தது, இதைக் கட்டிய மனிதருக்கே அப்புகழைச் சேர்த்தது: சகோதரர் பெர்கந்தால். மறைமாவட்டத்தைப் புகழவேண்டிய அவசியமே இல்லாத பிரிட்டிஷ் மாவட்ட புவியியல் குறிப்பேடு கூட, இதை வெறுமனே “அழகிய ஆலயம்” என்று அழைத்தது.
அந்தப் புகழுக்குப் பின்னால் இரண்டு பேர் நின்றனர். பங்குத் தந்தை ஜோசப் கிரகோயர் பதினேழு ஆண்டுகள் கட்டிடம் எழுப்பும் பணியில் இருந்தார்; திட்டம் அவருடையதே: வாசல்களில் அகன்று விரிந்து, கிழக்கு நோக்கிச் செல்லச் செல்ல நெருங்கி, ஒரே பலிபீடத்தில் சந்திக்கும் இரு நடைகள். சகோதரர் ஜோசப் பெர்கந்தால் அதை நிஜமாக்கினார். முன்பு மேற்கு ஜெர்மனியில் ஒரு படைவீரர், பின்னர் இயேசு சபையின் துணைச் சகோதரர், தான் கட்டிடக்கலை பயின்று ஜெர்மனியிலும் பிரான்சிலும் உள்ள பெரும் ஆலயங்களைச் சுற்றிப் பார்த்திருப்பதாகச் சொன்னவர், அவரே திட்டங்களை வரைந்து பணியாளர்களுக்கு நேரடியாகத் தலைமை தாங்கினார். 1855-க்கும் 1872-க்கும் இடையில் அவர்கள் முழு ஆலயத்தையும் சுண்ணாம்புச் சாந்தின் மேல் மட்டுமே எழுப்பினார்கள். இரும்பு இல்லை. சிமெண்ட் இல்லை. தலைக்கு மேல் வளைவுகளில் ஒரு மர உத்திரம் கூட இல்லை.
இனி வருவது அந்தப் பதினேழு ஆண்டுகளின் பட்டியல் அல்ல. இது நீங்கள் உண்மையில் சந்திக்கும் வரிசையிலேயே அறிமுகமாகும் ஆலயமே: முதலில் கண்ணில் படுவது, பின் காதில் விழுவது, பின் உள்ளே நுழையும்போது ஒளியில் மின்னுவது, இறுதியில்தான் அனைத்தும் என்ன பொருள்படுகிறது என்பது.
ஆலயம், சுருக்கமாக
- 17
- ஆண்டு உழைப்பு
- 24
- வளைவுகள்
- 92
- அடி உயரக் கோபுரம்
- 5
- வாசல்கள்
- 0
- கூரையில் இரும்பு
- 1
- பலிபீடம்
ஊரின் வான்கோடு
சின்ன ரோமாபுரி என்று ஏன் அழைக்கிறார்கள்
இப்பெயர் உண்மையில் கோபுரங்களின் உயரத்தைப் பற்றியது அல்ல. பங்கு இதை ஒரே ஒரு எளிய ஒப்பீட்டில் சொல்கிறது: இவ்வாலயம், அது சொல்வதுபோல், “உலகப் பிரசித்தி பெற்ற ரோமாபுரி பேராலயம் போன்று” கட்டப்பட்டது, ரோமாபுரியைத் தவிர உலகில் வேறெங்கும் இல்லாத ஒரு வடிவமைப்பு. இதற்கு முன் இம்மாவட்டத்தில் வேறெதுவும் இதைப் போல் இருந்ததில்லை. அடி முதல் சிகரம் வரை எண்கோண வடிவில் உயரும் இரட்டைக் கோபுரங்கள். அவற்றைச் சுற்றி சிறு கோபுரங்களின் ஒரு வளையம். சுற்றுவட்டாரத்தில் எந்த ஆலயமும் இதுவரை முயற்சிக்காத ஒரு கம்பீரமான மேற்கத்திய பாணியில் எழுப்பப்பட்டவை. ஒரு சிற்றூர் ரோமாபுரி பேராலயத்தின் தோற்றத்தை அணிந்திருந்தது, 1926-இல் அதுவே தூத்துக்குடியின் முதல் ஆயருக்கு, வடக்கன்குளத்திற்கு இன்றும் அது பதிலளிக்கும் பெயரைத் தர போதுமான காரணமாயிற்று: சின்ன ரோமாபுரி.
கட்டமைப்பு
இரும்பு ஆணி ஒன்று கூட இல்லை
உட்புறத்தில் இருபத்து நான்கு வளைவுகள். அவற்றுள் பன்னிரண்டு பலிபீடத்திற்கு மேல் ஒரே மகுடமாய்ச் சேர்கின்றன, ஒன்றைக்கூடச் சிமெண்டோ, இரும்போ, மர உத்திரமோ தாங்கவில்லை. சுண்ணாம்புச் சாந்தில் மட்டுமே எழுப்பப்பட்டு, நூற்றைம்பது ஆண்டுகளாகத் தாமே தாங்கி நிற்கின்றன. இதன் பின்னால் நின்றவர் இயேசு சபையின் துணைச் சகோதரர் ஜோசப் பெர்கந்தால், இவ்வாலயம் பற்றிய குறிப்புகள் எவையும் பெரும்பாலும் பெயர் சொல்லாத ஒருவர். ஒரு காலத்தில் அவர் மேற்கு ஜெர்மனியில் ஒரு படைவீரராக இருந்தார். ஒரு கட்டிடத்தின் வரைபடம் வரையும் திறன் உண்டா எனக் கேட்கப்பட்டபோது, தான் கட்டிடக்கலை பயின்று ஜெர்மனியிலும் பிரான்சிலும் உள்ள பெரும் கட்டிடங்களைச் சுற்றிப் பார்த்திருப்பதாக மட்டும் பதிலளித்தார். இவ்வாலயம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டு பதினொரு மாதங்களில், அவர் காலமானார்.
- சிமெண்ட் இல்லை
- முழுவதும் சுண்ணாம்புச் சாந்து
- இரும்பு இல்லை
- வளைவுகளில் ஒரு கம்பி கூட இல்லை
- மரம் இல்லை
- உத்திரமோ, தூணோ, சட்டமோ இல்லை
சாந்தில் கலந்தவை
பதனீர்
பனஞ்சாறு
புளிக்கும் முன் பனையிலிருந்து இறக்கப்பட்டது
சுண்ணாம்பு
சுட்ட சங்கும் சுண்ணாம்புக் கல்லும், பிணைப்பான்
கடுக்காய்
Terminalia chebula, சாந்தை இறுகச் செய்யும் டானின் சத்து
முட்டை
கல் போல் இறுகும் சாந்துக்காகக் கலக்கப்பட்டது
பங்கு தானே தரும் செய்முறை இது. ஆங்கிலப் பங்கு வரலாறு “கள்” (புளித்த சாறு) என்கிறது; தமிழ் ஆதாரங்கள் “பதனீர்” என்கின்றன. சுண்ணாம்பு, கடுக்காய், முட்டை ஆகியவற்றில் அனைத்து ஆதாரங்களும் ஒன்றுபடுகின்றன.
ஆலய மணிகள்
பிரான்சின் இரட்டை மணிகள்
இரு கோபுரங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் உயரத்தில் ஒரு வெண்கல மணி தொங்குகிறது, 1861-இல் பிரான்சில் வார்க்கப்பட்டுக் கடல் கடந்து வடக்கன்குளம் வந்தது. நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவை பங்கு மக்களைச் செபத்திற்கு அழைத்து வருகின்றன.
1861
பிரான்சில் வார்ப்பு
காசிமிர் கிரகோயர் என்னும் பிரெஞ்சு அறக்கொடையாளர் இம்மணிகளை ஆலயத்திற்கு அளித்தார். எல்லாக் குறிப்புகளின்படியும் அவர் பங்குத் தந்தை ஜோசப் கிரகோயர் அவர்களின் உறவினர், கோபுர மணியின் வெண்கலத்தில் இன்றும் அவரது பெயர் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது: “Donateur Casimir Grégoire”. இந்த எழுத்துகளுடன், வெண்கலத்திலேயே ஒரு சிலுவையும், குழந்தை இயேசுவைச் சுமந்த அன்னை மரியாளின் உருவமும் வார்க்கப்பட்டுள்ளன. வெளியான குறிப்புகள் லியோன் நகரின் பர்டின் வார்ப்பகத்தைக் குறிப்பிட்டு வந்தன. மணியின் வெண்கலம் வேறு சொல்கிறது: “Vve Grégoire de Valence (Drôme)”. பதிவும் வெண்கலமும் வேறுபடும் இடத்தில், வெண்கலத்தின் சொல்லே இறுதி.
கடல் வழி
நீண்ட பயணம்
மரப் பெட்டிகளில் அடைக்கப்பட்டு, கப்பலில் வந்து, சென்னைத் துறைமுகத்தில் இறங்கி, திருநெல்வேலி ஆட்சியர் அலுவலகம் வழியாகத் தெற்கே ஆலயத்தை அடைந்தன.
1872
கோபுரங்களில் ஏற்றம்
ஆலயம் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அதே ஆண்டில், இரட்டைக் கோபுரங்களில் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு மணி என ஏற்றப்பட்டன. செப வேளைகளிலும் ஒவ்வொரு திருவிழாவிலும் இன்றும் அவை ஒலிக்கின்றன.
இங்கு ஒலித்த முதல் மணிகள் இவை அல்ல.
1752-இல் கட்டி முடிக்கப்பட்ட கல் ஆலயத்தில் ஒரு பழைய மணி ஒரு காலத்தில் தொங்கியது. 1803 அக்டோபர் மாதத்து ஒரு காலைப் பொழுதில், கண்ணீர் சிந்தத் தொடங்கிய அன்னையின் சொரூபத்தை வந்து காண ஊர் முழுவதையும் அழைத்தது அம்மணியே.
ஒளியும் நிறமும்
கண்ணாடி, சாயம், பொன்
முதல் நூறு ஆண்டுகளில், ஆலயம் கண்ணாடியில் சொன்னது வேறொரு எளிமையான கதை. ஆலயத்தைச் சுற்றியுள்ள 23 சாளர வேலைப்பாடுகளிலும் சாதாரண, பொருந்தாத கண்ணாடியே இருந்தது. பக்கச் சுவர்களிலுள்ள மேலும் 16 சாளரங்கள் முற்றிலும் மூடப்பட்டே இருந்தன, இயேசு சபையின் நிர்வாகக் காலம் முழுவதும் காற்றுப் புகாதபடி அடைக்கப்பட்டிருந்தன, பங்கு இன்றும் சொல்லும் காரணம் வெறுமனே “குளிர்.” பின்னர் 1972 வந்தது, ஆலயத்தின் நூற்றாண்டு விழா, பங்கு ஒவ்வொரு சாளரத்தையும் இறுதியாக வண்ணக் கண்ணாடியால் நிரப்பியது, அடைக்கப்பட்டிருந்த சாளரங்களையும் திறந்தது. இன்று நீங்கள் காண்பது நூறு ஆண்டுகள் தாமதமாக வந்த அந்த அன்பளிப்பே: சிவப்பு, நீலம், மஞ்சள் நிற வைர வடிவக் கண்ணாடிகள் கூர்முனை கோத்திக் வளைவுகளுக்குள் பதிந்திருக்கின்றன, மும்மடல் ரோஜா வடிவங்கள் தம் மையத்தில் ஒளியைப் பிடிக்கின்றன, நடையின் மேல் உயரே, வண்ணம் தீட்டிய கூரை வளைவுக்குள் ஒரு ரோஜா சாளரம் ரத்தினத்தால் செதுக்கப்பட்ட சக்கரம் போல் அமர்ந்திருக்கிறது. உள்ளே, கூரை வளைவுகள், வில்வளைவுகள், தூண்கள் என எங்கும் பூக்களும் இயற்கைக் காட்சிகளும் தீட்டப்பட்டுள்ளன, வண்ணப் பூச்சாலோ ரசாயனத்தாலோ அல்ல, மரம் செடிகளிலிருந்து எடுத்த இயற்கைச் சாயங்களால். எதுவும் மங்கவில்லை. எதுவும் ஒருபோதும் மீண்டும் பூசப்படவில்லை.
பொருள்
விசுவாசப் பிரமாணமாய் நிற்கும் ஆலயம்
தன் கட்டிடத்தையே எண்களாகப் படிக்கிறது இப்பங்கு. பங்கின் சொந்தக் கையெழுத்துக் குறிப்பாலும் வாய்மொழியாலும் தலைமுறை தலைமுறையாகக் காக்கப்பட்ட மரபு இது, 1855-இல் கட்டியவர்களே எழுதி வைத்தது அல்ல. இங்கு எதுவும் வெறும் கட்டமைப்பு அல்ல. ஒவ்வொரு எண்ணும் ஒரு மறையுண்மை. கீழே ஒரு வரியைத் தொடுங்கள், அது வரைபடத்தில் ஒளிரும். பின், பலிபீடத்தில் காத்திருக்கும் எண்களையும் அதே வழியில் படியுங்கள்.
அ. சிவசுப்பிரமணியன், “கிறித்தவமும் சாதியும்” (2001) நூலின் வரைபடம் 5-இலிருந்து மீள்வரையப்பட்டது, அச்சில் உள்ள இவ்வாலயத்தின் ஒரே அளவீட்டு வரைபடம்.
வரைபடம், ஒரு விசுவாசப் பிரமாணமாய்
ஒரு வரியைத் தொட்டு வரைபடத்தில் ஒளியேற்றுங்கள்.
TEMPLVM SIT DVPLEX, ARA SED VNA; FIDES VNA SIT, VNAQVE MENS.
ஆலயம் இரட்டையாக இருக்கட்டும், ஆனால் பலிபீடம் ஒன்றே; விசுவாசம் ஒன்றாக, மனமும் ஒன்றாக இருக்கட்டும்.
1872-இல் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆலயத்தின் பலிபீடத்தில் இடம்பெற்றுள்ள வாசகம்
பெரும் பீடம், மீதிப் படிப்பு காத்திருக்கும் இடம்
பீடத்தில் காத்திருப்பவை
ஒரு வரியைத் தொட்டு பீடத்தில் கண்டுகொள்ளுங்கள்.
- 9ஒன்பது கூட்டச் சம்மனசுகள்பூங்கொத்துச் சிலைகள்சம்மனசுகள், அதிதூதர்கள், தலைமையாட்சியர், வல்லமையர், வல்லாண்மையர், ஆட்சியாளர், சிம்மாசனத்தார், கெருபீன்கள், செராபீன்கள்.
- 4மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா, யோவான்கீழ் வரிசை வளைவுகள்நான்கு நற்செய்தியாளர்கள், ஆளுக்கு ஒரு வளைவு, பீடம் தாங்கும் அனைத்திற்கும் அடியில்.
ஒன்பது சிலைகளும் அடிவரிசை வளைவுகளும் பீடத்தில் இன்னும் எண்ணிப் பார்க்கப்படவில்லை. பங்கின் குறிப்பு தரும் வண்ணமே அவை இங்கே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.
ஆலயம் சுமப்பவை
கட்டிடம் தாங்கும் இரு சொரூபங்கள்
ஆலயம் எதற்காக என்பதை இரு சொரூபங்கள் சொல்கின்றன. ஒன்று நீங்கள் நுழையும் வாசலுக்கு மேல் காத்திருக்கிறது. மற்றொன்று நீங்கள் சென்றடையும் பீடத்திற்கு மேல் காத்திருக்கிறது.
வாசலுக்கு மேல்
தலை வாயிலுக்கு மேல், முகப்பு மண்டபத்துக்குள், திருக்குடும்பத்தின் வண்ணப் புடைப்புச் சிற்பம் ஒன்று நிற்கிறது. மேலே பொன் ஒளிவட்டத்தில் ஒரு புறா இளைப்பாறுகிறது, உச்சியில் முக்கோணத்துள் ஒரு கண் பதிக்கப்பட்டுள்ளது, பிற்கால “பிரீமேசன்” அமைப்புகள் அதைத் தழுவிக்கொள்வதற்கு நூறாண்டுகளுக்கும் முன்பே தேவனாகிய தந்தையைக் குறிக்கக் கிறிஸ்தவ ஆலயங்களில் பயன்பாட்டில் இருந்த பழைய அடையாளம். இது எதிர்ச் சீர்திருத்தக் காலத்தில் தோன்றிய “இரு திரித்துவங்கள்” எனும் உருவகம், விண்ணகத் திரித்துவமும் மண்ணகத் திரித்துவமும் குழந்தை இயேசுவில் ஒன்றாய்ச் சந்திக்கின்றன. சுமார் 1600-இல் ஆண்ட்வெர்ப்பில் ஒரு பக்தி அச்சுப் படமாக இது உருவானது, அன்று முதல் இயேசு சபை ஆலயங்கள் இதைத் தொடர்ந்து சுமந்து வந்துள்ளன. உருவங்கள் மட்டும் பழையவை. அவற்றைச் சூழ்ந்த பொன் முலாமும் பின்னணி நீல வானமும் புதியவை; அப்பகுதி 2016-க்கும் 2022-க்கும் இடையில் மீண்டும் வண்ணம் தீட்டப்பட்டது. இச்சிற்பம் என்ன சொல்கிறது என்பதற்குப் பங்கிடமே சொந்த வார்த்தைகள் உண்டு: தலை வாயிலில் நிலைத்திருக்கும் திருக்குடும்பம் எழில் முகத்துடன் உங்களை உள்ளே அழைக்கிறது. “அன்பு மக்களே, உங்களது இதயத்தை எமக்குத் தந்திட உள்ளே வாருங்கள்!”
நடு வாசலுக்கு மேலுள்ள “இரு திரித்துவங்கள்” சிற்பம்
பீடத்திற்கு மேல்
பெரும் பீடத்தில், குவிமாடம், கண்ணாடிக் கோபுரம், சிகரம் ஆகியவற்றின் கீழ் ஆறு சொரூபங்கள்: நடுவே சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்து, அவருக்கு அருகில் அன்னை மரியாளும் புனித சூசையப்பரும், அவர்களுக்கு மேலே புனித செபஸ்தியார், புனித அந்தோணியார், புனித சவேரியார். தரை மொசைக் கற்களால் பதிக்கப்பட்டது. மரவேலைப்பாடு முழுவதும் பொன் முலாம், பங்கு இன்று வரை ஒருபோதும் மங்க விடாமல் காத்து வரும் பொன்.
பொன் முலாம் பூசிய, மங்காத பெரும் பீடம்
மரியே வாழ்க
முகப்பு மண்டபத்தின் முகட்டில், தமிழ் எழுத்துகளில் புடைத்து நிற்கும் வாசகம். ஆலயத்தை நோக்கி வருபவரிடம் அது சொல்லும் முதல் சொல்.
இதற்கு முன்
ஒரே நிலம், மூன்று ஆலயங்கள்
1872-இன் மாபெரும் ஆலயம் இந்நிலத்தில் எழுந்த மூன்றாவது ஆலயம். முதல் இரண்டு ஆலயங்களும், அவற்றைக் கட்டிய மக்களுக்கே போதாமல் போயின.
1685
ஓலை வேய்ந்த சிற்றாலயம்
சாந்தாயி அம்மையாரின் குருசடிக்கு அருகில், புனித அருளானந்தர் ஓலை வேய்ந்த ஒரு சிற்றாலயத்தை ஆசீர்வதிக்கிறார்; ஏறத்தாழ இருநூறு பேர் திருமுழுக்குப் பெறுகிறார்கள்.
1752
கல் ஆலயம்
அருட்தந்தை புத்தாரி தொடங்கி, அருட்தந்தை தோமஸினி பெருங்குடியின் அகன்ற செங்கற்களால் முடித்த சிலுவை வடிவக் கல் ஆலயம். பீடத்திற்கு மேல், தாய் மரியாளின் திருவுருவம் திறந்தும் மூடியும் வைக்கக்கூடிய கதவுகளுடன் கூடிய ஒரு மாடத்தில் நின்றது. 1803 அக்டோபர் அன்று அது திறந்திருந்த போதே, திருவுருவம் கண்ணீர் சிந்தத் தொடங்கியது, மணியும் வந்து காணுமாறு ஊரை அழைத்தது.
1872
மாபெரும் ஆலயம்
1855-இல், “வடக்கன்குளத்தின் அப்போஸ்தலர்” என்று தன் மறைமாவட்டமே அழைத்த பங்குத் தந்தை ஜோசப் கிரகியின் காலத்தில், ஆயர் கனோஸ் அடிக்கல்லை ஆசீர்வதிக்கிறார். பதினேழு ஆண்டுகளுக்குப் பின், 1872 ஜூன் 27-இல் ஆசீர்வாதமும், இரு நாட்கள் கழித்து இன்று நிற்கும் இக்கட்டிடத்தை அர்ப்பணிக்கும் திருப்பலியும் நிறைவேறுகின்றன. கிரகி பின்னாளில், உடல்நலம் தேடிப் பிரான்சு திரும்பும் கடல் பயணத்திலேயே காலமானார்.
ஆவணக் குறிப்பு
கட்டியவர்கள், மணிகள், ஆதாரங்கள்
- வழிநடத்திய பங்குத் தந்தை
- அருட்தந்தை ஜோசப் கிரகோயர், இ.ச.
- கட்டிடக் கலைஞரும் பொறியாளரும்
- அருட்சகோதரர் ஜோசப் பெர்கந்தால், இ.ச.
- அர்ப்பணித்தவர்
- ஆயர் அலெக்சிஸ் கனோஸ், இ.ச., 1872
- மணிகள்
- Vve Grégoire வார்ப்பகம், வாலென்ஸ் (Drôme), 1861
- மணிகளை அளித்தவர்
- காசிமிர் கிரகோயர்
திருக்குடும்ப ஆலயத்தின் பங்கு வரலாறு; அ. சிவசுப்பிரமணியன், “கிறித்தவமும் சாதியும்” (2001); அகுஸ்த் ஜான், “Le Maduré” (1894); எச். ஆர். பேட், “Madras District Gazetteer: Tinnevelly” (1917); பங்கில் பாதுகாக்கப்படும் ஒரு கையெழுத்துக் குறிப்பு ஆகியவற்றிலிருந்து கட்டிடக்கலை விவரங்கள்.